อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1382

"แค่เก็บนางไว้ ดึงนางเอาไว้"

อันเหนียนอธิบายขึ้นมาคำหนึ่ง เขาเพิ่งมองไปทางฟู่จาวหนิง ก็เห็นมุมปากของนางยกขึ้น ใจกลับเต้นผางขึ้นมา

เขาไม่ได้คิดจะให้รั้งอวิ๋นจูไว้เพื่อทำลายความรักของอ๋องเจวี้ยนกับนาง แต่เป็นแค่มาตรการชั่วคราวเท่านั้น

"เป็นแค่มาตรการชั่วคราว เก็บนางไว้ในจวนอ๋องเจวี้ยน เกรงว่านางเองก็คงไม่มีโอกาสได้พบกับอ๋องเจวี้ยนหรอก แต่ถ้าเก็บนางไว้ นางก็จะหาวิธีไปให้ถึงเป้าหมาย..."

ฟู่จาวหนิงตัดบทคำพูดของเขา "เพื่อไปให้ถึงเป้าหมาย นางอาจจะพยายามคิดหาวิธีเข้าใกล้เซียวหลันยวน อย่างเช่น ต้มน้ำแกงพิษแล้วส่งไปให้เขาในห้องหนังสือกลางดึก? อย่างเช่น แอบล้มไปทางเขาอย่างอ่อนแอตอนที่พบกันในสวนดอกไม้โดยบังเอิญ? มาตรการชั่วคราวแบบนี้หรือ?"

อันเหนียนก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาชั่วคราว

เขาเป็นขุนนางใหญ่คนหนึ่ง

ว่าตามหลักการแล้ว เขาต้องคิดหาวิธีว่าจะช่วยเหลืออ๋องเจวี้ยนอย่างไร ให้เขายืนได้อย่างมั่นคงท่ามกลางกระแสลมที่ไม่อาจคาดเดานี้

ตัวเขาไม่ได้มีความรู้สึกหยามหมิ่นหญิงสาวแต่อย่างใด แต่ว่ากฏเกณฑ์ของโลกนี้ เป็นความจริงที่ว่าคนมากมายล้วนส่งสตรีงามไปที่เรือนหลังของใครสักคนเพื่อบรรลุเป้าหมาย

ต่อให้องค์จักรพรรดิเอง ในวังหลังก็ยังมีสาวงามจากขั้วอำนาจต่างๆ ถูกส่งเข้าไป องค์จักรพรรดิเพื่อจะทำให้ขั้วอำนาจเหล่านี้สมดุล เพื่อทำให้พวกเขามั่นคง ก็ยังต้องคิดว่าจะเอ็นดูใครคนไหนอย่างละเอียด จะเข้าหาสนมคนไหน

สิ่งเหล่านี้คือไม่มีทางเลือก

เขารู้ว่าความรักของอ๋องเจวี้ยนกับพระชายาไม่ยอมให้ใครย่างเท้าเข้าไป

แต่ว่า การจะจัดการสาวงามที่ส่งเข้ามานี้อย่างไร ก็ยังเป็นอ๋องเจวี้ยนที่ควรจัดการ

เพื่อไม่ให้อ๋องเจวี้ยนต้องไปเจอกับพวกนาง วางแผนสักหน่อยก็เพียงพอแล้ว

"อ๋องเจวี้ยนคงไม่ให้โอกาสกับพวกนางหรอก"

อันเหนียนเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก เขาตอนนี้ไม่กล้าสบตาฟู่จาวหนิงแล้ว กระทั่งยังรู้สึกว่าก้นบึ้งจิตใจแอบปวดใจขึ้นหน่อยๆ ด้วย

ตัวตนฐานะอ๋องเจวี้ยนไม่ธรรมดา

ถ้าหากเป็นแบบเขา ในบ้านมีภรรยาแค่คนเดียวก็พอ ไม่มีใครกล้าพูดอะไร และไม่มีใครที่คิดจะยัดสาวงามมาที่เรือนหลังของเขาด้วย

แต่อ๋องเจวี้ยนนั้นไม่ใช่

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน