อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1386

"ความคิดของอันเหนียนยังค่อนข้างยึดติดอยู่ ข้าเองก็อยากให้เขาได้เห็น ว่าพอทำลายขนบเดิมๆ ไม่ต้องทำงานตามวิธีของคนอื่น ผลลัพธ์จะออกมาดีหรือไม่ดี"

เซียวหลันยวนพูดออกมาอย่างมั่นใจตรงไปตรงมา

"อันเหนียนชอบรู้สึกว่า ข้าเองก็เป็นเหมือนกับคนอื่น ทุกย่างก้าว ล้วนต้องคำนวณไว้อย่างดี เหมือนเดินบนน้ำแข็งบางๆ"

"เหมือนกับที่อ๋องฉยงกับองค์จักรพรรดิส่งอวิ๋นจูเข้ามา ข้าเองก็ต้องวิเคราะห์เป้าหมายพวกเขา พิจารณาการทำการของอวิ๋นจู คาดการณ์ว่าพอทิ้งนางไว้ให้อยู่ต่อแล้วจะได้ผลลัพธ์อะไรจากเรื่องนี้บ้าง"

ฟู่จาวหนิงเอายืนมือเงยหน้ามองเขา

อืม หรือว่าจะไม่ใช่นะ?

อันที่จริงนางก็เข้าใจความหมายของอันเหนียนเมื่อวานนี้อยู่

อันเหนียนรู้ถึงความรักของนางกับเซียวหลันยวน ดังนั้นจึงไม่ได้เตือนให้พวกเขารับอวิ๋นจูเข้าไปเรือนหลัง หรืออาจจะให้เซียวหลันยวนพูด "คำหวาน" อะไรกับนางเพื่อให้ใจของนางสงบลง

ความหมายของเขาก็แค่จะบอกว่า อย่าเพิ่งส่งคนออกไป เอาคนไว้ที่จวนอ๋องเจวี้ยนแบบนี้ แล้วคอยจับตาดูว่านางทำอะไรก็พอ

แต่เซียวหลันยวนไม่ได้คิดจะเดินตามความคิดปกติ

ฟู่จาวหนิงเมื่อคืนนี้ได้ยินเขากำชับกับพวกชิงอี ว่ารอให้งานมงคลร่วมหอลงโลงของอันเหนียนกับองค์หญิงหนานฉือผ่านไปเรียบร้อย ก็ให้ส่งอวิ๋นจูกลับไปที่วังราชนิเวศน์ทันที

ไม่เพียงเท่านี้ ชิวอวิ๋นและซือหรูสองคนนั้นก็ถูกส่งไปด้วยกันด้วย

ยิ่งไปกว่านั้นวันนี้เขาก็ขังสามคนนี้เอาไว้ที่เรือนแขก กระทั่งไม่ให้อิสระเดินไปไหนมาไหนกับพวกนางเสียด้วยซ้ำ

ทำอย่างเด็ดขาดเอาการ

ฟู่จาวหนิงกลับรู้สึกว่าเซียวหลันยวนที่เป็นแบบนี้ดูตรงกับใจนางเสียเหลือเกิน

"ถ้าหากข้าต้องผ่านเรื่องราวมากมายพยายามวางแผนอย่างหนัก แต่ท้ายสุดก็ยังต้องมาคอยระวังการปรนนิบัติจากหญิงสาวที่คนอื่นยัดเข้ามาแบบนี้ แสดงว่าสิ่งที่ข้าทำมามันก็ไร้ค่าน่ะสิ?"

มือของเซียวหลันยวนยังคงนวดเบาๆ ที่เอวด้านหลังของนาง น้ำเสียงอ่อนลงมาพอควร

"ถ้าหากกระทั่งเจ้าก็ยังต้องมาอดทนอดกลั้นเพราะคำว่าความจำเป็นทางการเมืองแบบนี้ ต้องมาทนให้คนอื่นใช้ตัวตนอนุภรรยาของสามีลอยชายไปมาตรงหน้าเจ้า เช่นนั้นตำแหน่งพระชายาอ๋องเจวี้ยนมันก็คงจะดูไร้ค่าน่าหัวร่อเสียเหลือเกิน หนิงหนิง ข้าคิดแตกต่างจากคนอื่น"

ฟู่จาวหนิงมองเขา