อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1387

แต่ฟู่จาวหนิงจะตามเขาไปไหม?

ออกจากเมืองหลวง ออกจากแผ่นดินบ้านเกิด เหมือนคนไร้หลักแหล่ง

ยิ่งไปกว่านั้น นางก็ยังมีคนในครอบครัว ดังนั้น เรื่องเหล่านี้จึงต้องค่อยๆ วางแผนไป

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่คิดจะซักไซร้ นอนพังพาบหลับไปบนอ้อมกอดเขา

องค์จักรพรรดิพอรู้เรื่องที่อันเหนียนกับองค์หญิงหนานฉือแต่งงานกันแบบฟันก่อนแล้วค่อยไต่สวนทีหลัง ก็เดือดดาลขึ้นมาตามคาดจริงๆ

ตอนช่วงประชุมเช้า เขาโมโหจนแทบจะเรียกคนลากอันเหนียนออกไปประหาร

"เจ้าบังอาจมากนักนะ!!"

องค์จักรพรรดิชี้นิ้วอย่างกราดเกรี้ยวไปยังอันเหนียนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า น้ำเสียงสั่นระริก

"อันเหนียนเจ้ามันเป็นใครกัน? องค์หญิงที่แคว้นหนานฉือส่งเข้ามาอภิเษกเพื่อสันติ เป็นคนที่เจ้าคู่ควรไหม? เจ้าก็แค่ผู้ตรวจการเล็กๆ คนหนึ่ง เจ้ากล้าแต่งกับองค์หญิงแห่งแคว้นด้วยหรือ?"

"ตระกูลอันของเจ้าก็เป็นแค่ขุนนางฝ่ายบุ๋น ก็แค่อ่านหนังสือมามากกว่าคนทั่วไปนิดหน่อย จึงคิดว่าตนเองเป็นขุนนางใหญ่หรือไรกัน? พวกเจ้ายังกล้ารับองค์หญิงหนานฉือเข้าไปในจวนด้วยหรือ?"

"งานมงคลขององค์หญิงหนานฉือ กำหนดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนี้ได้ด้วยหรือ? พวกเจ้าไม่เห็นหัวข้าแล้ว?"

"แต่เจ้ากลับกล้าฟันก่อนแล้วค่อยไต่สวนเช่นนี้? นั่นเป็นถึงองค์หญิง แต่เจ้ากลับกล้าแอบไปแต่งงานกับนางหรือ!"

"ข้าจะบั่นคอเจ้าเสีย! ทหาร!"

บนตำหนักใหญ่เสียงคำรามอย่างกราดเกรี้ยวขององค์จักรพรรดิดังขึ้น เหล่าขุนนางล้วนก้มหน้าจนไม่กล้าหายใจแรง

พวกเขาเองก็ตกตะลึงกับข่าวนี้ด้วยเช่นกัน

ผู้ตรวจการอันทำไมจึงกล้าเช่นนี้? คิดอะไรกันน่ะ?

ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันยังไม่มีใครสักคนที่บังอาจเสิบสานเช่นนี้!

แต่ว่า เมื่อคืนนี้ก็ร่วมหอลงโรงกันไปแล้ว นี่จะทำอย่างไรกัน?

"ทหาร! ลากอันเหนียนออกไปตัดหัวประจานเสีย!" องค์จักรพรรดิตะคอกขึ้นอย่างกราดเกรี้ยว