อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1390

องค์จักรพรรดิตะคอกขึ้นมาคำหนึ่ง

เซียวหลันยวนเงยหน้าสตาเขา

ในสายตาองค์จักรพรรดิมีไฟโกรธแผดเผา มองแล้วน่าจะใกล้ถึงจุดระเบิดแล้ว

เฮอะ ตอนนี้มาเรียกเขาว่าอายวนอย่างสงบ เสแสร้งเป็นพี่ชายที่แสนดีไม่ได้แล้วสินะ?

อย่างนี้ก็ยิ่งดี สภาพก่อนหน้านี้ มันทำให้เขารู้สึกปวดลูกตา

"โทษฐานหลอกลวงองค์จักรพรรดิ เจ้าคิดจะอธิบายอย่างไร? เจ้าบอกกับข้าว่าจะติดตามไทเฮาไปวัดคุ้มครองแคว้นเพื่อกินมังสวิรัติท่องบทสวด แล้วผลลัพธืเจ้าไปที่ไหนมา?"

องค์จักรพรรดิเดิมทีกำลังคิด ว่ารอให้เขาจัดคนให้เสร็จก่อน รอให้อวิ๋นจูหญิงสาวพวกนั้นอาละวาดขึ้นมาในจวนอ๋องเจวี้ยนเสียก่อน ทำให้เซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงทะเลาะกันขึ้นมา พอใจห่างกัน แล้วค่อยไปไล่บี้เรื่องนี้ต่อ

แต่ว่าเซียวหลันยวนตรงมาที่ประชุมเช้าเองแบบนี้ เขาก็ทนต่อไม่ไหวแล้ว

"ไปต้าชื่อมา" เซียวหลันยวนตอบ

เหล่าขุนนางใจเต้นผางกันขึ้นมา

เดิมทีคิดว่าเขาจะไม่ยอมรับเสียอีก ยังคิดว่าเขาจะเล่นลิ้นอย่างไร ใครจะไปคิดถึง ว่าอ๋องเจวี้ยนกลับยอมรับออกมาอย่างหน้าชื่นตาบานเสียแล้ว!

เขายอมรับแล้ว!

"เจ้าบังอาจนัก! เจ้ากล้าออกจากแคว้นเจาโดยพละกาล เจ้าๆๆ..."

คำพูดขององค์จักรพรรดิยังไม่ทันจบ เซียวหลันยวนก็ถอนหายใจขึ้นมา ตัดบทเขาอย่างจนใจ "องค์จักรพรรดิยังคำเรื่องตอนที่ข้ากลับเมืองหลวงเมื่ออายุสิบสองได้ไหม ท่านพูดอะไรกับข้าไว้?"

องค์จักรพรรดิตกตะลึง ถูกเขาถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"ตอนนั้นสุขภาพของข้าย่ำแย่จนไม่ไหวแล้ว ยอดเขาโยวชิงไม่มียา ส่งจดหมายมาขอยาที่เมืองหลวง ฮองเฮาก็บอกว่า ข้าต้องกลับมาเองแล้วให้หมอหลวงดูอาการ ว่าขาดวัตถุดิบยาอะไรกันแน่ ไม่เช่นนั้นถ้าส่งยาออกไปมั่วซั่วแล้วไปทำร้ายข้าขึ้นมาจะทำอย่างไร?"

เรื่องนี้...