อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1391

"เดิมทีน่ะใช่ แต่ใครจะรู้ว่าองค์หญิงใหญ่คนนั้นของต้าชื่อจะกลับมาเมืองหลวงจักรพรรดิพอดี จึงได้เจอกัน แต่ว่าข้าก็ไม่ได้เข้าไปพบกับจักรพรรดิของต้าชื่อนะ และไม่ได้เข้าวังด้วย ไปที่นั่นด้วยตนตัวนักท่องเที่ยวเพียงอย่างเดียว"

ตัวตนนักท่องเที่ยวบ้าบออะไร...

องค์จักรพรรดิขมับจู่ๆ ก็ตึง

เซียวหลันยวนเดิมทีเขาไม่ใช่คนเช่นนี้

เขายืนอยู่ตรงนั้นพูดคำพูดเล่านี้ ทำไมถึงเหมือนเห็นเงาของฟู่จาวหนิงขึ้นมากัน? องค์จักรพรรดิมองจนปวดตาเลยทีเดียว

"ข้าได้ยินว่า ตอนนั้นเจ้าอารามยอดเขาโยวชิงเคยพูดไว้ ว่าเจ้ากับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแห่งต้าชื่อมีดวงชะตาต้องกันอยู่ เมื่อมังกรพญาหงส์มาพบกันก็เปรียบเสมือนลมพายุพัดเมฆทะยานขึ้น..."

องค์จักรพรรดิพูดคำนี้ ดวงตาก็หรี่ลง เผยจิตสังหารออกมา และยังพยายามจะเก็บงำลงไป

เขาจะลองฟังว่าเซียวหลันยวนจะพูดอย่างไร!

แต่คำพูดของเขายังไม่ทันจบ ก็เห็นเซียวหลันยวนถอยหลังไปก้าวหนึ่งเหมือนตกตะลึง

"องค์จักรพรรดิอย่ามาใส่ร้ายข้าสิ"

เล่นอะไรน่ะ?

"ข้ากับพระชายารักใคร่สนิทสนม ใจประทับใจเช่นนี้จะเปลี่ย่นใจได้อย่างไร? ที่ต้าชื่อ พระชายาก็ได้ยินเรื่องไร้สาระนี่ถึงกับทะเลาะกับข้าใหญ่โต จนความรักของสามีภรรยาพวกเราเกือบจะขาดสะบั้น ตอนนี้กลับมาแล้ว องค์จักรพรรดิคอยดูให้ข้าด้วย อย่าให้เขาพูดไร้สาระกันออกมา"

ฟู่จาวหนิงที่กำลังฝันหวานพลิกตัว ขมวดคิ้ว

เซียวหลันยวนท่าทางจริงจัง "ร่างกายของข้าอ่อนแอขนาดนี้ มีพระชายาแค่คนเดียวก็พอแล้ว ถ้ายังรับองค์หญิงใหญ่มาอีกมันจะทรมานสักแค่ไหนกัน? พระชายาถ้าทะเลาะกับข้าอีก หลังจากนี้ใครจะมารักษาร่างกายข้า? ข้าไม่มีพระชายาไม่ได้นะ ถึงอย่างไรนางก็เข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่แล้ว มีพระชายาเป็นหมอเทวดาอยู่ จะองค์หญิงใหญ่องค์หญิงน้อย ก็ไม่ได้อยู่ในสายตาข้าหรอก"

พรวด

ไม่รู้ว่าใครที่ทนไม่ไหว หัวเราะพรืดขึ้นมา จากนั้นจึงรีบกลั้นลงไป

แต่ก็ยังมีคนสังเกตได้ถึงคำพูดของเซียวหลันยวน "พระชายาอ๋องเจวี้ยนเข้าร่วมกับสมาคมหมอใหญ่แล้วหรือ?"