อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1405

ห้องขังด้านบนก็ถือว่าเย็นมากแล้ว ในคุกใต้ดินด้านล่างคงจะยิ่งหนาวแทงเข้าไปถึงกระดูก

ถ้าบวกความชื้นเข้าไปอีก ตอนกลางคืนที่นี่จะต้องเย็นจนคนอยู่ไม่ได้แน่

คนที่อยู่เบื้องหลังคิดเอาไว้เช่นนี้ แค่ให้อ๋องเจวี้ยนขังอยู่ในคุกใต้ดินสักสองสามวัน เขาก็น่าจะป่วยหนักแล้ว

ใครจะคิดว่านี่ยังไม่ทันถึงวันเลย

เซียวหลันยวนยืนอยู่ในห้องขัง หลับตา ราวกับเสาต้นหนึ่ง

หัวหน้าคุกเห็นสภาพเช่นนี้ของเขา ก็อดมองไปยังกองฟางที่มุมนั่นไม่ได้ ฟางกองนั้นก็ชื้นไปหน่อยๆ แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังดูสกปรกมาก ดูท่าอ๋องเจวี้ยนแค่จะนั่งก็คงยังไม่กล้านั่งด้วยซ้ำ

ถ้าจะขังเขาไว้ในคุกใต้ดินจริง เขาไม่ต้องยืนอยู่ตลอดแบบนี้หรือ?

"เปิดประตู"

เซียวหลันยวนพอได้ยินเสียง ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

พอเห็นหัวหน้าคุกเข้ามา เขากลับรู้สึกเกินคาด

หลังจากถูกขังเข้ามาก็มีผู้คุมสองคนมาคุยแค่คำสองคำ ความหมายคือตอนนี้ในคุกเหลืออยู่แค่ห้องขังนี้ที่ว่าง ด้านบนมีพวกนักโทษคดีอุกฉกรรจ์เข้ามาอีกบางส่วน อ๋องเจวี้ยนถ้าจะอยู่กับพวกเขา เกรงว่าจะมีอันตราย

บอกว่าที่ขังเขาไว้ในคุกใต้ดินเป็นเรื่องจนใจ

เขาเองก็ลองบอกให้เรียกหัวหน้าคุกมาแล้ว แต่ผู้คุมก็บอกว่าหัวหน้าคุกไม่อยู่

คิดไม่ถึงว่าตอนนี้หัวหน้าคุกจะเข้ามาแล้ว

"อ๋องเจวี้ยน คุกใต้ดินนี้น้ำรั่ว อยู่ไม่ได้แล้ว จะเปลี่ยนห้องขังให้ท่านใหม่ เชิญทางนี้"

หัวหน้าคุกโค้งเอวเชิญอ๋องเจวี้ยนออกไป อันที่จริงในใจแทบอยากจะสำรอกออกมาจนตาย