อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1410

ฟู่จาวหนิงติดของมาไม่น้อยเลยจริงๆ ยังมีกล่องไม้ไผ่ใบเล็กอีกใบด้วย พอเปิดออก ก็หยิบหนังสือออกมาสองเล่ม และยังมีหมอนใบเล็ก แถมด้วยแจกันดอกไม้ใบเล็กปักกิ่งไผ่ไว้สองกิ่ง

นางเก็บของที่เหลืออื่นๆ ในกล่องเก็บเข้ามา กล่องไม้ไผ่ใบนี้วางไว้ที่มุมเตียง วางแจกันกิ่งไผ่ไว้ด้านบน

ชิวอวิ๋นกับซือหรูที่อยู่ห้องตรงข้ามเยื้องกันก็มองท่าทางเหล่านี้ของนางด้วยอาการถลึงตาอ้าปากค้าง รู้สึกเหมือนตาพร่าไปหมด

"นี่ไม่ใช่ติดคุกหรือไรกัน? นางคิดว่ามาทำอะไรน่ะ?"

ซือหรูเองก็เอ่ยขึ้นอย่างงงงัน "นางทำไมจึงดูไม่ลนลานเลยกันนะ?"

คนที่พวกนางพึ่งพาไม่ใช่อ๋องเจวี้ยน ถึงอย่างไรก็ถูกคนอื่นยัดเข้ามาในจวนอ๋อง พวกนางขอแค่ทำภารกิจของนายท่านให้สำเร็จก็พอ

เดิมทีอ๋องเจวี้ยนถูกขังเข้าคุกใหญ่ พวกนางแค่อยู่แต่ในจวนอ๋องก็พอแล้ว

ไม่แน่ อาจจะสืบค้นอะไรพบ

แต่ใครจะรู้ว่าฟู่จาวหนิงจะยัดพวกนางเข้ามาในคุกใหญ่ พวกนางไม่มีความผิดอะไร แต่กลับต้องมาติดอยู่ในคุก! ประสบการณ์เช่นนี้พวกนางไม่ว่าใครก็ไม่ต้องการทั้งนั้น

เดิมทีคิดว่าฟู่จาวหนิงเข้ามาดูอ๋องเจวี้ยน เลยคิดจะเล่นละครเข้ามาเป็นเพื่อนเสียหน่อย ใครจะรู้ว่านางจะย้ายของมามากขนาดนี้!

ของพวกนี้ไปเก็บมาตั้งแต่เมื่อไรกัน?

ตอนที่เห็นฟู่จาวหนิงหยิบตารางหมากรุกออกมา พวกนางก็งงเป็นไก่ตาแตกไปแล้ว

"พระชายา!"

ชิวอวิ๋นอดพูดขึ้นไม่ได้

ทางนั้น ฟู่จาวหนิงมองเข้ามา "อื๋อ?"

"ท่านคงไม่คิดจะอยู่ที่นี่สองเดือนเลยใช่ไหม?"

พอได้ยินคำพูดนี้ อวิ๋นจูที่อยู่ข้างๆ ก็หูผึ่งขึ้นมา นางเองก้ไม่เชื่อว่าฟู่จาวหนิงจะอยู่ในสถานที่แบบนี้ไหว!

ฟู่จาวหนิงกลับเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ "แน่นอนว่าท่านอ๋องของข้าอยู่ที่นี่นานแค่ไหนข้าก็ต้องอยู่เป็นเพื่อนด้วยนานเท่านั้นน่ะสิ องค์จักรพรรดิไม่ได้บอกว่าสองเดือนหรือ?"

ผู้คุมที่คุ้มกันอยู่ด้านนอก: คำพูดนี้พวกเขาไม่กล้าตอบหรอก

เรื่องแบบบนี้จะมาพูดกันโต้งๆ ได้อย่างไร!

ถึงแม้พวกเขาปกติจะละโมบกับผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ จากพวกนักโทษกับครอบครัวอยู่บ้าง แต่ถ้าพูดออกมาโต้งๆ ก็เหมือนฉีกกระชากหน้าที่พวกเขาหมดน่ะสิ

พวกเขาไม่กล้าขานรับ

แต่พอพวกของอวิ๋นจูได้ยินคำพูดนี้ หน้ากลับซีดขึ้นมาแล้ว

พวกนางกินดีอยู่ดีกันมาตลอด ต่อให้ชิวอวิ๋นกับซือหรูก็เถอะ พวกนางปกติก็คอยติดตาชนชั้นสูง แน่นอนว่าของกินของใช้จึงมากกว่าประชาชนทั่วไป พวกนางยิ่งต้องรักษาพิธีรีตองและหน้าตาของคนชั้นสูงเอาไว้ด้วย

ตอนนี้ให้พวกนางยัดเงินกับผู้คุม เพื่อจะออกไปอาบน้ำเข้าห้องน้ำ พวกนางพูดออกมาได้ที่ไหนกัน?

แค่คิดเรื่องทำนองนี้ พวกนางก็รู้สึกหน้าลุกเป็นไฟแล้ว รู้สึกเหมือนร่างกายและจิตใจของตนเองใกล้แตกหักเต็มที