อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1411

"พวกเราไม่มีผ้าห่ม!" เสียงของอวิ๋นจูถึงกับสั่นระริกขึ้นมา

ตอนนี้นางก็ไม่แน่ใจว่าตนเองกลัวหรือว่าโมโห

"เรื่องนี้ก็ต้องยัดเงินกันหน่อยแหละ ให้ผู้คุมเขาเตรียมให้สิ?" ฟู่จาวหนิงนั่งอยู่บนเตียง มองเซียวหลันยวนกินของว่าง พูดกับพวกนางอย่างสงบเยือกเย็น ฟังแล้วดูเหมือนกำลังคุยเล่นๆ กับพวกนางอย่างไรอย่างนั้น

"มีผ้าห่มไหม?"

ตอนนี้ผู้คุมเองก็จะไม่ตอบก็ไม่ได้แล้ว "มี มีอยู่"

"เช่นนั้นก็ไปเอามาหน่อยสิ เดี๋ยวพอฟ้ามืดคงจะหนาวมากแน่ๆ ใช่ไหม?"

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองหน้าต่างเล็กของห้องขังห้องนี้ ตอนนี้ยังมีแสงตะวันส่องอยู่ ส่องมาบนเตียงเล็กพอดี

อย่าดูถูกแสงตะวันเล็กๆ ผืนนี้ ส่องในช่วงกลางวันไว้ทั้งวัน เตียงนี้จนถึงค่ำอย่างน้อยก็จะไม่หนาวมาก

แต่ว่าห้องขังอื่นที่ไม่เห็นท้องฟ้าดวงตะวันก็แตกต่างออกไป

ยิ่งผ่านไปนานเข้า ที่นอนนั่นจะต้องมีความชื้นอยู่ พอฟ้าเย็นลงแล้วนอนหลับอยู่บนนั้นจะต้องหนาวจนตัวสั่นแน่ๆ

ดังนั้นห้องขังห้องนี้จะต้องเป็นเซียวหลันยวนให้คนเตรียมไว้แน่นอน

เซียวหลันยวนกินของว่างอย่างไม่รีบไม่ร้อน และเหลือบมองนางผาดหนึ่ง ในดวงตามีรอยยิ้ม

เขาจัดการที่นี่ไม่ได้บอกกับฟู่จาวหนิง แต่นางกลับเลือกถูกห้องขังที่เขาเตรียมเอาไว้ได้ พูดได้ว่า หนิงหนิงของเขาฉลาดมาก ฉลาดจนทำให้เขาถูกนางดึงดูดไปในทุกวันเลยทีเดียว

เขาถูกส่งเข้ามาในคุกใหญ่ นางเองก็ไม่ได้ลนลานทำอะไรไม่ถูก ร้อนรนจนไม่รู้จะทำอย่างไรดีเลยแม้แต่น้อย แต่กลับจัดการถือโอกาสนี้จัดการพวกของอวิ๋นจูไปด้วย

เขาชอบวิธีนี้ของนาง

ยิ่งไปกว่านั้น พอเจอเรื่องนางก็มาอยู่ข้างกายเขา จะมาอยู่กับเขา ทำให้ในใจเขาอบอุ่นมาก

เขาไม่ได้ตัวคนเดียวอีกแล้ว

"กินเยอะๆ หน่อย ตอนจะออกมาในห้องครัวเพิ่งทำเสร็จพอดี เดิมทีคิดจะรอท่านประชุมเช้าเสร็จก่อนแล้วกินด้วยกัน"