อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1412

ผ้าห่มถูกโยนเข้ามา จนฝุ่นคลุ้ง

แล้วยังมีกลิ่นอีก

อวิ๋นจูอดร้องขึ้นมาไม่ได้ "นี่มันใช่ผ้าห่มสำหรับคนห่มไหม?"

สกปรก เหม็นด้วย!

ซือหรูกับชิวอวิ๋นทางนั้นก็ได้ผ้าห่มสองผืน แต่พอซือหรูยื่นมือเข้าไปคว้าก็ได้ยินเสียงแคว่ก ผ้าห่มนั้นถูกฉีกขาดเป็นรู ฝ้ายที่อยู่ด้านในล้วนดำสกปรกไปหมดแล้ว!

เขาโยนลงพื้นทันที

"ผ้าห่มนี้ใช้มากี่ปีแล้วกัน?"

ทั้งสกปรกทั้งขาด! มองออกว่า ฝ้ายในนั้นจับตัวเป็นก้อนหมดแล้ว จะต้องห่มไม่อุ่นแน่

"เอาไป เอาออกไป นี่มันเอามาห่มได้เสียที่ไหน? พวกเราต้องการของใหม่" ชิวอวิ๋นร้องขึ้นหน้าขาวซีด

"พวกเราที่นี่มีแค่เตียงเดียวมันไม่พอ! ไม่สิ พวกเราต้องการของใหม่ เจ้าสิ่งนี้ขนาดขอทานยังไม่ห่มเลย!" อวิ๋นจูแทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว

ถึงแม้นางจะเป็นลูกนอกสมรส แต่เพราะอ๋องฉยงก็รักนางมาก อันที่จริงนอกจากชื่อเสียงกับการหลบเลี่ยงจากพระชายาอ๋องฉยงแล้ว นางเองก็ถูกเลี้ยงดูอย่างมาอย่างดีตั้งแต่เล็กเช่นกัน

ดูจากผิวขาวเหมือนหิมะของนางก็รู้แล้ว

"แม่นางทั้งหลายเลิกอาละวาดได้แล้ว ที่นี่มันคุกใหญ่นะ ไม่ใช่โรงเตี๊ยมเสียหน่อย!" ผู้คลุมเดินหน้าดำเข้ามา

ที่ขังไว้ในคุกใหญ่ล้วนเป็นพวกนักโทษทั้งนั้น พวกเขายังต้องซักผ้าห่มให้กับนักโทษด้วยหรือ?

ผ้าห่มเหล่านี้ แน่นอนว่าใช้มาแล้วหลายปี ผ่านมือนักโทษมาไม่น้อย

การจะมีพวกนักโทษบางส่วนที่ห่มผ้าห่มนี้ ตกกลางดึกเอาผ้าห่มมาเช็ดน้ำมูกบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

"พวกเราจะออกเงินของแต่ละคนเอง!" ซือหรูมองไปทางฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวน กัดฟันยังคิดจะยืนหยัดต่ออีกหน่อย

"ใช่ๆๆ พวกเราจะออกเงิน พวกเจ้าไปซื้อผ้าห่มใหม่ให้หน่อย! แล้วก็ ที่นี่ยังย้ายเตียงเข้ามาได้ไหม?"

"นี่เป็นความต้องการของพวกท่านนะ พวกเราไม่ใช่เก็บเงินพวกท่านมา นี่แค่ช่วยพวกท่านซื้อเท่านั้น" ผู้คุมเดินเข้ามาพลางยื่นมือ

ชิวอวิ๋นกับซือหรูสบตากันผาดหนึ่ง รีบหยิบเงินออกมา

พวกนางหยิบออกมาคนละห้าตำลึงเงิน

ผู้คุมพอเก็บเงินแล้วจึงออกไป

ทางนั้น ฟู่จาวหนิงฟังคำพูดของพวกนางแล้วก็ยิ้มๆ

ลองดูว่าพวกนางจะทนได้แค่ไหน

"พิงข้าพักผ่อนหน่อยเถอะ" เซียวหลันยวนกินของเสร็จ ก็เอาของพวกนั้นดันไปด้านหนึ่ง ดึงฟู่จาวหนิงมาในอ้อมกอด พิงอยู่บนอกเขา

เขากอดนางไว้ มือข้างหนึ่งบีบมือของนาง

"หนิงหนิง วางใจเถอะ ข้าจะไม่ให้พวกนางอยู่ที่จวนอ๋องแน่"

ครึ่งนี้โยนออกไปไม่ได้ เช่นนั้นก็ต้องครั้งที่สอง

จะอย่างไรเขาก็ไม่มีทางปล่อยให้หญิงสาวน่ารำคาญพวกนี้มาลอยชายอยู่ตรงหน้าพวกเขาแน่ อย่าว่าแต่จาวหนิงเลย ตัวเขาเองก็รำคาญ

"องค์จักรพรรดิบอกให้พวกนางปรนนิบัติท่านนะ ไม่หวั่นไหวเลยหรือ?"

"ข้าชอบความสงบมาตั้งแต่เด็กๆ"