อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1422

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่สนใจว่าองค์จักรพรรดิจะถามพวกอวิ๋นจูอย่างไร

นางกลับมาที่จวนอ๋องเจวี้ยนอีกครั้ง ครั้งนี้ย้ายของไปมากกว่าเดิม ถึงกับตกแต่งห้องขังนั้นขึ้นมาแล้ว

ประตูห้องขังยังแขวนม่านเอาไว้ด้วย บนพื้นปูพรม บนเตียงยังมีฉากกั้นลมสูงครึ่งตัวคนอีก แล้วยังกั้นเป็นห้องเล็กๆ สามารถวางถังปลดทุกข์ใบหนึ่งได้ด้วย

ที่มุมยังมีแจกันดอกไม้ บนกำแพงติดเชิงเทียนเอาไว้ แล้วยังแขวนเครื่องหอมไว้อีก

ย้ายโต๊ะมาหนึ่งตัว เก้าอี้สองตัว แล้วยังมีเบาะรองนั่งอีก

พู่กันหมึกกระดาษแท่นฝนหมึกก็ยังติดมา แล้วยังมีเตาเล็กสำหรับอุ่นชาอุ่นสุราอีกชุดหนึ่ง วางเครื่องลายครามที่ประณีตสวยงามเอาไว้

องครักษ์จวนอ๋องเจวี้ยนหลังจากย้ายของพวกนี้เข้ามาจัดวางแล้ว ห้องขังนี้ก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

หัวหน้าคุกกับผู้คุมมองจนตาตั้ง

พวกเขาไม่ใช่ว่าไม่ได้ห้ามปราม แต่ฟู่จาวหนิงพูดมาคำเดียวว่า "ข้าบอกกับองค์จักรพรรดิแล้วว่ามาอยู่เป็นเพื่อนท่านอ๋อง" พวกเขาก็ต้องก้มหน้ากลับไป

หัวหน้าคุกรู้สึกว่าผิดปกติไปจริงๆ วิ่งไปรายงานกับหัวหน้า ตอนกลับมายังคิดจะรื้อของเหล่านี้ของฟู่จาวหนิงออก

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน องค์จักรพรรดิให้อ๋องเจวี้ยนมาทบทวนตนเองให้คุกใหญ่ แล้วจะมาจัดวางของตั้งมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร? นี่ยังจะทบทวนตนเองได้อีกหรือ? องค์จักรพรรดิเองก็ไม่เคยบอกให้มาเสวยสุขได้เช่นนี้"

ฟู่จาวหนิงถลึ งตามองเขาอย่างประหลาดใจ "นี่เจ้ามองการติดคุกเป็นการเสวยสุขหรือ? ไม่ว่าจะจัดวางจนเป็นอย่างไร ที่นี่ก็ยังเป็นห้องขังห้องหนึ่งในคุกใหญ่ที่มืดทึบสกปรก สิ่งแวดล้มไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิดนี่?"

"ใช่..."

"ไม่ว่าจะจัดวางอย่างไร ท่านอ๋องของข้าก็ยังอยู่ได้แต่ในห้องขังนี้ออกไปไหนไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียวไม่ใช่หรือ?"

"ใช่..."

"แล้วก็ ต่อให้ของที่นี่จะมีมากแค่ไหน เขาก็ยังนอนได้แค่บนเตียงเล็กๆ นั่น มองได้แค่แสงสว่างเล็กๆ จากหน้าต่างนั้นใช่ไหม?"

"ใช่ แต่..."

"ถึงแม้จะเพิ่มของเหล่านั้นเข้ามา แต่จากที่คนอื่นเห็น ท่านอ๋องก็ยังถูกขังอยู่ในคุก ความจริงนี้ไม่เปลี่ยนไปถูกไหม?"

"ไม่เปลี่ยน แต่ว่า..."

พวกเขามองหน้ากันเอง

"หัวหน้า แล้วตอนนี้ทำอย่างไร?" ผู้คุมเอ่ยถามหัวหน้าคุกเสียงต่ำ

"ยังจะทำอะไรได้อีกล่ะ? ไม่ได้ยินหรือว่าองค์จักรพรรดิยังไม่ห้ามปรามมเลย? ก็ทำได้แค่ปล่อยพวกเขาไปนั่นล่ะ หัวหน้าคุกกัดฟัน สะบัดชายเสื้อเดินออกไป"

ฟู่จาวหนิงก็อยู่กับเซียวหลันยวนในคุกจริงๆ

จวนตระกูลอัน

องค์หญิงหนานฉือที่ผ่านไปสามวันจึงผ่อนคลายลงมาในที่สุดก็ได้ออกมาเห็นแสงตะวันแล้ว

อันชิงนำลูกชิ้นหวานชามหนึ่งเข้ามาให้

"พี่สะใภ้ นี่เป็นลูกชิ้นหวานที่ข้าทำเอง ท่านลองชิมดู"

อันชิงตอนนี้พอเห็นองค์หญิงหนานฉือก็ยังรู้สึกไม่อยากเชื่ออยู่หน่อยๆ นางจู่ๆ ก็ใช้คำว่าพี่สะใภ้แบบนี้ ไม่ใช่คำว่าองค์หญิง