อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1423

"หวานจัง"

องค์หญิงนานฉือกินไปคำหนึ่ง ตาก็เป็นประกายขึ้นมา

"ลูกชิ้นนี่เหนียวหนึบหนับดี เด้งและอ่อนนุ่ม น้ำแกงก็หวาดดี อร่อยจัง"

"ลูกชิ้นนี้ต้องใช้น้ำอุ่นที่อุณหภูมิพอดีมานวด ส่วนเวลาและแรงตอนที่นวดก็ต้องพิถีพิถันด้วย ท่านพี่เองก็ชอบกิน พีสะใภ้กินเยอะหน่อยๆ"

องค์หญิงหนานฉือชอบกิน อันชิงจึงดีใจมาก

นางนั่งอยู่ตรงข้ามมององค์หญิงหนานฉือ รู้สึกว่านางดุมีเสน่ห์กว่าก่อนที่แต่งงานเสียอีก สวยจับใจจริงๆ

"พี่ชายของเจ้า..."

องค์หญิงหนานฉือหน้าร้อนขึ้นมา

เดิมทีนางก็เป็นคนที่ค่อนข้างเปิดเผย แต่พอเจอกับเรื่องนี้ก็อดเขินอายขึ้นมาไม่ได้เหมือนักน

พูดพูดถึงผู้ตรวจการอันเหนียน องค์หญิงหนานฉือก็รู้สึกปากร้อนขึ้นมาหน่อยๆ นางไม่เคยคิดเลยว่าผู้ตรวจการอันที่มีหน้าตางดงามอ่อนโยนมีการศึกษา จะเป็นชายหนุ่มที่มีอารมณ์หนักหน่วงคนหนึ่งแบบนี้!

หลายวันนี้ ทุกวันตอนกลางคืนเขาก็จะมาทรมานนางสองครั้ง หลังจากเสร็จประชุมเช้า เขาก็ยังกลับมาทรมานนางอีกครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้นทุกครั้งก็ยังใช้เวลานาน นี่ทำเอานางหลายวันนี้มึนๆ งงๆ ร่างกายเมื่อยขบนอนไม่พอ ไม่ค่อยได้ออกจากห้องเลย

ทุกมื้อล้วนมีคนส่งอาหารเข้ามาในห้อง นางเองก็ขี้เกียจไม่อยากลุกขึ้นมา

ช่วงอลหม่านวุ่นวายหลายวันนี้ นางก็เหมือนจะชินกับการตื่นขึ้นมาแล้วเจออันเหนียนอยู่ข้างๆ ในทุกวัน

วันนี้พอตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจออันเหนียน จู่ๆ นางก็ไม่ชินขึ้นมา ตอนนี้หลังจากแต่งหน้าแต่งตัวเสร็จจึงออกจากห้อง

"พี่ชายของเจ้าไปไหนหรือ?"

ตอนนี้น่าจะถึงเวลาพักผ่อนอาบน้ำแล้วนี่

"พี่ชายของข้าออกไปทำธุระ ให้ข้ามาบอกกับพี่สะใภ้ ค่ำๆ เขาจึงกลับ ตอนค่ำจะพาพี่สะใภ้ไปทานข้าวกับคนในบ้าน"

"ข้าเดิมทีอยากจะไปจวนอ๋องเจวี้ยนสักรอบหนึ่ง นั่นก็ถือว่าเป็นการกลับไปเยี่ยมบ้านบ้านภรรยาแล้ว" นางร้อยเชอะขึ้นมาเสียงหนึ่ง "ในเมืองหลวงแคว้นเจาข้าเห็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนเข้าตาแค่คนเดียว แล้วสามีของนางก็ดันเอาข้ามาแต่งกับพี่ชายเจ้าอีก จวนอ๋องเจวี้ยนของพวกเขาต้องเป็นบ้านฝ่ายหญิงให้ข้าแล้ว"

"อ๋องเจวี้ยนเข้าคุกไปแล้ว พี่หญิงจาวหนิงเองก็ไปอยู่ในคุกเป็นเพื่อนเขา พี่สะใภ้ไม่รู้หรือ?"

"หา?"

องค์หญิงหนานฉือตกตะลึง แล้วนี่ยังไปติดคุกเป็นเพื่อนด้วย?

พอใกล้เข้าปีใหม่ คนกลุ่มหนึ่งก็เดินทางมาถึงเมืองหลวงท่ามกลางพายุหิมะที่หนาวเย็น

ตอนที่รถม้ามาถึงประตูเมือง คนด้านในก็เลิกม่านออกมองไปยังถนนสายยาวที่เต็มไปด้วยความคึกคักตรงหน้า

"ฮูหยิน พวกเรากลับมาแล้ว"

ฟู่จิ้นเชินดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมา ยื่นมือกุมมือของเสิ่นเชี่ยวไว้แน่น

กลับมาถึงเมืองหลวง จะมีอะไรรอพวกเขาอยู่กันนะ?