อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1424

ผู้อาวุโสจี้อยู่ในรถม้าด้านหลัง เขาเองก็เลิกม่านขึ้นมองด้านนอก พอเห็นร้านรวงสองฟากฝั่งถนนแขวนไว้ด้วยโคมแดงก็ถอนหายใจ

"จะปีใหม่อีกแล้ว"

ชายหนุ่มอายุราวสามสิบปีอีกหนึ่งคนที่นั่งอยู่ในรถม้าก็มองออกไปด้านนอก พอได้ยินเขาพูดเช่นนี้ก็มองไปทางผู้อาวุโสจี้ ถอนหายใจเอ่ยขึ้นว่า "ผู้อาวุโสจี้ นี่จะปีใหม่อยู่แล้ว เจ้าพันธมิตรเรียกท่านกลับไปรวมตัวที่สาขาหลัก ท่านทำไมจึงปฏิเสธล่ะ?"

ผู้อาวุโสจี้ไม่ได้กลับสาขาหลักไปช่วงปีใหม่หลายปีแล้ว

"ไม่อยากไป วุ่นวายเกิน" ผู้อาวุโสจี้ส่ายหัว ไม่สนใจอย่างเห็นได้ชัด

"ผู้อาวุโสคนอื่นก็ล้วนอยู่ที่พันธมิตร แม้ว่าเวลาปกติจะไปที่นั่นที่นี่ แต่พอถึงช่วงไว้พระจันทร์กับปีใหม่ล้วนกลับไป ตอนที่พวกเขาอยู่ด้วยกันยังสามารถหารือเรื่องใหญ่ต่างๆ ในพันธมิตรได้ นอกจากนี้ทุกสิ้นปีฝ่ายบัญชีพันธมิตรโอสถก็จะตรวจสอบแบ่งปันเงิน ท่านไม่กลับไป เรื่องพวกนี้ก็ไม่รู้ว่าจัดการกันชัดเจนหรือไม่

ชายคนนี้เพิ่งจะถูกย้ายมาเป็นผู้ดูแลพันธมิตรคนใหม่ของเมืองหลวง ซูเหอ

ซูเหอเองก็ถือเป็นคนที่ได้รับการสนับสนุนจากผู้อาวุโสจี้ เดิมทีด้วยอายุและประสบการณ์ของเขา ควรจะถูกจัดไปอยู่ประจำที่สาขาของพันธมิตรโอสถในเมืองเล็กๆ ที่ห่างไกลหน่อย แต่ครั้งนี้มีผู้อาวุโสจี้รับประกัน จึงพาเขามายังสาขาของเมืองหลวงแคว้นเจา

เขาเองก็เป็นห่วงผู้อาวุโสจี้มาก รู้สึกว่าผู้อาวุโสจี้เป็นพ่อพระเกินไป เดิมทีเป็นผู้อาวุโสที่มีตำแหน่งสูงสุดในพันธมิตรโอสถ มีคุณความดีต่อพันธมิตรโอสถมากที่สุด แต่กลับคอยเทียวไปเทียวมาอยู่ภายนอก จึงไม่ค่อยได้ไปจัดการดูแลในพันธมิตรสาขาหลัก

ผู้อาวุโสจี้หันกลับมาเหลือบมองซูเหอผาดหนึ่ง

เขาดูกลัดกลุ้ม "เจ้าจะไปสนเรื่องพวกนั้นทำไมกัน? เงินของทุกปีไม่ใช่แบ่งถึงมือข้าอยู่ตลอดหรือ? ไม่ไปดูแลเรื่องพวกนี้ข้าก็สบายขึ้นเยอะ ให้พวกเขาลำบากเสียบ้าง"

เขาไม่อยากจะกลับไปดูแลเรื่องพวกนี้หรอก

เขาสนใจแต่วัตถุดิบยา ไม่ได้อยากจะไปดูแลเรื่องการจัดการอะไรนั่น

ซูเหออดถอนใจออกมาไม่ได้