อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1425

ก่อนหน้านี้ฟู่จิ้นเชินชื่อเสียงระบือเมืองหลวง และเคยขี่ม้าไปตามถนนสายยาว เคยเข้าไปในโรงสุราประชันโคลงกลอนกับผุ้อื่น เป็นช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์เหลือประมาณ

เพราะเขามีหน้าตาที่ไร้เทียมทาน คนที่ไปดูเขาโดยเฉพาะก็มีไม่น้อย ผ่านไปหลายปีเช่นนี้ คนที่ยังจดจำหน้าตาเขาได้ก็มีอยู่ไม่น้อยด้วยเช่นกัน

โดยเฉพาะแม้จะผ่านไปสิบกว่าปีแล้ว เขาก็แทบไม่ได้ดูแก่ลงเลย มีแค่ความสุขุมที่มากขึ้น คนที่เคยเจอเขาในครั้งนั้น พอคิดว่าแค่เหลือบมองแล้วจำเขาได้ก็คงไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็นอะไร

กลับกันตัวฟู่หลินซื่อ คนที่พบเจอมีไม่มากนัก

"ตอนนั้นคนที่ส่งข่าวให้พวกเราบอกว่า รอให้ฟู่หลินซื่อกลับเมืองหลวง จึงสามารถคิดหาวิธีให้เรื่องเมื่อสิบแปดปีก่อนเกิดขึ้นอีกครั้ง"

ชินอ๋องเซียวกดเสียงต่ำ "สิบแปดปีก่อน เรื่องที่ฟู่หลินซื่อถูกใส่ร้ายว่าวางยาพิษเซียวหลันยวนสินะ ตอนนี้นางกลับมาแล้ว จะมีคนยืมมือของนางลงมือวางยาพิษกับเซียวหลันยวนอีกครั้งหรือ?"

เซียวเหยียนจิ่งในใจมีความตื่นเต้นที่ยากจะพรรณนาออกมา

เขาช่วงนี้เฝ้าคอยเรื่องนี้อยู่ตลอด

ก่อนหน้านี้เขาถอยห่างฟู่จาวหนิง อยากจะหนีนางไปให้ไกลๆ แต่ตอนนี้เขาเสียใจขึ้นมาเสียแล้ว

นับตั้งแต่ที่ฟู่จาวหนิงแต่งกับเซียวหลันยวน นางก็เหมือนไข่มุกที่ถูกลูบฝุ่นบางๆ ออกไป เปล่งประกายที่น่าลุ่มหลงขีดสุดออกมา

โดยเฉพาะครั้งนี้ที่กลับเมืองหลวงมาจากต้าชื่อ นางเข้าร่วมกับสมาคมหมอใหญ่แล้ว กลายเป็นหมอเทวดาเลื่องชื่อฟ้าดิน ประกายบนตัวนางยิ่งแจ่มจ้าขึ้นไปอีก

เซียวหลันยวนเข้าไปในคุก ฟู่จาวหนิงก็ยังไม่สนอะไรตามเขาเข้าไป ติดคุกเป็นเพื่อนเขา!

ต่อให้เป็นหลี่จื่อเหยาที่เคยทุ่มเทให้เขามาก่อน ก็ยังทำถึงจุดนี้ไม่ได้

ต่อให้นางจะอยู่ในคุกกับเขาก็คงอยู่ได้ไม่พ้นวัน คงจะอาละวาดนั่นนี่ แต่เขาก็หาข่าวมาแล้ว ฟู่จาวหนิงเข้าไปอยู่กับเซียวหลันยวนจริงๆ ทั้งสองคนราวกับใช้ชีวิตอย่างหวานชื่นในห้องขังนั่น