อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1452

องค์จักรพรรดิเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง "เมืองหลวงของพวกเรายังมีหมอเทวดาอีกคนหนึ่งหรือ? ทำไมก่อนหน้านี้เจ้าไม่รายงานข้าเลย?"

หรือจะบอกว่าหมอเทวดาคนนี้ ชินอ๋องเซียวคิดจะเก็บไว้ใช้ประโยชน์?

"องค์จักรพรรดิ กระหม่อมเพิ่งจะได้ยินข่าวมา ยิ่งไปกว่านั้นหมอคนนั้นก็นิสัยปลีกวิเวก มีคนเคยบอกว่าวิชาแพทย์ของเขาไม่ได้แย่กว่าหมอเทวดาหลี่ เรียกเขาว่าหมอเทวดาได้ ผลคืตัวเขาเองกลับด่ากราดออกมาเสียรอบหนึ่ง"

"ทำไมกัน?"

"เขาบอกว่าวิชาแพทย์ดีกว่าหมอเทวดาหลี่แล้วมีอะไรน่าภูมิใจ? เดิมทีหมอเทวดาหลี่ก็เป็นพวกอวดอ้างความสามารถอยู่แล้ว ด้วยวิชาแพทย์ก็ยังมีคุณสมบัติไม่พอที่จะเข้าสมาคมหมอใหญ่ด้วย บอกว่าวิชาแพทย์ตัวเขาเองยังไม่ได้ถึงขั้นที่จะเรียกว่าหมอเทวดา ดังนั้นจึงไม่ให้คนเรียกเขาเช่นนั้น"

"อย่างนั้นหรือ?"

องค์จักรพรรดิขมวดคิ้ว "ถึงตอนนั้นค่อยบอกเรื่องหมอคนนี้กับข้า ตอนนี้กลับไปที่ชายคนนั้นก่อน เจ้าเคยพบเขาไหม? เคยสัมผัสกับเขาไหม?"

พอถามถึงตรงนี้ จู่ๆ เขาก็ถอยหนีออกมาอย่างหวาดหวั่น ถลึงตามองชินอ๋องเซียว

"เจ้าคงไม่ได้ติดโรคมาหรอกใช่ไหม?"

ชินอ๋องเซียวหน้าดำทมึน ปวดใจขึ้นมาทันที

องค์จักรพรรดิพูดอะไรน่ะ หมายความว่ายังไง!

"องค์จักรพรรดิ กระหม่อมทำไมต้องไปจับสิ่งสกปรกแบบนั้นด้วย?"

เขาเองก็กลัวเหมือนกันนะ

องค์จักรพรรดิจึงสีหน้าผ่อนคลายลง เอ่ยขึ้นอย่างเขินๆ "ข้าเองก็กลัวว่าเจ้าจะละเอียดไม่พอ คิดได้ไม่รอบคอบ ข้าเองก็เป็นห่วงเจ้า"

เชื่อเขาก็บ้าแล้ว

ชินอ๋องเซียวไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย องค์จักรพรรดิแค่กลัวว่าเขาจะติดโรคมาเท่านั้นล่ะ