อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1452

องค์จักรพรรดิเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง "เมืองหลวงของพวกเรายังมีหมอเทวดาอีกคนหนึ่งหรือ? ทำไมก่อนหน้านี้เจ้าไม่รายงานข้าเลย?"

หรือจะบอกว่าหมอเทวดาคนนี้ ชินอ๋องเซียวคิดจะเก็บไว้ใช้ประโยชน์?

"องค์จักรพรรดิ กระหม่อมเพิ่งจะได้ยินข่าวมา ยิ่งไปกว่านั้นหมอคนนั้นก็นิสัยปลีกวิเวก มีคนเคยบอกว่าวิชาแพทย์ของเขาไม่ได้แย่กว่าหมอเทวดาหลี่ เรียกเขาว่าหมอเทวดาได้ ผลคืตัวเขาเองกลับด่ากราดออกมาเสียรอบหนึ่ง"

"ทำไมกัน?"

"เขาบอกว่าวิชาแพทย์ดีกว่าหมอเทวดาหลี่แล้วมีอะไรน่าภูมิใจ? เดิมทีหมอเทวดาหลี่ก็เป็นพวกอวดอ้างความสามารถอยู่แล้ว ด้วยวิชาแพทย์ก็ยังมีคุณสมบัติไม่พอที่จะเข้าสมาคมหมอใหญ่ด้วย บอกว่าวิชาแพทย์ตัวเขาเองยังไม่ได้ถึงขั้นที่จะเรียกว่าหมอเทวดา ดังนั้นจึงไม่ให้คนเรียกเขาเช่นนั้น"

"อย่างนั้นหรือ?"

องค์จักรพรรดิขมวดคิ้ว "ถึงตอนนั้นค่อยบอกเรื่องหมอคนนี้กับข้า ตอนนี้กลับไปที่ชายคนนั้นก่อน เจ้าเคยพบเขาไหม? เคยสัมผัสกับเขาไหม?"

พอถามถึงตรงนี้ จู่ๆ เขาก็ถอยหนีออกมาอย่างหวาดหวั่น ถลึงตามองชินอ๋องเซียว

"เจ้าคงไม่ได้ติดโรคมาหรอกใช่ไหม?"

ชินอ๋องเซียวหน้าดำทมึน ปวดใจขึ้นมาทันที

องค์จักรพรรดิพูดอะไรน่ะ หมายความว่ายังไง!

"องค์จักรพรรดิ กระหม่อมทำไมต้องไปจับสิ่งสกปรกแบบนั้นด้วย?"

เขาเองก็กลัวเหมือนกันนะ

องค์จักรพรรดิจึงสีหน้าผ่อนคลายลง เอ่ยขึ้นอย่างเขินๆ "ข้าเองก็กลัวว่าเจ้าจะละเอียดไม่พอ คิดได้ไม่รอบคอบ ข้าเองก็เป็นห่วงเจ้า"

เชื่อเขาก็บ้าแล้ว

ชินอ๋องเซียวไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย องค์จักรพรรดิแค่กลัวว่าเขาจะติดโรคมาเท่านั้นล่ะ

ชินอ๋องเซียวสายตาเป็นประกาย

นั่นสิ ทำไมเขาถึงคิดไม่ถึงกัน?

นี่เป็นเรื่องที่ทำได้นี่นา

เขาลุกขึ้นยืนทันที "องค์จักรพรรดิ เช่นนั้นกระหม่อมขอตัวไปจัดการ"

"ไปเถอะ"

ชินอ๋องเซียวออกจากวังหลวง หันหน้ากลับมามองผาดหนึ่ง ในใจรู้สึกเบิกบานพอควร

ตอนนี้ในที่สุดเขาก็น่าจะเป็นคนสนิทของฝ่าบาทแล้วกระมัง?