อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1453

"ท่านอ๋อง"

เงาดำร่างหนึ่งเข้ามาห้องขังราวกับภูตผี คารวะกับเซียวหลันยวน

เซียวหลันยวนลุกขึ้นนั่ง "เป็นอย่างไรบ้าง?"

"อิ่งอีได้ยินบทสนทนาของชินอ๋องเซียวกับองค์จักรพรรดิในห้องหนังสือหลวงมาขอรับ"

"ว่ามา"

เงาดำเล่าบทสนทนาในห้องหนังสือหลวงออกมารอบหนึ่ง จากนั้นจึงมองไปทางห้องขังฝั่งตรงข้าม ชายคนนั้นตายไปแล้วเรียบร้อย ดูเหมือนจะแข็งทื่อไปแล้วด้วย

แต่ว่าชายคนนั้นติดโรคสกปรกเช่นนั้นมา แล้วยังอยู่ใกล้ท่านอ๋องเสียขนาดนี้ ทำเอาคนกังวลขึ้นมาเลย

เซียวหลันยวนหลังจากได้ยินคำพูดของเขาสายตาก็ควบแน่นราวน้ำค้างแข็ง

วิธีการที่องค์จักรพรรดิรับมือกับเขาตอนนี้สกปรกมาก ขนาดวิธีแบบนี้ก็ยังคิดออกมาได้

ไม่ได้คิดถึงความผูกพันเลยสักนิด

"เหอะๆ"

เซียวหลันยวนรู้สึกเศร้าใจเหลือเกิน

"เอาล่ะ เรื่องที่ลอบเข้าไปในห้องหนังสือหลวงมันอันตรายเกินไป ไม่ต้องไปแล้ว หลังจากนี้พวกเจ้าถอนตัวกันออกมาเถอะ"

"ขอรับ"

ลูกน้องเซียวหลันยวนมีหกคน ฝึวิชาตัวเบากับวิชาพรางตัวเป็นหลัก และยังมีวิชาหดกระดูก เวลาคับขัน หรือเวลาที่จำเป็นจึงใช้งานพวกเขา

ห้องหนังสือหลวงขององค์จักรพรรดิคุ้มกันแน่นหนาเป็นพิเศษ เขาเองก็คงวางองครักษ์ลับที่ยอดที่สุดไว้รอบๆ เพื่อรักษาชีวิตตนเองแน่

ดังนั้นจะลอบเข้าไปห้องหนังสือหลวงสักครั้ง สิ้นเปลืองกำลังมาก

ครั้งนี้คืออิ่งอีที่ถนัดวิชาถอดกระดูกลอบเสี่ยงลอบเข้าไป แต่ว่าช่องที่เขาลอดเข้าไปได้นั้นเล็กมา ครั้งนี้อิ่งอีบาดเจ็บ อาการบาดเจ็บด้านกระดูก ต้องฟื้นตัวร้อยวันจึงจะหายดี

ดังนั้นถ้าไม่จำเป็น เซียวหลันยวนจะไม่ให้พวกเขาออกไปเสี่ยงอันตราย