อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1455

เสี่ยวเถาถอยออกไป

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินคำพูดขององครักษ์ ทั้งตัวก็ถูกไฟโกรธโถมจนมิด

"ข้าตอนนี้จะกลับไปที่คุก ข้าจะบอกกับเซียวหลันยวนเอง"

"พระชายา ตอนนี้ศพของคนป่วยนั่นยังอยู่ ผู้คุมไม่มีทางปล่อยให้เอาออกไปแน่ ถ้าท่านไปท่านอ๋องคงจะกังวลมาก..."

"กังวลบ้าบออะไรกัน!"

ฟู่จาวหนิงทนไม่ไหว ระเบิดโทสะขึ้นมา

รู้ๆ อยู่ว่าโรคติดต่อนั้นร้ายกาจแค่ไหน เซียวหลันยวนกลับไม่คิดหาวิธีออกจากคุก แต่ยังจะอยู่ในนั้น แล้วเขากังวลหรือ?

"เจ้าออกไปเถอะ ข้าเตรียมของสักนิดแล้วจะไปที่คุก"

องครักษ์แค่รับคำสั่งมาถ่ายทอดคำพูด ไม่มีอำนาจที่จะขวางนางทำอะไร พอได้ยินคำพูดนางก็ทำได้แค่ฉากตัวออกไป

ยังคงไปแบบตาลาย เพียงพริบตาคนก็ไม่อยู่แล้ว

ฟู่จาวหนิงขบเหงือก

นี่จะต้องเป็นหนึ่งในไพ่ลับของเซียวหลันยวนแน่ๆ

ถึงอย่างไรนางก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเจอมาก่อน วิชาตัวเบาราวกับภูตผีเช่นนี้ ยอดเยี่ยมจริงๆ นางต้องชมเขาหน่อยไหมนะ?

นางปิดประตู ฉากตัวเข้าไปในห้องเภสัชทันที รีบทำยาที่จำเป็นออกมาอย่างรวดเร็ว

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยามนางก็สะพายกล่องยา คลุมผ้าคลุมจิ้งจอกขาว พาสืออีกับไป๋หู่เตรียมออกเดินทาง

ฟู่จิ้นเชินเรียกนางไว้

"ไปไหนหรือ?"

เมื่อคืนนี้หลังจากที่พวกเขาคุยกัน เดิมทีบอกว่าไม่กี่วันนี้ฟู่จาวหนิงจะทำตามที่องค์จักรพรรดิอยากเห็น เล่นละครตบตาอยู่ในบ้านกับพวกเขา สร้างภาพแห่งความสุขที่พ่อแม่กลับมา แต่น่าเสียดาย ที่ต้องทิ้งอ๋องเจวี้ยนเอาไว้ที่หลังสมองแบบนั้น

เช่นนี้จะทำให้พวกองค์จักรพรรดิภาคภูมิใจจนเดินไปตามแผนที่วางไว้ คอยเอาแต่ยุยงความสัมพันธ์ของพวกเขา พวกเขาทางนี้ก็จะค่อยๆ สืบหาคนที่อยู่เบื้องหลัง

ตอนนี้ ฟู่จาวหนิงกลับรู้สึกเกินคาดแทน นางพิจารณาตัวเขาผาดหนึ่ง

"ท่านรู้ได้อย่างไร?"

นี่มีอะไรต้องเดาอีก?

"ลางสังหรณ์" ฟู่จิ้นเชินยิ้มอย่างจำใจ "น่าจะเพราะการรู้กันของพ่อลูกกระมัง?"

อุ๊บ

ฟู่จาวหนิงแทบจะหัวเราะพรวดออก แต่กลั้นเอาไว้อยู่

แต่ไม่ว่าอย่างไร ฟู่จิ้นเชินไม่ใช่คนโง่

"เจ้าไปเถอะ พวกเราวันนี้จะอยู่ในบ้านไม่ออกไปไหน ถ้าหากข้าเดาไม่ผิด อีกเดี๋ยวคงจะมีคนมาหาข้า"

"ข้าจะทิ้งคนบางส่วนไว้กับท่าน มีเรื่องก็ให้พวกเขาลงมือได้เลย ไม่ต้องกลัว" ฟู่จาวหนิงกำชับมาอีกคำหนึ่ง