อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1456

แค่กลัวว่าเขาจะเป็นห่วงว่าทำอะไรผิดพลาดจนต้องเหนื่อยไปถึงนาง หรือทำลายแผนการของนางกับเซียวหลันยวน ดังนั้นจึงไม่กล้าแข็งขืน จนต้องถูกคนอื่นรังแก

ฟู่จิ้นเชินอุ่นวาบขึ้นในใจ สัมผัสได้ถึงใจที่ปกป้องของลูกสาว

ดวงตาเขาค่อยๆ ร้อนวูบ ยื่นมือไปจัดสายของผ้าคลุมให้กับนาง เอ่ยขึ้นเบาๆ "เจ้าเองก็วางใจได้ ไปเถอะ"

ฟู่จาวหนิงออกไปทางประตูหลัง ฟู่จิ้นเชินส่งนางที่ประตู มองรถม้าของนาง โบกมือให้

ฟู่จาวหนิงนั่งบนรถม้าหันกลับมามองผาดหนึ่ง สบกับสายตาอบอุ่นเป็นมิตรที่เขาส่งมา ใจกระตุกเล็กน้อย "เข้าไปเถอะ"

"พ่อดูเจ้าอยู่นะ"

เอาเถอะ จะดูก็ดู นางเข้าไปในรถม้าแล้วจะดูอย่างไรกันล่ะ?

ฟู่จาวหนิงเม้มปาก ปลดม่านรถลง

รถม้าขับมาได้ครู่หนึ่ง นางหมุนก็ตัวเลิกม่านหน้าต่างหลังรถ มองรางที่ยืนอยู่ที่ประตูข้างกองหิมะด้านหลัง

จมูกของนางฮึดฮัดขึ้นมา

สองชาติมารวมกัน นี่เป็นครั้งแรกที่มีสายตาของพ่อมาส่งแบบนี้

นางพูดไม่ถูกถึงความรู้สึกเหมือนกัน

แต่ว่าแค่เรื่องเล็กแค่นี้ ไม่ได้ต้องใช้แรงอะไรเลย แต่ทำไมถึงทำให้ตาของนางร้อนวูบขึ้นมาได้นะ?

พอมาถึงคุก ฟู่จาวหนิงลงจากรถม้าก็ถูกผู้คุมคนหนึ่งเห็นเข้าแล้ว

เขาตกตะลึง พอคิดขึ้นได้ว่าหัวหน้าคุกยังไม่กลับมา จึงลนลานขึ้น

พระชายาอ๋องเจวี้ยนทำไมถึงกลับมาที่คุกตอนนี้กัน?

นางเป็นหมอเทวดานะ ถ้าอีกเดี๋ยวนางพบกับนักโทษคนนั้น...

จะทำลายเรื่องที่หัวหน้าสั่งการไว้หรือเปล่า?

"จะว่าไป พระชายาท่านอยู่ที่นี่ ก็ทำให้พวกข้าน้อยรู้สึกทำอะไรลำบากด้วย"

"ข้าทำให้ให้พวกเจ้าทำอะไรลำบาก?"

"พระชายาอยู่ที่นี่ พวกนักโทษคนอื่นก็เกิดความคิดไม่ดีขึ้นมาแล้ว ล้วนเริ่มร้องขออยากให้คนที่บ้านมาอยู่ด้วย แล้วยังต้องการให้ส่งเตาส่งผ้าห่มมาให้ ที่หนักสุดคือ ยังต้องการให้พวกเราเตรียมอาหารกับข้าวให้เต็มที่อีก บอกว่าไม่ควรลำเอียง ท่านดูสิ..."

คำพูดที่ผู้คุมพูด ทำให้ฟู่จาวหนิงอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้

นางทำหน้ากำเริบเสิบสาน "ท่านอ๋องข้าตัวตนฐานะสูงส่ง แล้วยังเข้ามาแค่เพื่อทบทวนสำนึกเท่านั้น พวกเขาเทียบอะไรได้? พวกเขาเป็นนักโทษที่แท้จริง ทำเรื่องชัว่ร้ายมา พวกเขายังกล้ามาเทียบกับพวกเราหรือ? ใครให้หน้าพวกเขากัน? พวกเจ้าจะให้หรือ?"

นางเองก็ไม่ได้เสแสร้งเป็นคนใจดีมีเมตตา คำพูดนี้พูดออกมาอย่างไม่มีภาระอะไรเลย

"คำพูดน่าขำเช่นนี้ พวกเจ้าเป็นผู้คุมก็ควรจะจะเตะพัดออกไปเลยสิ ให้พวกเขาได้สติหน่อย แค่นี้ก็คุมไม่ได้ แล้วพวกเจ้าจะมาเป็นผู้คุมทำไมกัน?"

"พระชายา คนเหล่านั้นถึงแม้จะทำผิด แต่ก็ไม่ได้ต้องโทษประหาร ท้ายสุดก็ยังเป็นประชาชนของแคว้นเจาอยู่ดี แล้วจะไป..."

"ทำผิดก็คือนักโทษ เชิญพวกเขามาพักร้อนอยู่หรือ? ใครมีปัญหา มาเลย ข้าจะเข้าไปเอง เจ้า...ชี้มาให้ข้าดูเลย ข้าจะจัดการพวกเขาให้เจ้าเอง"