อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1457

ฟู่จาวหนิงเดินไปในคุกตรงๆ

นางจะดูว่าผู้คนพวกนี้จะกล้าขวางนางจริงไหม

แต่ว่า นี่ก็อธิบายได้แล้วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ไม่เช่นนั้นก่อนหน้านี้ไม่เคยที่จะมาขวางนาง แล้วยังยอมให้นางเข้าไปอยู่กับเซียวหลันยวนแต่โดยดี นี่เพิ่งจะออกไปไม่กี่วัน ผู้คุมก็ไม่ยอมให้นางเข้าคุกแล้วหรือท

ทำไม กลัวนางขึ้นมาแล้วหรือ?

ในคุกนั่นมีอะไรที่ต้องกลัวหมออย่างนางสังเกตเห็นด้วยหรือ? หรือจะเป็นนักโทษที่ติดโรคคนนั้น?

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ท่านอย่าให้ข้าน้อยต้องทำอะไรได้ลำบากเลย ไม่เช่นนั้นข้าน้อยคงต้องเข้าขวางเสียแล้ว" ผู้คุมออกมาขวางหน้านางอีกครั้ง

"ได้สิ ข้าจะดูว่าพวกเจ้าจะขวางข้าอย่างไร"

ฟู่จาวหนิงพูดพลางยกมือ

ผู้คุมรู้สึกชาขึ้นทั้งตัวทันที ขยับตัวไม่ได้เลย

พวกเขามองฟู่จาวหนิงเดินผ่านข้างตัวไปอย่างไม่สามารถทำอะไรได้ เข้าไปในคุกแล้ว

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ท่านคิดให้ดีนะ การปล้นคุกคือความผิดร้ายแรง!"

"เฮอะ ใครปล้นคุกกัน? ข้าก็แค่เข้าไปดูท่านอ๋องของข้าเท่านั้น องค์จักรพรรดิก็ไม่ได้บอกว่าเข้าเยี่ยมไม่ได้เสียหน่อย พวกเจ้าจะเครียดอะไรกัน?"

พอได้ยินนางพูดเช่นนี้ ผู้คุมคนอื่นก็ไม่กล้าเข้าไปขวางนางแล้ว

ผู้คุมทั้งหมดนี่ก็ไม่ใช่ว่าจะขึ้นตรงกับหัวหน้าคุกคนเดียว พวกเขายังมีหัวหน้าคุกคนอื่นอยู่อีก ปกติจะมีท่าทีที่แตกต่างออกไปบ้างครั้งคราว

ตอนนี้ผู้คุมกลุ่มที่คอยดูแลประตูใหญ่ ก็ไม่ได้รับคำสั่งว่าห้ามให้พระชายาอ๋องเจวี้ยนเข้าไปด้วย

ก็แค่ขวางในนามสักหน่อยก็พอ ถ้าต้องมาออกแรงเข้าขวางจริงๆ นั้นไม่มีทางเสียล่ะ

พวกเขามองฟู่จาวหนิงเข้าไปในคุกทั้งอย่างนั้น

"ขอรับ"

สืออีรีบฟังคำเทยาออกมาเม็ดหนึ่งกลืนลงไป ถึงอย่างไรเรื่องแบบนี้เขาจะไม่มีความเห็นเลยแม้แต่น้อย ฟู่จาวหนิงพอสั่งเขาก็จะทำ ไม่มีข้อกังขาแม้แต่น้อย

ฟู่จาวหนิงมายืนที่นอกห้องขังเซียวหลันยวนแล้ว

"หนิงหนิง เจ้ามาได้อย่างไรกัน?"

เซียวหลันยวนมองเห็นนางก็รีบเดินเข้ามาทันที

เขาให้องครักษ์ลับเอาเรื่องในนี้ไปบอกนางแล้วแท้ๆ แต่ไม่ได้ให้นางมาที่นี่นี่นา

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง "ยื่นมือออกมา"

นางขี้เกียจจะตอบคำถามเขา แค่จะจับชีพจรให้เขาก่อน