อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1468

"พระชายากินข้าวเย็นแล้วหรือยัง" เซียวหลันยวนถามอีกครั้ง

เขาหิวจะแย่อยู่แล้ว ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน นอนหลับมาตลอด ตอนนี้พอลุกขึ้นมาจึงหิวเป็นพิเศษ แต่ว่าเขาก็อยากกิจด้วยกันกับฟู่จาวหนิง

ถ้าตอนนี้เขากินข้าวคนเดียว เขาคงจะอาหารไม่ย่อยแน่

กินไม่ลงด้วย

โดยเฉพาะตอนที่รู้ว่าฟู่จาวหนิงน่าจะยังโกรธเขาอยู่

"พระชายากินแล้ว" เฝิ่นซิงรีบเสริมมาคำหนึ่ง "แต่อาหารกลางวันกับอาหารเย็นกินน้อยมาก พระชายาบอกว่านางไม่อยากอาหาร"

เซียวหลันยวนฟังถึงจุดนี้ ทั้งรู้สึกปวดใจขึ้นมา และทั้งรู้สึกดีใจหน่อยๆ จาวหนิงน่าจะเหมือนกับเขา ตอนนี้ถ้าไม่ได้กินข้าวด้วยกันจะรู้สึกไม่อยากอาหารหรือเปล่านะ?

"ไปเตรียมอาหารเย็นมา ข้ากับพระชายาจะกินด้วยกัน"

"เจ้าค่ะ"

หงจั๋วกับเฝิ่นซิงรีบออกไปเตรียมตัว

ในห้องหนังสือ ฟู่จาวหนิงได้ยินเสียงของเซียวหลันยวนนานแล้ว แต่ว่านางกำลังฝึกอักษร เลยไม่สนใจ

ยานั่นนางเพิ่งใช้เป็นครั้งแรก อัตราส่วนยังจัดได้ไม่ดี จึงทำให้เขาสลบมาถึงป่านนี้

เดิมทีนางคิดว่าหลังจากช่วงบ่ายก็น่าจะตื่นขึ้นมาแล้ว แต่ว่าประสิทธิภาพของยาก็อธิบายได้ว่าหลายวันนี้สภาพร่างกายของเซียวหลันยวนลดต่ำมากจริงๆ ภูมิคุ้มกันจึงลดต่ำไปด้วย และร่างกายยังเย็นหน่อยๆ อีก ดังนั้นจึงสลบไปนานมาก

ถ้าหากเสภาพร่างกายของเขาไม่มีปัญหา น่าจะตื่นเร็วกว่านี้

วันคืนในคุกเหล่านั้น เขาเองก็เหนื่อยมากจริงๆ แล้วยังตัวเย็นอีก

นี่ทำให้ฟู่จาวหนิงโกรธ

โดยเฉพาะเมื่อคืนทั้งๆ ที่เตาถูกคนอื่นชิงไปแล้ว แต่เขาก็ยังทน่อ อยู่แต่ในสิ่งแวดล้อมแบบนั้นทั้งคืน นางจึงโกรธมาก

เซียวหลันยวนเข้ามา มองนางอยู่ครู่หนึ่ง และไม่รอให้นางเงยหน้าขึ้นมองเขา แค่ยกเท้าเดินเข้ามา มองดูตัวหนังสือที่นางเขียน ชมมาคำหนึ่ง

"สวยมาก"

เฮอะ ฟู่จาวหนิงมองบน ยังไม่สนใจเขา

นี่คือยังโกรธอยู่จริงหรือ?

เซียวหลันยวนยืนอยู่ด้านหลังนาง ยื่นมือโอบนางไว้ "หนิงหนิง ข้ารู้สึกหนาวหน่อยๆ เป็นเพราะฤทธิ์ยานั่นยังไม่หมดหรือ?"

เดิมทีก็โมโหอยุ่จริงๆ แต่หลังจากเห็นหน้าขาวซีดของเขา ความโกรธก็หายไปกว่าครึ่ง

ยานี้ที่นางใช้ ประสิทธิภาพยายังไม่ได้หายไปหมดจริงๆ

"ท่านควร เดิมทีร่างกายถ้าไม่มีปัญหา ตอนนี้ผลของยาคงหมดไปแล้ว เมื่อคืนนี้ในคุกท่านเป็นหนาวสั่นไปแล้วจริงๆ"

ฟู่จาวหนิงถลึงตามองเขา

เซียวหลันยวนจึงเพิ่งรู้ว่ามีวิธีพูดเช่นนี้ด้วย

"เมื่อคืนนี้ตอนแรกข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าคนคนนั้นมีปัญหาตรงไหน" เซียวหลันยวนอธิบาย "แต่ว่าข้าก็ป้องกันแล้ว กินยาที่เจ้าให้มาลงไปถึงอยู่ในคุกนั่นมาได้"

ฟู่จาวหนิงถลึงตามองเขาอีกครั้ง "ความหมายของท่านคือ โทษข้าหรือ? โทษที่ยาของข้าดีไม่พอ เลยทำให้ท่านหนาวสั่น?"

"จะใช่ได้อย่างไรกัน!"

เซียวหลันยวนรีบโอบนางไว้ "ข้าไม่มีทางคิดเช่นนั้นหรอก แต่คนเหล่านั้นมันไร้ยางอายมาก ใช้ลูกไม้อยู่นั่นล่ะ"

ยาของนางแน่นอนว่าดีที่สุด！