อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1469

"ตอนนั้นข้าก็คิด ถ้าหากเขาจะทำถึงขนาดนี้ เช่นนั้นข้าก็ต้องให้โอกาสเขานี้กับเขา"

ตอนที่เซียวหลันยวนพูดประโยคนนี้ ฟู่จาวหนิงก็ถลึงตาใส่เขาทัน

"หมายความว่าอย่างไร? ท่าจะให้โอกาสเขามาทำร้ายท่านอย่างนั้นหรือ? ถ้าเขาไม่มีโอกาสนี้ เขาจะแปลงร้างพองขนออกจากวังมากัดท่านหรือ?"

เซียวหลันยวนเกือบจะทนขำไม่ได้

คำพูดนี้พูดได้แบบว่า

"ไม่ใช่ ก็แค่ข้ารับปากเสด็จพ่อไว้ในอดีต ว่าจะคุ้มครองราชวงศ์แคว้นเจาให้มั่นคง"

เขาถอนหายใจ

"ตอนนั้น เสด็จพ่อบอกกับข้า เขาจะคิดหาวิธีให้ว่าหลังจากที่องค์จักรพรรดิขึ้นครองราชย์แล้วจะไม่หันมาลงมือกับข้า แต่ว่าข้าต้องยอมเขาหน่อย เขาบอกว่าองค์จักรพรรดิเป็นพวกใจคับแคบ หนำซ้ำสายตาก็ยังไม่กว้างไกล ไม่ค่อยมีคุณธรรม แต่ในกลุ่มองค์ชายหลายองค์ในตอนนั้น เขาเป็นคนที่ถูกเลือกให้สืบทอดราชบัลลังก์หลังจากที่พิจารณาข้อดีข้อเสียของแต่ละคนแล้ว"

ฟู่จาวหนิงร้องเชอะ "พิจารณาแล้วเลือกออกมาคนหนึ่ง นี่ไม่ใช่หมายความว่าพวกองค์ชายเหล่านั้นของแคว้นเจาหาดีสักคนไม่ได้เลยหรือไรกัน"

อันที่จริงนางก็อยากพูดว่า ที่มันวุ่นวายเสียขนาดนี้นี่จะหมายถึงว่าชะตาแห่งแคว้นเจาใกล้จะจบสิ้นแล้วหรือเปล่านะ?

"เจ้าดูจากคนเหล่านี้ก็รู้แล้ว"

คนเหล่านี้ที่อยู่ในราชวงศ์ช่วงหลายปีนี้ มันก็ไม่เท่าไรจริงๆ

ดูอย่างชินอ๋องเซียว ดูอย่างอ๋องฉยงสิ

ลองดูพวกองค์ชายคนอื่นๆ ออกหน้ามากี่ครั้งก็ไม่เห็นจะมีใครจดจำได้สักคน แสดงให้เห็นว่าธรรมดาสามัญมาก

"ดังนั้นในตอนนั้น องค์จักรพรรดิจึงเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดแล้ว เสด็จพ่อตอนนั้นก็หวังว่าหลังจากที่เขาขึ้นคุมใต้หล้าแล้วนิสัยจะนิ่งลงมาหน่อย จะเปลี่ยนแปลงไปบ้าง"

ที่เซียวหลันยวนไม่ได้พูดออกมาก็คือ ไท่ซ่างหวงตอนนั้นเองก็น่าจะรู้ว่าคงอยู่ได้ไม่นานนัก พอเวลาผ่านไปเขาโตขึ้น องค์จักรพรรดิก็จะรู้เองว่าเขาคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน ดังนั้นจึงไม่น่าจะมีแรงคุกคามต่อบัลลังก์เท่าไร ถึงได้ดีกับเขาหน่อย