อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1470

ไท่ซ่างหวงดูแล้วดีกับเขามาก เพราะเขาคือลูกชายของหญิงสาวที่เขารักมากที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นยังนำของเหล่านั้นทิ้งไว้ให้เขาด้วย

แต่ว่า ไท่ซ่างหวงก็น่าจะคิดถึงจุดนี้แล้ว องครักษ์เงามังกรส่งมาที่มือเขา องค์จักรพรรดิจะอย่างไรก็ต้องหวาดกลัวอยู่บ้าง ยิ่งไปกว่านั้น องครักษ์เงามังกรนี้ยังต้องคอยปกป้ององค์จักรพรรดิด้วย ถ้าหากอยู่ในมือเขาตลอด สุดท้ายแล้วจะเป็นอย่างไรกัน?

ตอนนี้ถูกฟู่จาวหนิงทักจุดนี้ขึ้นมา เขาก็เข้าใจในพริบตา

เพราะไท่ซ่างหวงเชื่อว่าเขาคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงสามสิบ

และหลังจากที่เขาตาย องครักษ์เงามังกรก็จะกลับไปอยู่ในมือองค์จักรพรรดิ ถึงตอนนั้นก็จะเป็นองค์จักรพรรดิที่เข้ามาควบคุม

ไท่ซ่างหวงมอบอำนาจให้เขาขนาดนั้น อันที่จริงเพราะรู้ว่าเขาจะอยู่ได้ไม่นาน สิบปีก่อน เขายังเป็นเด็ก ยังทำอะไรมากไม่ได้ รอจนเขาเติบโต ถึงตอนนั้นก็ห่างจากบั้นปลายชีวิตของเขาอีกไม่นานแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ผ่านไปแล้วสิบกว่าปี บางทีองค์จักรพรรดิก็น่าจะครองราชย์ได้อย่างมั่นคงแล้ว

หรือก็คือ มองดูเขาที่ป่วยอ่อนแอมาทั้งปี จึงไม่คิดที่จะลงมืออะไรกับเขา องครักษ์เงามังกรก็แค่รอไป รอจนเขาตาย ก็จะกลับเข้ามาอยู่ในมือองค์จักรพรรดิเอง

ไท่ซ่างหวงถือว่าปกป้องเขาให้ผ่านช่วงชีวิตสั้นๆ นี้ไปได้อย่างสงบ

ถือว่าเป็นความรักเอาใจใส่ต่อเขาแล้ว และยังเป็นการตอบแทนหญิงสาวที่เขารักมากที่สุดอีกด้วย

เขากอดฟู่จาวหนิงไว้ในอ้อมกอด ไม่พูดอะไรอยู่นาน

จะว่าไป องค์จักรพรรดิมีความรักลึกซึ้งกันเสียที่ไหน? หญิงสาวที่เขารักมากที่สุด มันก็แค่ส่วนหนึ่งของความรู้สึกทั้งหมดนั่นล่ะ อาจจะกินพื้นที่มากหน่อย ไม่ได้หมายความว่าจะรักจนหมดหัวใจ

"เรื่องนี้ องครักษ์เงามังกรน่าจะรู้ ยิ่งไปกว่านั้นองค์จักรพรรดิยังไม่รู้ บางทีพวกเขาอาจจะมีคำสั่งลับอะไรไว้ ต้องรอจนท่านตายก่อนจึงจะเห็น"

เซียวหลันยวนตอนนี้คิดว่าฟู่จาวหนิงน่าจะเดาถูก

"องครักษ์เงามังกรมีขุนพลองครักษ์อยู่คนหนึ่ง องครักษ์เงามังกรเหล่านี้ล้วนฝึกฝนฟังคำสั่งเขา ตอนนั้นที่ไท่ซ่างหวงส่งองครักษ์เงามังกรมาที่มือข้า ขุนพลองครักษ์คนนี้คือคนที่เลือกออกมาใหม่ พวกเขามีระบบการคัดเลือกที่ค่อนข้างเฉพาะเจาะจง แต่เมื่อถูกเลือกออกมาแล้ว คนๆ นั้นก็จะจงรักภักดีต่อคำสั่งลับที่อยู่ในมือองค์จักรพรรดิเท่านั้น"

"ทำ เขาทำสุดกำลังแล้ว"

นี่จึงเป็นสาเหตุที่เซียวหลันยวนไม่ได้รู้สึกโกรธแค้นต่อตัวไท่ซ่างหวงเลย

เพราะไท่ซ่างหวงในอดีตไม่มีอะไรจะพูดกับเขาจริงๆ

"เฮอะ อันที่จริงที่เขาให้ท่านอยู่ในวังหลวงจนโดนวางยาพิษ ทำร้ายร่างกาย นี่ก็ถือว่าเป็นการละเลยอย่างยิ่งแล้ว" ในใจฟู่จาวหนิงยังไม่ค่อยสบายนัก

ถ้าหากมองเซียวหลันยวนเป็นสิ่งล้ำค่าจริง โปรดปรานเสียขนาดนั้น ทำไมตอนที่เขายังเล็กถึงยังทำให้เขาถูกกรอกยาพิษลงไปล่ะ?

เซียวหลันยวนตะลึงไปเล็กน้อย

"ยิ่งไปกว่านั้น ของเหล่านี้ที่เขาให้ต่อมา แม้จะบอกว่าทำให้ท่านมีบารมีในเมืองหลวง แต่อันที่จริง เพราะของเหล่านี้นั่นล่ะ องค์จักรพรรดิกับฮองเฮาจึงคิดจะเอาชีวิตท่านอยู่ตลอดในช่วงหลายปีนี้ ถ้าหากไม่ใช่ว่าท่านฉลาดมีความสามารถ ไม่ต้องรอให้ท่านติดพิษจนป่วยตายหรอก ท่านคงตายจากการลอบสังหารไปนานแล้ว"