อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1471

"ท่านอ๋อง พระชายา กินข้าวเจ้าค่ะ"

หงจั๋วเข้ามาเชิญพวกเขาไปกินข้าว

บทสนทนาของฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนจึงตัดบทไปก่อน

ตอนนี้ก็ค่อนข้างมืดแล้ว เดิมทีฟู่จาวหนิงไม่ค่อยอยากกิน นางปกติจะกินข้าวเย็นไวหน่อย และกินน้อยลงหน่อย ตอนนี้เลยเวลากินข้าวเย็นปกติของนางไปนานมากแล้ว แต่ว่าเซียวหลันยวนจะลากให้นางไปกินด้วยกัน นางก็ไม่ได้ปฏิเสธ

เขาหลับไปหนึ่งวัน ในคุกนั่นก็ไม่มีอะไรให้กิน ตอนนี้จึงหิวมากๆ

คนในจวนอ๋องรู้ว่าท่านอ๋องลุกขึ้นมากินข้าวแล้ว ก็ทยอยกันโล่งใจ

วันนี้พวกเขากังวลมาก

ต้องรู้ด้วยว่าตอนเช้าพระชายาจู่ๆ ก็พาท่านอ๋องที่สลบไปแล้วกลับเข้ามา ให้พวกเขาปิดประตูไม่ต้อนรับแขก ทำเอาพวกเขาตกอกตกใจกันไปหมด

ท่านอ๋องหลับไปหนึ่งวัน คนในจวนอ๋องก็อยู่ไม่สุขไปหนึ่งวัน

พวกเขาล้วนรอให้ท่านอ๋องฟื้นขึ้นมา และกำลังรอพระราชโองการลงโทษจากในวังด้วย...

ถึงอย่างไรท่านอ๋องตอนนี้ก็ควรจะถูกขังอยู่ในคุก พระชายานำเขากลับมาโดยพลการ องค์จักรพรรดิถ้าตอนนี้รับสั่งลงโทษมาอีก ท่านอ๋องที่กำลังสลบอยู่ พระชายาไม่ต้องไปรับแทนหรือ?

ดังนั้น ทุกคนจึงไม่สงบใจและเครียดมาก ถึงตอนนี้ก็ยังแทบไม่ได้กินอะไรกัน แต่ละคนดูอ่อนล้ามาก

แต่ว่าเรื่องเหล่านี้ก็ไม่ได้ส่งมาถึงหูของฟู่จาวหนิง นางไม่รู้เรื่องเลย

ตอนนี้พอรู้ว่าท่านอ๋องตื่นแล้ว มานั่งกินข้าวเย็นกับพระชายา ผู้ดูแลเองก็ถอนใจโล่ง จึงรีบให้คนไปกินข้าวกัน จากนั้นควรทำอะไรก็ไปทำ ควรพักผ่อนก็ไปพักผ่อน

บรรยากาศของจวนอ๋องเองก็เหมือนมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น

ฟู่จาวหนิงยกชามน้ำแกงจิบนิดๆ หน่อยๆ

นางไม่กินเยอะ แค่มานั่งกินเป็นเพื่อนเซียวหลันยวน

แต่ว่าต่อให้นางจะจิบน้ำแกงแค่นิดเดียว ก็ทำให้รู้สึกว่าน้ำแกงนี้อร่อยมาก กระตุ้นความอยากอาหารเลยทีเดียว

ไหนจะเซียวหลันยวนที่เดิมทีก็หิวจัด พอมีนางอยู่ด้วย ความอยากอาหารจึงเพิ่มมากขึ้น

"หลังจากข้าแต่งงานกับเจ้าทุกมืออาหารก็จะกินได้มากหน่อย" เซียวหลันยวนหลังจากวางตะเกียบลงก็พูดกับฟู่จาวหนิง "ไม่เช่นนั้นด้วยความอยากอาหารของข้าก่อนหน้านี้ ต่อให้ร่างกายจะรักษาได้ดีแล้ว ก็ยังกินได้น้อยอยู่ดี"