อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1472

"พรวด เหมือนพวกเขาจะกลัวว่าท่านจะระบาดโรคพวกนั้นนะ"

"พวกเรากลับเรือนโยวหนิงไหม?" เซียวหลันยวนดึงฟู่จาวหนิง เขาไม่อยากแยกกับนาง

ฟู่จาวหนิงยังอยากจะทำอะไรอีกหนอ่ย อยากจะแยกเรือนกับเขาสักสองสามวัน แต่เซียวหลันยวนยอมที่ไหน ออกแรงพานางกลับไป

หลังจากกลับเรือนโยวหนิง ฟู่จาวหนิงก็มองเซียวหลันยวน "คืนนี้ข้าจะออกไปทำอะไรหน่อย"

เดิมทีนางคิดจะถือโอกาสที่อยู่ในเรือนเจียนเจียคนเดียว เข้าออกสะดวกหน่อยไม่ต้องให้เขารู้ แต่เขาไม่ยอมให้นางอยู่คนเดียว นางจึงทำได้แค่พูดตรงๆแล้ว

เซียวหลันยวนดึงนางลงนั่ง "เดิมทีเจ้ามีแผนอะไรหรือ?"

ฟู่จาวหนิงกลอกตา

"คนคนทำกับท่านขนาดนี้ ท่านเองก็เป็นคนของข้า ข้าจะปล่อยพวกเขาไปได้อย่างไร? ต้องเอาคืนด้วยวิธีเดียวกันสิ"

นางไม่คิดจะปล่อยชินอ๋องเซียวไว้

"นักโทษคนนั้นในคุก..."

"พวกเขาจะต้องมาจัดการแน่ แต่ข้าคิดว่า คนๆ นั้นในเมื่อพวกเขาลงแรงไปหามาแล้ว ก็อย่าให้สิ้นเปลืองเลย แม้ว่าคนจะตายไปแล้ว แต่ก็ยังต้องใช้ประโยชน์ให้มากที่สุด"

พูดถึงจุดนี้ สีหน้านางก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

วันนี้นางทุ่มอยู่แต่บนตัวเซียวหลันยวน ตอนนี้พูดถึงจุดนี้ จู่ๆ นางก็คิดขึ้นมาได้ ว่านงมองข้าคนตระกูลฟู่ไปเสียแล้ว?

เซียวหลันยวนเองก็คิดถึงเหมือนกัน

แม้ว่าตามหลักการแล้วชินอ๋องเซียวไม่จำเป็นต้องโหดเหี้ยมขนาดนี้ แต่ถ้าเผื่อเขาทำล่ะ?

"บ้านตระกูลฟู่ทางนั้นมีคนคุ้มครองอยู่" เขาพูดประโยคนี้ขึ้นมา

"ถ้าหากไม่มีการลอบสังหาร แต่แค่มาทิ้งของไว้ล่ะ?"

แค่ขนของเข้าไปล่ะก็ องครักษ์ลับคงจับไม่ได้และไม่ลงมือ

"ข้าจะกลับบ้านตระกูลฟู่หน่อย!"

นางไม่วางใจ