อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1476

น่าเสียดายที่ชายคนนี้กล้ามเนื้อแข็งปั๋ง หยิกไม่ค่อยเข้า

นางถลึงตามองเขา

"ท่านพักผ่อนไปก่อน ข้าจะไปสกัดยา" นางหมุนตัวเดินไปที่ห้องหนังสือ

เซียวหลันยวนห้ามนางไว้ทันที

"มืดขนาดนี้แล้วยังจะไปสกัดยาอีกหรือ?"

"ตอนนี้ยังไม่ง่วง แล้วตอนนี้ข้าก็มีอารมณ์หน่อยๆ ด้วย"

"สกัดยาอะไร?"

"ในเมื่อมีโรคนี้ปรากฎขึ้นแล้ว ก็ต้องเตรียมร่มก่อนฝนตก ข้าจะไปสกัดยาที่เอาไว้รักษาโรคนี้ออกมา"

นี่ไม่ใช่ว่าต้องกันไว้ก่อนหรือ?

พิษหลายชนิดบนตัวชายคนนั้นพอผสมอยู่ด้วยกันจึงเกิดพิษชนิดใหม่ ถ้าหากป่วยขึ้นมาจริงๆ ผู้ป่วยคงจะทรมานเอามากๆ ยิ่งไปกว่านั้นหมอที่นี่ก็ยังรักษาไม่ได้ด้วย

ก่อนที่ชินอ๋องเซียวจะไปเจอเข้า ก็ไม่รู้ว่าสัมผัสกันไปแล้วตั้งกี่คน ตอนนี้ในเมืองหลวงไม่แน่ว่าจะไม่มีผู้ป่วยคนอื่น

ดังนั้นฟู่จาวหนิงจึงตัดสินใจว่าจะสกัดยาออกมาเสียก่อน เผื่อต้องใช้จะได้ใช้ได้ทันที

ไม่เช่นนั้นจะช้าเกินไป

ชายคนนั้นป่วยรุนแรงมาก ยิ่งไปกว่านั้นพอบวกกับโดนความหนาว ก็เลยตายไปทันที

"พรุ่งนี้ค่อยไปสกัดเถอะ" เซียวหลันยวนรู้สึกว่าแบบนี้มันเหนื่อยเกินไป อยากให้นางพรุ่งนี้ค่อยไปสกัดยา

ฟู่จาวหนิงยังยืนหยัดอยู่ เซียวหลันยวนจึงอุ้มคนเข้าไปในห้องแล้วเป่าเทียนดับขึ้นเตียงทันที

"พักผ่อน"

"กักขฬะ!"

ฟู่จาวหนิงถึงแม้จะร้องเชอะ แต่ก็ปล่อยวางไปแล้ว

ช่างเถอะ พรุ่งนี้เช้าหน่อยค่ไปสกัดยาก็ได้

ขุนพลองครักษ์อายุราวสี่สิบปี

ตอนนี้เขาบแทบไม่ออกไปทำภารกิจ คอยดูแลจัดการให้ทุกอย่างเรียบร้อย

นี่เป็นคนที่เอาไปไว้ในกลุ่มคนก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจแต่อย่างใด เขารูปร่างปานกลาง ค่อยข้างผอม ผิวคล้ำหน่อยๆ

แต่ตอนนี้เขาอยู่ในชุดดำ กำลังฝึกองครักษ์เงามังกรอย่างเข้มงวด

ตอนที่เซียวหลันยวนเข้าไปใกล้หางตาเขาก็เฉียบคมขึ้นในพริบตา พลังทั้งตัวก็เปลี่ยนไป จิตสังหารแล่นไปทั่วร่าง

แต่ตอนที่ร่างของเซียวหลันยวนปรากฏขึ้นในสายตา จิตสังหารทั่วร่างเขาก็หายไปอย่างหมดจดทันที กลับไปนิ่งเงียบอีกครั้ง

"คารวะท่านอ๋อง"

"คารวะท่านอ๋อง"

องครักษ์เงามังกรทั้งหมดที่นี่ล้วนคุกเข่าลงคารวะอย่างรวดเร็ว