อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1475

ฟู่จาวหนิงไม่ใช่เป็นแค่วิชาแพทย์ แต่ยังมีอุปกรณ์ขี้โกงอย่างห้องเภสัชด้วย ถ้าเช่นนี้ยังทำให้ตัวเองติดกับง่ายๆ ก็แย่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น จงเจี้ยนตอนที่หิ้วเสื้อผ้าห่อนั้นก็ระมัดระวังมากแล้ว มันจะไปหนักหนาขนาดนั้นได้อย่างไรกัน

ถ้าเป็นเช่นนี้จริง ชายคนนั้นก็ไม่รู้วา่ระบาดใส่คนไปตั้งเท่าไรแล้ว ยังต้องให้ชินอ๋องเซียวไปค้นไปหาตัวเขาด้วยเหรอ

ถ้าหากบอกว่ามีอันตราย ลูกน้องชินอ๋องเซียวพวกนั้นคงจะติดกันไปหมดแล้ว ถึงอย่างไรพวกเขาพาคนเข้าไปในคุกนะ นั่นก็ต้องสัมผัสไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแล้ว

เซียวหลันยวนเห็ฯว่าจงเจี้ยนยังลังเลหน่อยๆ จึงทำหน้าเย็นชา "ต้องให้พระชายาพูดอีกสักกี่ครั้ง?"

ให้ตายเถอะ พอเห็นลูกน้องของตัวเองมาทำให้ฟู่จาวหนิงกังวล เรื่องเล็กๆ ก็ยังต้องมาใกล้ชิดกัน ทำไมในใจเขาถึงไม่สบายใจแบบนี้

น่าโมโห หน้าอกก็อึดอัด

ดูเหมือนว่าเขาจะยิ่งไม่กังวลฟู่จาวหนิงเสียอย่างนั้น

พอได้ยินท่านอ๋องพูดเช่นนี้ จงเจี้ยนจึงเดินเข้ามาในเรือน

ฟู่จาวหนิงหยิบของออกมายื่นส่งให้เขา และสอนเขาว่าใช้งานอย่างไร

"นี่คือถุงมือ นี่คือที่ปิดปาก สวมเอาไว้"

ของเหล่านี้จงเจี้ยนเคยเห็นฟู่จาวหนิงใช้ ดังนั้นพอรับไปแล้วก็สวมเข้าไปอย่างไม่ค่อยคล่องแคล่ว

ของเหล่านี้ของฟู่จาวหนิงถึงแม้จะเป็นสิ่งที่ตนเองปรับปรุงเข้าไป ด้านในเป็นของที่ในยุคสมัยนี้ไม่มี แต่ของแค่พวกเขาไม่ทำของพวกนี้เสียหายก็จะมองไม่ออก

ต่อให้เห็นของด้านใน ถ้าไม่ค้นคว้าอย่างละเอียดก็คงไม่เป็นไร

แต่ว่าสำหรับความภักดีของจงเจี้ยน นางเองก็มีความมั่นใจอยุ่

หลังจากให้เขาทำการป้องกัน นางจึงนำของที่เอาออกมาก่อนหน้านั้นออกมา

"ตอนที่ใช้ก็ระวังหน่อย ทำเบาๆ"

"พระชายา ข้าน้อยเข้าใจแล้ว"

ในใจจงเจี้ยนก็ดีใจอยู่ จะได้ระบายความอัดอั้นที่สะสมมาหลายวันนี้ได้เสียที

ไม่อย่างนั้นท่านอ๋องถูกองค์จักรพรรดิและชินอ๋องเซียวกดเสียขนาดนี้ ต้องมาเจอความไม่เป็นธรรมขนาดนี้ พวกเขาที่เป็นลูกน้องก็ไม่ค่อยสบายใจ

ฟู่จาวหนิงให้เขาเอาออกมาเผาเสีย

พอเขาออกไป เซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงก็กลับเข้าไปในห้อง

ฟู่จาวหนิงยื่นมือไปทาบชีพจรเขา หลังจากวัดชีพจรนางก็ผ่อนใจลง "ไม่เป็นไรแล้ว"

"ข้าตอนนี้สุขภาพดีมาก ไม่เจ็บป่วยง่ายอีก..."

เซียวหลันยวนยังไม่ทันพูดจบ ก็หยุดลงท่ามกลางสายตาเหมือนยิ้มเหมือนไม่ยิ้มของฟู่จาวหนิง

มองออกว่า อารมณ์โกรธของฟู่จาวหนิงยังไม่หายไป

"สุขภาพดี? ดีแค่ไหนกัน? ทำไม โรคร้ายมากร้ำกรายไม่ได้เลยว่างั้น?"

สุขภาพของนางขนาดนี้ ยังไม่กล้าพูดโอ้อวดแบบนั้นเลย

แล้วก็ไม่รู้ว่าคนที่เกิดมาก็มีพิษในครรภ์กล้าพูดแบบนี้ออกมาได้อย่างไร

ฟู่จาวหนิงอดยื่นมือไปหยิกเอวเขาไม่ได้