อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1474

ดังนั้น ฟู่จิ้นเชินจึงให้เขามาด้วยตนเอง มาถามนางดูว่ามีปัญหาอะไร

แต่ว่ากลัวจะระบาดไปถึงนาง เขาเองก็เตือนจงเจี้ยนว่าอย่าเข้าใกล้นาง

"เจ้าปิดปากไว้ตลอด และไม่ได้ใช้มือไปจับเสื้อผ้านั้นใช่ไหม?" ฟู่จาวหนิงถาม

"ไม่ขอรับ ผ้าที่พันมือก็ทิ้งกับเผาแล้วด้วย" จงเจี้ยนบอก

"เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร แต่ว่ากินยาลูกกลอนนี้ให้วางใจหน่อยดีกว่า" ฟู่จาวหนิงเข้าไปหยิบยา คิดจะส่งไปให้เขา

"พระชายาโยนออกมา ข้าน้อยรับได้" จงเจี้ยนรีบห้ามนางไว้

ฟู่จาวหนิงชะงัก โยนยาออกไป

จงเจี้ยนหลังจากรับยาแล้วก็กินลงไป ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย

"ข้าจับชีพจรให้เจ้าก็แล้วกัน" ฟู่จาวหนิงบอก

"ไม่ต้องหรอก พระชายา ข้าไม่ได้แตะจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นต่อให้สัมผัสจริง ก็คงไม่ได้ติดง่ายขนาดนั้นหรอกกระมัง?"

"อืม ไม่น่าจะเป็นแบบนั้น"

"เสื้อผ้านั้นสีอะไร รูปร่างอย่างไร ลองบอกมาหน่อย" เซียวหลันยวนน้ำเสียงขรึมลงเล็กน้อย

จงเจี้ยนบรรยายออกมารอบหนึ่ง

หลังจากพวกเขขาได้ยินสีหน้าก็เย็นลงมา

ยืนยันแล้ว ว่านี่คือชุดของชายที่ป่วยตายในคุกคนนั้น

คิดไม่ถึงว่าขนาดคนตายไปแล้ว ชินอ๋องเซียวก็ยังคิดแผนทำร้ายแบบนี้ออกมาได้ ถอนเสื้อผ้าเขาออกมา แล้วส่งไปในบ้านตระกูลฟู่

"ชินอ๋องเซียวคงเกลียดข้ามากจริงๆ" ฟู่จาวหนิงหัวเราะเย็นชา

"เจ้าไม่ใช่ว่าหยิบอะไรออกมาหรือ?" เซียวหลันยวนถามนาง

"่ใช่ ข้าหยิบออกมา เดิมทีคิดจะโยนส่งๆ เข้าไปในจวนชินอ๋องเซียว แล้วค่อยดูโชคของเขา..."

ในใจเขาก็อุ่นวาบขึ้นมา เขาเป็นองครักษ์คนหนึ่ง นี่เดิมทีควรเป็นคนแบบพวกเขาที่ทำ ทำไมพระชายาถึงยังคิดจะลงมือด้วยตนเองอีกล่ะ?

ถ้าอย่างนั้นจะเลี้ยงพวกเขาเอาไว้ทำอะไรกัน?

"พระชายา ให้ข้าน้อยทำเถอะ" จงเจี้ยนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

เรื่องเช่นนี้ ซ้ำยังเป็นคืนหิมะอีก จะให้พระชายาออกไปทำด้วยตนเองได้อย่างไรกัน?

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่ลังเล พวกเขามีวิชาตัวเบา วิชาของจงเจี้ยนด้อยกว่าแค่เซียวหลันยวนเท่านั้น ให้เขาไปก็น่าจะได้ผลลัพธ์มากกว่า

นางกวักมือ "ถ้าอย่างนั้นเจ้าเข้ามาเถอะ ข้าจะกำชับกับเจ้าสองสามคำ"

ของเหล่านี้ใช้อย่างไร นางต้องบอกให้ละเอียด

"พระชายาเขียนออกมาดีไหม?" จงเจี้ยนยังคงระแวดระวัง ไม่อยากเข้าใกล้นาง

"เลิกพล่ามซะที เข้ามานี่ ข้าไม่เป็นไร"