อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1478

ดังนั้น การเลือกข้างและการเคลื่อนไหวเบื้องหลังองครักษ์เงามังกร พวกเขาก็น่าจะจัดการไว้หมดแล้ว

"ท่านอ๋อง ตอนนี้คำสั่งลับที่สองยังไม่มีผล" ขุนพลองครักษ์พูดขึ้นมาคำหนึ่ง

"จะมีผลหลังจากที่ข้าตายสินะ?"

ขุนพลองครักษ์ได้ยินคำพูดนี้ก็นิ่งงัน

เช่นนั้นเขาก็เดาออกแล้ว

เซียวหลันยวนวางถ้วยชาลง เคาะนิ้วบนโต๊ะเบาๆ ครู่ต่อมาจึงลุกขึ้นืน เดินไปที่ริมหน้าต่าง มองหิมะที่ยังตกอย่างเงียบงันด้านนอก

"ตอนนั้นไท่ซ่างหวงพาเจ้ามาอยู่ตรงหน้าข้า อันที่จริงเจ้าเพิ่งปฏิบัติภารกิจหนึ่งเสร็จสิ้น พาองครักษ์เงามังกรไปสิบคน สิบคนนี้ของพวกเจ้าล้วนบาดเจ็บหนัก"

เสียงเรียบๆ ของเซียวหลันยวนดังลอดเข้าไปในหูของขุนพลองครักษ์ เขาตกตะลึงไป มองไปยังร่างสูงใหญ๋ที่อยู่ข้างหน้าต่าง

"ท่านอ๋องรู้ด้วยหรือ?"

ท่านอ๋องรู้ได้อย่างไรกัน?

ตอนนั้นเขาเพิ่งจะสี่ขวบเองนะ

สี่ขวบ ยังเป็นเด็กอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นตอนนั้นสุขภาพอ๋องเจวี้ยนก็ย่ำแย่มาก แค่ขยับตัวก็จะเป็นลม เขาตอนนั้นน่าจะไม่รู้เรื่องอะไรเลยและไม่น่ามาสนใจด้วย

ตอนที่ไท่ซ่างหวงส่งพวกเขาให้กับมือของอ๋องเจวี้ยน อ๋องเจวี้ยนที่ยังเล็กยังถามเขาอย่างไร้เดียงสา: พวกเจ้ามาปกป้องข้าหรือ?

ขุนพลองครักษ์นึกออกขึ้นมา ประโยคไร้เดียงสาของเด็กคนนั้นยังก้องอยู่ข้างหู

ความจริงคือ ตอนนั้นพวกเขาไปช่วงไท่ซ่างหวงทำภารกิจหนึ่งมา เขารวมถึงลูกมือที่เยี่ยมที่สุดอีกสิบคนล้วนบาดเจ็บสาหัส

ต้องใช้เวลาพักหนึ่งเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ

แต่ตอนนั้นอ๋องเจวี้ยนน้อยเป็นช่ยงที่ต้องการการปลอบประโลมของไท่ซ่างหวงมากที่สุด เขาอยู่ในวังหลวงต่อไปไม่ได้แล้ว ตอนที่อยู่ในจวนอ๋องเจวี้ยน มีคนไม่น้อยที่ยัดทาสชั่วๆ เข้ามา คิดจะลอบเอาชีวิตของเขาไป

เป็นช่วงที่คับขันอันตรายที่สุดของอ๋องเจวี้ยนน้อย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน