อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1481

ตอนที่เซียวเหยียนจิ่งออกมากินข้าวเช้าก็เห็นว่าหน้าของชินอ๋องเซียวขาดซีดไป ยิ่งไปกว่านั้นเขายังจามเป็นระยะอีกด้วย

พอเห็นเซียวเหยียนจิ่งเข้ามา น้ำเสียงชินอ๋องเซียวก็ดูไม่ค่อยสบายนัก "เมื่อวานนี้ไปไหนมาหรือ? เจ้าไม่รู้หรือว่าตอนนี้มันเวลาอะไร? ทำไมยังเที่ยวเตร่ไปเรื่อยอีก"

"ท่านพ่อ ข้าไปเที่ยวเตร่เสียที่ไหน? เมื่อวานนี้มีธุระ เลยไปเดินที่อุทยานมารอบหนึ่ง ดูว่าที่ดินยังเพาะปลูกได้ไหม"

ชินอ๋องเซียวพอได้ยินคำนี้ก็รู้สึกแปลกใจขึ้นมาทันที"

"นี่เจ้ายังไปสนใจเรื่องปลูกพืชผลในอุทยานด้วยหรือ?"

"ทำไมจะไม่ล่ะ? ท่านพ่อลืมไปแล้วสินะ ในช่วงฤดูเก็บเกี่ยวทุกนครต่างก็มีข่าวเรื่องภัยพิบัติ แล้วปีนี้เก็บเกี่ยวได้ไม่ดี อุทยานของพวกเราเองก็เหมือนกัน ก่อนหน้านี้มีผู้ดูแลหลายคนเข้ามารายงานเรื่องนี้ ไม่ใช่ท่านที่ให้ข้ามีเวลาว่างก็ออกไปดูที่อุทยานหน่อยหรอกหรือ?"

เซียวเหยียนจิ่งรู้สึกว่าสมองของพ่อเขาวันนี้ดูไม่คล่องแคล่วเอาซะเลย เรื่องพวกนี้ยังลืมได้อีก

เสบียงของจวนชินอ๋องเซียวยังพอพวกเขากินอยู่ แต่ปีที่แล้วเก็บเกี่ยวได้ไม่เลว ดังนั้นจึงมีเสบียงใหม่มาเติมตลอด ทว่าปีนี้กลับไม่ไหวเสียแล้ว

พวกเขาช่วงครึ่งปีนี้ได้รับการให้ความสำคัญจากองค์จักรพรรดิ ดังนั้นใจจึงใหญ่ไปด้วย ช่วงนี้จึงรับคนมาไม่น้อย คิดจะขยายขั้วอำนาจของตนเอง

พอคนมากขึ้น เสบียงที่ต้องกินก็มากขึ้น

แล้วฤดูเก็บเกี่ยวก็ไม่ค่อยจะมีผลผลิต แต่ยังต้องแบ่งเสบียงออกไปไม่น้อย

นอกจากเสบียงแล้ว ยังมีเรื่องเนื้อกับผักอีก ของเหล่านี้ไม่มีกักเก็บเอาไว้ ถ้าตอนนี้ไม่มี พวกคนที่ฝึกฝนจะกินกันแต่มังสวิรัติก็ไม่ได้

นี่เองก็เป็นเรื่องที่เซียวเหยียนจิ่งเพิ่งรับผิดชอบไปช่วงนี้ เขามักจะต้องมาจัดการเองตลอด แล้วยังปวดหัวกับมันไม่น้อยเลย

"ในอุทยานเองก็มีพวกชาวนาที่เช่าที่ไม่น้อยป่วยด้วย พวกเราในฐานะเจ้าของ ควรจะมอบเงินกับเชิญหมอไปจัดยาให้พวกเขาหน่อยไหม?"

"คนที่ป่วยเยอะไหม?" ชินอ๋องเซียวขมวดคิ้ว

"เยอะอยู่"

เซียวเหยียนจิ่งพูดถึงตรงนี้ก็มองชินอ๋องเซียว "ท่านพ่อ ท่านป่วยหรือเปล่าน่ะ?"

"ตัวเย็นๆ เหมือนกัน"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน