อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1484

รถม้าเคลื่อนที่อย่างเชื่องช้า

ไทเฮานั่งอยู่ในรถม้า กอดเตาอังมืออยู่ หลับตา แต่ไม่ได้นอนหลับ

นางคิดอยู่ตลอดหลังจากกลับเข้าเมืองหลวง องค์จักรพรรดิจะถามนางอย่างไร แล้วนางจะตอบอย่างไร และเป็นไปได้ว่าอายวนเด็กคนนั้นจะจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว

แต่ครั้งนี้นางกลับมา ก็ตัดสินใจเรียบร้อยแล้วว่าจะเปลี่ยนท่าทีการปฏิบัติต่อเซียวหลันยวน

นางไม่อยากจะเสแสร้งเกลียดเขาแล้ว นางจะใช้ตัวตนไทเฮามาปกป้องเขาให้ดี

ก่อนหน้านี้อายวนอายุยังน้อย นางเป็นห่วงมาก ตอนนี้อายวนเติบโตแล้ว มีวิธีความสามารถของตนเอง นางเองก็ควรจะยอมรับแล้วอยู่ด้วยกันกับเขาให้ดี

ไม่อย่างนั้นใครจะรู้ว่าตอนไหนที่นางจะเหยียบเข้าไปในประตูนรกกัน

อายุมากขนาดนี้แล้ว นางเหลือเองก็เหลือเวลาอีกไม่มาก

มีคนเดินฝ่าหิมะเข้ามา สองคน น่าจะเพราะลมพายุ ดังนั้นเสียงพูดคุยของพวกเขาจึงดังขึ้นหน่ยอ กลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ยิน

"เจ้าว่าสุขภาพอ๋องเจวี้ยนตอนนี้ดีขึ้นแล้วหรือยังนะ? ทำไมถึงได้ยังเป็นลมยังไม่ฟื้นอีก?"

"เหมือนจะดีขึ้นมาบ้างแล้ว แต่เขาไม่ใช่เข้าไปในคุกหรือ? ในคุกนั่นคงจะลำบากมากแน่ สุขภาพเองก็ไม่ใช่ว่าแข็งแรงนัก จะป่วยแล้วล้มไปอีกมันก็เรื่องปกตินี่?"

"ก็จริงอยู่ จวนอ๋องเจวี้ยนผ่านไปสองวันแล้วก็ยังไม่เปิดประตู ได้ยินว่าคนใช้ในจวนอ๋องเองก็หน้าแข็งกันหมดแล้ว หน้าตาเศร้าหมองเคร่งขรึมกันหมด คงไม่ใช่ว่าอ๋องเจวี้ยนครั้งนี้จะไม่รอดแล้วหรอกนะ?"

"ไทเฮา แย่แล้ว..."

คนขับรถได้ยินคำพูดเหล่านี้ ไม่รู้ว่าไทเฮาได้ยินแล้วหรือยัง จึงคิดจะรีบไปบอกนาง รถม้าพอขับผ่านสองคนนั้น พวกเขาก็รีบเร่งฝีเท้าวิ่งไปแล้ว

"ที่พวกเขาพูดกันเมื่อครู่นี้เรื่องจริงไหม?"

ไทเฮาลืมตาขึ้นหน้าเปลี่ยนสี

"เรื่องนี้ ลองส่งคนไปหาข่าวที่จวนอ๋องเจวี้ยนหน่อยไหม?" กุ้ยหมัวมัวที่นั่งในรถม้ากับไทเฮาเอ่ยขึ้น

นางเองก็ลนลานขึ้นเหมือนกัน

"ไม่ ข้าจะไปเอง! ยังไม่ต้องกลับวังหลวง ตรงไปที่จวนอ๋องเจวี้ยนเลย"