อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1493

พวกเขาก็ได้ยินข่าวลือเรื่องที่อ๋องเจวี้ยนติดโรคระบาดแล้ว ในใจก็ไม่ค่อยสงบเอาเสียเลย

"องค์จักรพรรดิทำเพื่ออ๋องเจวี้ยนหรือเปล่า?" หมอหลวงคนหนึ่งคาดเดา

พอได้ยินคำพูดเขา ทุกคนก็มองหน้ากัน ในใจแม้จะรู้สึกว่าไม่น่าเป็นไปได้ แต่ก็เหมือนนอกจากเหตผลนี้แล้วก็ไม่มีอย่างอื่นอีก

"โรคนี้ยังรักษาไม่ได้ ถ้ารักษาจนหายในระยะแรกๆ หน้าก็ยังเป็นหลุมเป็นบ่อเลย..."

"ก่อนหน้านี้บอกกันว่าหน้าของอ๋องเจวี้ยนยับเยินหมดแล้ว ถ้าบวกเจ้านี่ไปด้วย ก็เหมือนจะไม่แตกต่างอะไรกันแล้วนะ" มีคนถอนหายใจขึ้นหนักๆ

เฮ้อ ถึงอย่างไรก็พังไปแล้ว ความสง่างามของอ๋องเจวี้ยน กำลังจะกลายเป็นอดีตที่ไม่อายย้อนกลับไปได้เสียแล้ว

"องค์จักรพรรดิในเมื่อรับสั่งแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็ต้องรีบไปค้นคว้าเสียที"

"ใช่เลยใช่เลย ทำเท่าที่ทำได้ สุดแล้วแต่โชคชะตา"

แต่ถึงอย่างไรในใจพวกเขาก็ยังไม่สงบ

องค์จักรพรรดิบอกว่าให้ค้นคว้าสกัดยาก็ไปค้นคว้า แต่พวกเขาอันที่จริงก็ไม่ได้มีความมั่นใจเอาเสียเลย

"ถ้าหากพระชายาอ๋องเจวี้ยนมาค้นคว้ากับพวกเราได้ก็คงดี นางเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ไปแล้ว นางจะรักษาเจ้าโรคนี้ได้ไหม?" มีหมอหลวงที่หนุ่มหน่อยคนหนึ่งจู่ๆ ก็คิดถึงฟู่จาวหนิงขึ้นมา

หมอหลวงคนอื่นก็สีหน้าแตกต่างกันออกไป

มีคนรู้สึกว่าอาจจะมีโอกาส แต่คนส่วนใหญ่ก็ยังรู้สึกว่าต่อให้ฟู่จาวหนิงเป็นหมอเทวดา โรคนี้ก็ยังรักษาลำบาก

และมีคนพูดออกมาตรงๆ ว่า "ปีที่แล้วพระชายาอ๋องเจวี้ยนไปพาอ๋องเจวี้ยนออกมาจากในคุก จากนั้นก็อยู่แต่ในจวนอ๋องเจวี้ยนไม่ออกมาเลย บางทีตอนนั้นนางอาจจะติดโรคนี้ไปแล้วก็ได้"

เหล่าหมอหลวงพอได้ยินก็เงียบกริบ

จะว่าไปมันก็มีความเป็นไปได้อยู่นะ

ในใจพวกเขาจู่ๆ ก็แอบมีความสุขขึ้นมาลึกๆ แล้วยังแลกเปลี่ยนสายตาอย่างรู้กัน