อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1494

ผู้อาวุโสจี้พอได้ยินเสียงใสของนาง จึงนึกออกขึ้นมา

ซิ่วหงคนนี้คือลูกสาวของคนที่อยู่ในซอยด้านหลังเรือนเล็กของเขา

เพียงแต่ในเมืองหลวงเขาไม่ค่อยได้อยู่เท่าไรนัก สามปีก่อนแม่นางคนนี้ก็เข้าวังไปแล้ว ต่อมาตอนที่ได้ออกมาครั้งหนึ่ง ปู่ของนางก็ป่วยพอดีจำเป็นต้องใช้วัตถุดิบยา จึงมาขอให้เขาช่วยซื้อให้หน่อย

"รีบลุกขึ้นมาสิ นั่งบนหิมะไม่เย็นหรือ? ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ซิ่วหงลุกขึ้นยืน ตบๆ หิมะบนตัวออก กระโปรงเลอะไปบ้าง แต่นางก็ไม่สนใจ

หยิบของที่หล่นลงไปบนพื้นขึ้นมา นางก็หันไปตอบผู้อาวุโสจี้ "ข้าไม่เป็นไร"

"นี่จะกลับบ้านหรือ? ขึ้นมาสิ ไปส่งเจ้าได้พอดี"

ซิ่วหงขึ้นรถม้า ขอบคุณกับผู้อาวุโสจี้ยกใหญ่

วัตถุดิบยาที่ขาดไปของปู่นางตอนนั้น มีแค่ผู้อาวุโสจี้ที่มี ดังนั้นผู้อาวุโสจี้จึงถือเป็นผู้มีพระคุณของบ้านพวกนาง

ซิ่วหงมองผู้อาวุโสจี้ ในใจว้าวุ่นมาก

นี่คือผู้มีพระคุณ แล้วสิ่งที่นางได้ยินมาเหล่านั้น ก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดกับเขาไหม

"มีอะไรจะพูดหรือ?" ผู้อาวุโสจี้เห็นท่าทางของนางเหมือนจะอดรนทนไม่ไหว แม่นงคนนี้มีสีหน้าว้าวุ่นอยู่ตลอด เขามองจนรู้สึกแย่เลย

มีอะไรก็พูดมาสิ อดกลั้นแบบนั้นมันไม่ดี นางไม่เป็นไรแต่เขาที่เห็นมันทนไม่ไหว

ซิ่วหงรู้สึกเขินๆ คิดไม่ถึงว่าเขาจะมองออก

"ผู้อาวุโสจี้ ข้าได้ยินว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนเป็นศิษย์ของท่านใช่ไหม? ช่วงนี้ท่านได้พบนางหรือเปล่า?"

"เจ้าถามถึงนางทำไมกัน? นางเป็นศิษย์ของข้านั่นล่ะ"

ผู้อาวุโสจี้อันที่จริงเมื่อครู่ก็เพิ่งกลับมาจากบ้านตระกูลฟู่ เขาคิดจะไปดูที่จวนอ๋องเจวี้ยนเสียหน่อยเหมือนกัน แต่ก็กลัวว่าจะไปทำแผนของอ๋องเจวี้ยนกับฟู่จาวหนิงพัง เขาเองก็ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน