อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1495

ซิ่วหงพยักหน้า จู่ๆ ก็นึกอะไรออก ตกตะลึงไปทันที "ผู้อาวุโสจี้ นั่นคืออาข้ากับลูกชายของนาง แต่ครอบครัวพวกเขาเป็นชาวนาที่เช่าที่ดินอยู่ในอุทยานนอกเมือง แล้วที่ดินที่พวกเขาเช่าอยู่คือที่ดินของชินอ๋องเซียว"

ชาวนาเช่าที่ของบ้านชินอ๋องเซียว?

ผู้อาวุโสจี้ขมวดคิ้ว ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าจวนชินอ๋องเซียวเกิดอะไรขึ้น จะเกี่ยวข้องอะไรกับอ๋องเจวี้ยนหรือไม่ แต่เมื่อครู่ฟู่จิ้นเชินก็บอกเขาแล้ว ว่าเรื่องที่จวนอ๋องเจวี้ยนปิดประตูไม่รับแขกนั้นเกี่ยวข้องกับจวนชินอ๋องเซียว

ฟู่จิ้นเชินหาข่าวมาแล้ว วันนี้จวนชินอ๋องเซียวก็ปิดบ้านไม่รับแขกเช่นกัน

ทั่วเมืองกำลังลือเรื่องที่อ๋องเจวี้ยนติดโรคสกปรกนั่น แล้วชินอ๋องเซียวที่ถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าวังล่ะ? จะเป็นไปด้วยไหม?

ชินอ๋องเซียวหลังจากสิ้นปีก็ไม่ปรากฏตัวเลย ไปที่ไหนกัน? บวกกับข่าวในวังที่ซิ่วหงนำมาบอก เขารู้สึกว่าเรื่องเหล่านี้เหมือนจะเกี่ยวข้องกัน

สมองผู้อาวุโสจี้หมุน รู้สึกผิดปกติขึ้นมาทันที

"เจ้าอย่าเพิ่งลงจากรถ รอให้แม่ลูกพวกเขาไปก่อนแล้วค่อยลงไป"

ซิ่วหงเองก็ลนลาน ไม่กล้าลงจากรถม้าแล้ว รออยู่บนรถม้า

อาของนางทุบประตูอยู่พักหนึ่ง พอประตูไม่เปิด นางก็โมโหแล้ว เริ่มด่าทอ ด่าทอว่าครอบครัวของน้าสะใภ้ใจดำเห็นคนจะตายก็ไม่ยอมช่วยเหลือ สักวันจะได้รับกรรม

"พ่อแม่ข้าตัดความสัมพันธ์กับพวกเขาไปนานแล้ว ก่อนหน้านี้พวกเขาทำเรื่องผิดกับครอบครัวข้าไว้ บอกว่าต่อให้ตายก็จะไม่มาเยี่ยมอีก ไม่รู้นางวันนี้ทำไมถึงพาลูกชายแจ้นมาที่บ้านข้า" ซิ่วหงรู้สึกแปลกใจ

ที่อุทยานนั่นก็ไม่ใช่อยู่กันมีความสุขดีหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น ลุงของนางล่ะ? ทำไมถึงไม่มาด้วย? คิดแล้วก็ยิ่งแปลก

หญิงสาวคนนั้นด่าทอไปชุดหนึ่ง ประตูก็ยังไม่เปิด จึงทำได้แค่พาเด็กจากไป

รอจนพวกเขาไปไกลแล้ว ซิ่วหงจึงรีบลงจากรถม้าไปตบประตู พอนางส่งเสียง ประตูก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว

พ่อของซิ่วหงเปิดประตูให้ พอเห็นนางก็รีบพานางเข้าไป

ผู้อาวุโสจี้รู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกประหลาดหน่อยๆ จึงให้คนไปสืบข่าวมา ผลคือค่ำวันนั้น ซิ่วหงก็รีบวิ่งมาที่บ้านของเขา เล่าเรื่องหนึ่งให้เขาฟัง

เซียวหลันยวนรับจดหมาย

ไทเฮาเมื่อตอนค่ำก็ยังเข้ามาดูเขา เขาเองก็แกล้งหลับต่อไม่ได้แล้ว จึงพิงเตียงแล้วพูดออกมาอย่างอ่อนแรงสองสามประโยค ประโยคหนึ่งก็ไม่เกินห้าคำ

นี่จึงทำให้ความคิดที่ไทเฮาอยากจะกินข้าวด้วยสักมื้อหายไป ไม่อยากให้เขาต้องเหนื่อยนัก

หลังจากไทเฮาออกไปเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงจึงกินมื้อค่ำกันง่ายๆ ทั้งสองคนกำลังคิดจิไปดูแผนที่แผ่นดิน เพื่อหาสถานที่ที่เหมาะสมต่อ สืออีก็นำจดหมายเข้ามาส่งแล้ว

เซียวหลันยวนอ่านจดหมาย ขมวดคิ้ว

"จดหมายพ่อข้า เขียนให้กับท่านหรือ?" ฟู่จาวหนิงรู้สึกตกตะลึงเล็กๆ ไม่ใช่ควรจะเขียนหานางหรอกหรือ?

เซียวหลันยวนส่งจดหมายให้นาง

"รู้สึกเหมือนจะเกิดเรื่องแล้ว"