อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1505

"จาวหนิง นั่งตรงนี้ ในจวนอ๋องไม่มีอะไรใช่ไหม?" เสิ่นเชี่ยวมองนางอย่างตึงเครียด

นางไม่รู้ว่าฟู่จาวหนิงตอนนี้ยอมรับพวกเขาแล้วหรือยัง

แต่หลังจากกลับมา ผู้เฒ่าฟู่กับคนในบ้านก็เล่าเรื่องราวก่อนหน้านี้ให้พวกเขาฟังไม่น้อย บอกว่าฟู่จาวหนิงตั้งแต่เด็กจนโต ไม่รู้ว่านางแอบไปร้องไห้อยู่คนเดียวมาตั้งกี่ครั้ง

รู้สึกแค่ว่าติดค้างลูกสาวมากเหลือเกิน ตอนนี้จึงยังไม่รู้ว่าความเป็นห่วงของนาง ฟู่จาวหนิงจะรู้สึกต่อต้านหรือเปล่า

ตอนที่นางพูดกับฟู่จาวหนิง ยังรู้สึกกระวนกระวายอยู่ ไม่รู้ว่าฟู่จาวหนิงจะตอบหรือไม่

"ไม่เป็นไร"

ยังดี ฟู่จาวหนิงยังตอบนาง ถึงแม้จะแค่สองคำ แต่เสิ่นเชี่ยวก็รู้สึกว่าเพียงพอแล้ว

เสี่ยวเถาส่งชามตะเกียบเข้ามา เสิ่นเชี่ยวรีบตักน้ำแกงให้นาง

"จาวหนิง ทำไมเจ้าถึงกลับมากับพ่อเจ้าล่ะ?" ผู้เฒ่าฟู่แปลกใจมาก

เขามองฟู่จาวหนิง จากนั้นก็มองฟู่จิ้นเชิน

ฟู่จิ้นเชินยิ้มๆ "ไปเจอกันข้างนอกน่ะ"

เขาไม่ได้พูดตามจริง ไม่อยากให้ฟู่จาวหนิงรู้สึกต้องมาแบกรับในใจ

ถ้าหากเขาบอกว่าจงใจไปรับฟู่จาวหนิง ผู้เฒ่าฟู่อาจจะรู้สึกยินดีมาก อาจจะพูดว่าพ่อของเจ้าดีกับเจ้ามากขนาดนี้อะไรทำนองนี้

สำหรับฟู่จาวหนิง อาจจะเป็นความรู้สึกบีบคั้นอย่างหนึ่งกระมัง

ยิ่งไปกว่านั้น นับจากนี้ท่านผู้เฒ่าบางทีพอได้เจอกับความสุข อาจจะให้เขาหรือเสิ่นเชี่ยวไปรับฟู่จาวหนิงที่จวนอ๋อง ถึงตอนนั้นนางจะมาหรือไม่มากัน?

ท่านผู้เฒ่าเองก็อยากให้พวกเขาทั้งครอบครัวรักใคร่กลมเกลียวลบล้างความเหินห่าง เขาอยากจะเห็นฟู่จาวหนิงเป็นเหมือนหญิงสาวคนอื่น ที่รักใครผูกพันกับพ่อแม่

แต่เขาก็ไม่สามารถบีบจาวหนิงได้

ช่วงเวลาที่ห่างกันไปหลายปี ผ่านเรื่องราวมามากมาย พวกเขาเพิ่งกลับมาจะทำให้จาวหนิงยอมรับพวกเขาอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจได้อย่างไรกัน?