อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1504

ในเมืองหลวง ต่งฮ่วนจือถือว่าแค่มาอาศัยอยู่ชั่วคราว เขาอยู่ที่นี่ไม่มีที่วางเท้าได้มั่นคงอย่างแท้จริง และที่นี่ก็เป็นสถานที่ที่คนมีฐานะอำนาจอยู่รวมกัน ดังนั้น แม่ลูกตระกูลเฉินจึงพูดได้ว่าอ่อนแอไร้ที่พึ่งพิง

เวลาเช่นนี้ เฉินฮ่าวจูจะไม่คิดเข้าไปในจวนอ๋องเจวี้ยนบ้างหรือ? ไม่คิดที่จะทำอะไรกับอ๋องเจวี้ยนบ้างหรือ?

ถ้านางอ้อนวอนต่งฮ่วนจือ ให้เขาใช้ตัวตนฐานะศิษย์พี่ มาอ้อนวอนฟู่จาวหนิง ให้นางยอมรับเฉินฮ่าวจูเข้าไปในจวนอ๋องเจวี้ยน สำหรับฟู่จิ้นเชินแล้ว นี่ถือว่าเป็นการทำให้ฟู่จาวหนิงไม่ได้รับความเป็นธรรม

เขาเองก็อยากจะดู ว่าต่งฮ่วนจือจะกล้าเอ่ยปากเช่นนี้ไหม

เขาไม่ให้ให้ฟู่จาวหนิงต้องเผชิญเรื่องเหล่านี้เพียงลำพัง

หลายปีก่อนหน้านี้ เขาไม่เคยได้ปกป้องลูกสาวเลยสักครั้ง ตอนนี้ลูกสาวเติบโตขึ้นแล้ว เขาก็ยังหาโอกาสให้นางรู้ไม่ได้เลย ว่าเขารักนางมาก

ตอนนี้นางเติบโตจนเก่งกาจขนาดนี้ ไม่รู้ว่าต้องผ่านลมฝนความลำบากมาแค่ไหน พอคิดถึงจุดนี้ ฟู่จิ้นเชินก็ปวดใจขึ้นมา

เขาอยากจะยื่นมือไปกอดลูกสาว แต่ระหว่างพ่อลูกอย่างพวกเขามีกำแพงที่มองไม่เห็นอยู่ชั้นหนึ่ง ที่ทำให้เขาไม่กล้าทำลายลงง่ายๆ

เขาเองก็รู้ว่าเรื่องเช่นนี้ สำหรับฟู่จาวหนิงแล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร นางจัดการเองได้แน่นอน

แต่หลังจากได้ยินเรื่องนี้ เขาก็อยากจะมาอยู่ข้างกายนางอย่างควบคุมไม่ได้ขึ้นมา

เพราะว่า ต่งฮ่วนจือตอนนี้กำลังเชิญผู้อาวุโสจี้ไปกินข้าว อาหารมื้อนี้ฮูหยินเฉินเป็นคนลงมือทำ สุราคืนนี้ เฉินฮ่าวปิงก็เป็นคนลงมืออุ่นให้เอง

พวกเขาจะต้องพูดถึงจาวหนิงแน่

ฟู่จาวหนิงมองสายตาที่ซับซ้อนหน่อยๆ ของเขา เม้มปาก

"ข้าอยากจะไปหาอาจารย์ข้า เขาอยู่ที่บ้านศิษย์พี่ต่งใช่ไหม?"

"่ใช่แล้ว"

ฟู่จาวหนิงอันที่จริงก็ใช้วัตถุดิบยาไปพอสมควรแล้ว นางออกมาคืนนี้ ก็คิดจะไปเอาวัตถุดิบยาบางส่วนจากต่งฮ่วนจือ วัตถุดิบยาเหล่านั้นพันธมิตรโอสถมีอยู่ ไปหาเขาคือสะดวกที่สุดแล้ว