อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1507

เฉินฮ่าวปิงพอเข้ามา กระทั่งคนก็ยังไม่ทักทาย พออ้าปากก็ดันถามออกมาว่า

อ๋องเจวี้ยนล่ะ?

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าตนเองอันที่จริงก็ใจเย็นแล้วนะ แต่พอได้ยินคำนี้ก็ยังอดโมโหไม่ได้

แต่นางยังไม่ทันได้พูดอะไร เสิ่นเชี่ยวก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"แม่นางคนนี้เป็นใครกัน?"

ต่งฮ่วนจือรีบตอบ "นี่คือแม่นางเฉินเฉินฮ่าวปิง เด็กคนนี้เคยพบกับอ๋องเจวี้ยนและศิษย์น้องหญิงที่เมืองจี้ ล้วนเป็นเพื่อนกัน พอมาเมืองหลังแล้วได้ยินเรื่องที่จวนอ๋องเจวี้ยน ก็รู้สึกกังวลมาก"

เขาเองก็รู้ว่าเฉินฮ่าวปิงจู่ๆ ก็โพล่งประโยคนั้นออกมา มันไม่ค่อยปกติ

แต่เฉินฮ่าวปิงในสายตาเขาคือเด็กสาวอายุสิบสองสิบสามปีที่โตขึ้นมาถึงตอนนี้ ปกติก็เอาแต่เรียกเขาว่าลุงต่งลุงต่ง ช่วงหลายปีนี้ไม่ว่าจะเจ็บไข้ได้ป่วยอะไร ก็จะมีเขาที่คอยดูแลทั้งหาหมอต้มยาเพื่อดูแลนาง

ดังนั้น เฉินฮ่าวปิงคนนี้ในสายตาเขาก็เหมือนกับเป็นลูกสาวไปครึ่งหนึ่งแล้ว

เมื่อหญิงสาวพูดผิด ทำอะไรไม่เหมาะสม เช่นนั้นเขาที่เหมือนเป็นผู้ปกครอง ไม่ใช่ต้องช่วยเสียหน่อยหรือ?

ต่งฮ่วนจือคิดง่ายๆ บอกว่าเฉินฮ่าวปิงกับอ๋องเจวี้ยนฟู่จาวหนิงไม่ใช่คนแปลกหน้ากัน ถึงอย่างไรตอนอยู่ที่เมืองจี้ก็ถือว่ารู้จักกันแล้ว ดังนั้นเฉินฮ่าวปิงพูดเป็นห่วงอ๋องเจวี้ยนขึ้นมาคำหนึ่ง ก็ไม่น่าจะเป็นอะไร

แต่ว่าคำพูดนี้พอเสิ่นเชี่ยวได้ยินแล้วรู้สึกน่าขันอย่างมาก

ถ้าเป็นเมื่อสิบแปดปีก่อน ตอนนั้นเสิ่นเชี่ยวยังใสซื่อและไร้เดียงสาเป็นอย่างมาก

ถึงแม้นางจะเติบโตขึ้นจากการทรมานของตระกูลหลิน ไม่มีความรู้มากนัก และหลังจากที่แต่งงานเข้าบ้านตระกูลฟู่ ฟู่จิ้นเชินก็ใส่ใจและให้คำแนะนำนาง ถึงอย่างไรหลังจากนี้นางก็ต้องเป็นนายหญิงของบ้าน

ฟู่จิ้นเชินตอนนั้นก็กำลังเตรียมพร้อมที่จะปล่อยวางแล้วจัดการคนในบ้านที่เขาทนมาตลอดพวกนั้น เลยคิดจะสอนภรรยาให้ดูแลบ้านได้ก่อน แล้วจึงจะเริ่มกวาดล้างพวกกาฝากในบ้านพวกนั้น