อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1508

สองชาติมารวมกัน ฟู่จาวหนิงยังไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนี้ มีคนมาคอยปกป้องให้แบบนี้

ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นนางที่ชนอยู่ตามลำพัง ดังนั้นนางตอนนี้มองแล้วจึงรู้สึกสดใหม่หน่อยๆ

"เมื่อเป็นเช่นนี้ แม่นางเฉินน่าจะเป็นเพื่อนกับจาวหนิงของพวกเรากระมัง?"

เสิ่นเชี่ยวยังไม่หยุด ตอนที่นางพูด ดูแล้วยังอบอุ่นใจกว้าง เสียงเองก็อบอุ่นเป็นเอกลักษณ์ แต่ว่ากัดคำอย่างชัดเจน ฟังแล้วชัดเจนไม่ยืดเยื้อ

"แต่นี่ก็ไม่ถูกสิ ถ้าหากแม่นางเฉินเป็นเพื่อนกับจาวหนิงของเราจริง พอเข้าประตูมา เห็นจาวหนิงแล้ว จะอย่างไรก็ต้องทักทายนางก่อน กังวลนางก่อนจึงจะถูก แล้วทำไมจึงไม่เห็นใครในสายตา พอเข้ามาก็เป็นห่วงเป็นใยสามีของเพื่อนขึ้นมาก่อนล่ะ?"

อดพูดไม่ได้เลย การย้อนถามนี้ของเสิ่นเชี่ยว เจ็บแสบถึงทรวงเสียเหลือเกิน

ต่งฮ่วนจือพอได้ยินนางพูดเช่นนี้ หน้าก็เปลี่ยนสี

เฉินฮ่าวปิงเองก็หน้าซีด ร่างกายสั่นเทาขึ้นมา

"ข้า เมื่อครู่ข้าก็แค่ใจด่วนเร็วไปหน่อย ข้า..." น้ำเสียงนางประหม่าขึ้นมาทันที แต่ในใจก็ยังชิงชังอย่างแรงกล้า

นางก็แค่เป็นห่วงอ๋องเจวี้ยนนี่ หลังจากมาถึงก็ไม่มีคนที่หาข่าวอ๋องเจวี้ยนได้เลย เจอก็ไม่ได้เจอได้ยินก็ไม่ได้ยิน กระทั่งจวนอ๋องเจวี้ยนก็เข้าใกล้ไม่ได้ ดังนั้นพอเจอฟู่จาวหนิงเลยคุมไม่อยู่น่ะสิ?

แค่ถามประโยคนั้นออกไป สามคำเท่านั้น ต้องมาบีบคั้นกันแบบนี้ด้วยหรือ?

เสิ่นเชี่ยวเองก็หัวเราะเย็นชาขึ้นมา "ใจร้อน? แม่นางเฉิน ข้าไม่ใช่บอกเจ้าแล้วหรือ ข้าเองก็ทำเพื่อเจ้านะ สามีของคนอื่น แล้วเจ้าจะใจร้อนทำไม?"

คำพูดเหล่านี้ของเสิ่นเชี่ยว ไม่มีคำไหนที่พูดว่าหน้าไม่อาย แต่ฟังแล้วคือกำลังด่าเฉินฮ่าวปิงว่าหน้าไม่อาย

เฉินฮ่าวปิงตาแดงก่ำ

ต่งฮ่วนจือเดิมทีก็รู้สึกว่านางทำไม่ถูก แต่พอเห็นท่าทางของนางเช่นนี้ก็ทนไม่ค่อยไหว ปวดใจขึ้นมาเหมือนกัน