อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1509

"ศิษย์น้องหญิงต้องการวัตถุดิบยาอะไรหรือ? รายการเขียนเสร็จแล้วหรือยัง? นำมาให้ข้าก็พอ พรุ่งนี้ข้าจะไปจัดเตรียมให้ ไม่ต้องลำบากท่านอาจารย์หรอก"

ต่งฮ่วนจือพอตกใจ ไม่ทันหันไปสนใจเฉินฮ่าวปิง รีบขอรายการวัตถุดิบยากับฟู่จาวหนิงขึ้นมา

เขาไม่สงสัยเลย!

ถ้าแค่ศิษย์น้องหญิงไปหาอาจารย์ ไม่ต้องพูดอะไรมาก ท่านอาจารย์ต้องคิดว่าเขารังแกศิษย์น้องหญิงแน่ๆ!

ในสายตาผู้อาวุโสจี้ ตอนนี้ศิษย์พี่ศิษย์น้องอย่างพวกเขาเอามารวมกัน ก็ยังไม่ได้แค่นิ้วแม่โป้งของศิษย์น้องหญิงเลย!

"ท่านอาจารย์วันนี้ดื่มจนเมาไปแล้ว พรุ่งนี้น่าจะต้องนอนพักอีกวัน เรื่องนี้ไม่ต้องรบกวนคนแก่อย่างเขาหรอก ศิษย์น้องหญิงว่าใช่ไหม?"

ฟู่จาวหนิงมองต่งฮ่วนจือ พอเห็นว่าเขาร้อนรนจนเหงื่อตก ฟู่จาวหนิงจึงหัวเราะขึ้นมา

"ศิษย์พี่วันนี้มีเรื่องอะไรดีดีหรือ ถึงได้มอมเหล้าท่านอาจารย์แบบนั้น?"

นางเองยังไม่ได้บอกว่าใช่หรือไม่ใช่ ก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปแล้ว

เฉินฮ่าวปิงเดิมทีก็อดสูแทบแย่ พอได้ยินนางพูดลอยๆ ขึ้นมาแบบนี้ ก็ฟังออกถึงการประชดประชัน จึงโมโหขึ้นทันที พูดออกไปโดยไม่ทันไตร่ตรอง

"ข้ากับท่านแม่มาที่เมืองหลวงแล้ว หลังจากนี้ก็จะอยู่ในเมืองหลวงไม่ไปไหนอีก ลุงต่งดีใจมาก ก็เลยต้องเชิญผู้อาวุโสจี้มายินดีด้วยกัน มาฉลองด้วยกัน!"

หรือก็คือ นางกับแม่ในสายตาของลุงต่งนั้นตัวตนสูงส่งมาก ไม่ใช่คนที่ศิษย์น้องหญิงคนหนึ่งอย่างฟู่จาวหนิงจะมาเทียบได้!

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้อาวุโสจี้ก็ยังมาฉลองกับพวกเขาด้วย ดังนั้น ผู้อาวุโสจี้ก็น่าจะยินดีที่พวกนางทั้งสองมาเมืองหลวง

เฉินฮ่าวปิงยังคิดจะกระตุ้นฟู่จาวหนิง

แต่ฟู่จาวหนิงกลับแค่เหลือบมองนาง ไม่แสดงอาการโกรธ หรืออิจฉาเลย