อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1510

ถึงอย่างไรศิษย์น้องหญิงก็เป็นหญิงสาว นางรู้ว่าเรื่องนี้สำคัญแค่ไหนกับหญิงสาว

"ศิษย์พี่รองลองว่ามาก่อนว่าเรื่องอะไร ข้าเองจะตอบรับไปโดยไม่รู้อะไรก็ไม่ได้"

ฟู่จาวหนิงถึงแม้จะพูดเช่นนี้ แต่นางก็ไม่ได้คาดหวังอะไรกับต่งฮ่วนจือตอนนี้เลย ดังนั้นจึงคิดว่าไม่น่าเป็นเรื่องดีอะไร

"คุณชายฟู่กับฮูหยิน..." ต่งฮ่วนจือมองฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยว ตอนนี้เขารู้สึกว่าสามีภรรยาคู่นี้เข้าหายาก เรื่องนี้ก็ไม่อยากจะพูดต่อหน้าพวกเขา

เดิมทีเขาอยากให้พวกเขาถอยออกไปหน่อย แต่ดูท่าทางแล้ว ฟู่จิ้นเชินก็รู้แล้วว่าที่เขาจะพูดไม่น่าเป็นเรื่องดีอะไร จึงไม่ยอมออกไป

"ทำไม เป็นเรื่องที่พูดออกมาแล้วลำบากใจหรือ? ขนาดแค่พูดออกมายังลำบากใจ ถ้าอย่างนั้นจาวหนิงก็น่าจะช่วยไม่ได้แล้วกระมัง"

ฟู่จิ้นเชินไม่อยากไว้หน้าต่งฮ่วนจืออีกแล้ว

ขนาดอยู่ต่อหน้าพวกเขาก็ยังไม่กล้า แล้วจะเป็นเรื่องง่ายๆ ได้อย่างไร?

ต่งฮ่วนจือคิดๆ ถอนหายใจออกมาอย่างจำใจ

"อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นความลับอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะช่วงนี้ในบ้านศิษย์น้องหญิงค่อนข้างวุ่นวาย เช่นนั้นเรื่องนี้ก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร"

"ศิษย์พี่ว่ามา"

ฟุ่จาวหนิงเองก็เห็นแก่ว่าพรุ่งนี้ยังต้องให้เขาหาวัตถุดิบยาเหล่านั้นมาให้ครบ ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรจริง นางก็ถือซะว่าทำเรื่องหนึ่งตอบแทนเรื่องหนึ่ง ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือหน่อยแล้วกัน

ต่งฮ่วนจือมองเฉินฮ่าวปิงผาดหนึ่ง

"ฮ่าวปิงหลังจากนี้ก็จะต้องอยู่ในเมืองหลวงแล้ว แต่ว่าที่นี่นางเองก็ไม่คุ้นที่ทาง ไม่มีเพื่อน แม่นางก็ชอบอยู่แต่ในบ้านทำงานฝีมือ นางรักสงบ แล้วก็ไม่รู้จักใครเลย..."

เฉินฮ่าวปิงเองพออยู่ใต้สายตานี้ ก็รู้สึคว่าตนเองน่าอดสู ถ้าหากเป็นไปได้ล่ะก็ นางก็ไม่อยากจะมาขอร้องต่อหน้าฟู่จาวหนิงนัก นางรู้สึกว่าตัวเองเสียหน้ามาก

"ขอพระชายาอ๋องเจวี้ยนโปรดช่วยเหลือด้วย" นางเองก็ก้มหน้าลง เอ่ยขึ้นเสียงอ่อน

"ศิษย์น้องหญิง เจ้าไปที่ไหนแค่พานางไปด้วยก็พอ ถือว่าพานางให้เข้ากับเมืองหลวงได้ก็แล้วกัน รอจนนางเริ่มมีเพื่อน รู้ว่าใครในเมืองหลวงเข้าหาได้ ต่อให้จะต้องเลี่ยงบ้าง ก็ยังสามารถไปแสดงตัวต่อหน้าเหล่าฮูหยินหรือคุณหนูได้บ้าง หลังจากนี้ก็คงไม่ต้องรบกวนเจ้าแล้ว"

จากที่ต่งฮ่วนจือเห็น นี่อันที่จริงไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่ยุ่งยากเลย

"ศิษย์พี่ไม่รู้หรือว่าช่วงนี้พวกเราปิดประตูบ้านไม่ออกไปไหนกัน? ไม่ได้ยินข่าวที่ลือไปทั้งเมืองหลวงว่าท่านอ๋องของข้าติดโรคระบาดจนป่วยหนักบ้างหรือ?"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกประหลาดมากจริงๆ

ไม่ใช่บอกว่าเรื่องนี้น่าจะลือกันไปทั่วทั้งเมืองหลวงแล้วหรือ? ต่งฮ่วนจือเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้ แล้วทำไมถึงยังมาบอกเรื่องนี้กับนางในตอนนี้ด้วย?