อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1514

"เอาล่ะ ค่อยคิดหาวิธีแล้วกัน ศิษย์น้องหญิงทางนั้นไม่เห็นด้วย ข้าจะไปหาคนอื่นให้ใหม่ ศิษย์น้องหญิงอาจจะเพราะอ๋องเจวี้ยนช่วงนี้ป่วยจนไม่มีความคิดจะช่วยนั่นล่ะ ต่อให้ฮ่าวปิงไปกับนาง นางก็ไม่แน่ว่าจะไปเข้าร่วมงานเลี้ยงอะไร"

อันที่จริงพวกเขาก็ยังไม่ได้หาข่าวให้ชัดเจนด้วย

ถ้าหากหาข่าวจนชัดเจน ฮูหยินเฉินก็ไม่แน่ว่าจะให้ฟู่จาวหนิงมาช่วยงานนี้

ด้วยนิสัยแบบนั้นของฟู่จาวหนิง ที่อหังการไปทั้งเมืองหลวงในช่วงสองปีนี้ ใช่คนที่ไปเข้าร่วมงานเลี้ยงอะไรแบบนั้นเสียที่ไหน?

นางแค่เคยเข้าร่วมงานเลี้ยงวังไปไม่กี่ครั้งเท่านั้น แล้วก็แทบจะฉีกหน้าคนทิ้งทั้งหมดอีก

ส่วนเหล่าคุณหนูฮูหยินคนอื่นในเมืองหลวงเวลาจัดงานชมดอกไม้อะไรพวกนี้ นางเคยไปเข้าร่วมเสียที่ไหนกัน

จะว่าไป เซียวหลันยวนเองก็ด้วย ตัวตนฐานะของเขาเองก็ค่อยข้างพิเศษ คนอื่นพอมาถึงหนึ่งคือเข้าหากยาก สองคือเหยียบย่ำสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ คิดจะคบค้าสมาคมกับเขาต้องระแวงระวังตัว รักษาระยะห่างเอาไว้ให้ดี ดังนั้นจึงไม่ไปร่วมงานเลี้ยงอะไรอยู่แล้ว

ดังนั้น เฉินฮ่าวปิงไปหาพวกเขาคือเรื่องที่ผิด

แน่นอน ถ้าหากเป้าหมายที่เฉินฮ่าวปิงคิดจะพิชิตคือเซียวหลันยวน เช่นนั้นนางก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว

"ไปพักผ่อนเถอะ พวกเจ้าเพิ่งมาถึงเมืองหลวง ยังไม่ต้องรีบร้อนนัก"

ต่งฮ่วนจือพอเห็นฮูหยินเฉินดูกังวล จึงรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา เลยเตือนให้พวกนางไปพักผ่อนกันก่อน ถึงอย่างไรหลังจากนี้เขาก็จะช่วยไปหาข่าวให้อยู่แล้ว

จะอย่างไรก็ต้องหาครอบครัวดีดีให้เฉินฮ่าวปิงแต่งงาน หาแหล่งหาฐานให้นางได้ลงหลักเสียที

"พี่ต่ง วันนี้ลำบากท่านแล้ว ท่านเองก็พักผ่อนไวไวเถอะ" ฮูหยินเฉินถอนหายใจ ดึงลูกสาวกลับไปที่ห้อง

พอกลับมาในห้อง นางลงกลอนประตู หมุนตัวมาก็เห็นว่าเฉินฮ่าวปิงยังคงเช็ดน้ำตา จึงอดใจอ่อนขึ้นมาไม่ได้