อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1515

เฉินฮ่าวปิงพอได้ยินคำพูดของแม่ ก็นิ่งงันไปแล้ว

ก่อนหน้านี้นางเองก็รู้อยู่ ว่าถ้าถูกฮูหยินหลักมาไล่สังหารล่ะก็ นางจะเป็นลูกของฮูหยินหลักได้อย่างไร?

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่แม่บอกนางออกมาอย่างชัดเจน: ว่านางเป็นลูกภรรยารอง

"แต่ แต่ว่า ถ้าหากข้าเป็นลูกภรรยารองล่ะก็ ทำไมท่านถึงบอกข้ามาตลอดว่าข้ามีตัวตนไม่ธรรมดา?" เฉินฮ่าวปิงรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจ

นางเองก็โตแล้ว ทำไมถึงไม่พูดกับนางตรงๆ ล่ะ?

ถ้าหากนางเป็นแค่ลูกภรรยารองล่ะก็ มันเรียกว่าตัวตนไม่ธรรมดาได้ไหม? เรียกเป็นพวกคุณหนูได้ไหม?

ฮูหยินเฉินถูกนางถามจนงงงันไปแล้ว

คำถามนี้นางต้องตอบอย่างไร?

"ท่านแม่ ท่านรีบบอกข้าเถอะ พ่อของข้าเป็ฯใครกันแน่?"

"ปิงเอ๋อร์ ฟ้ามืดแล้ว รีบพักผ่อนเถอะ ให้ข้าคิดอีกหน่อย อีกสองสามวันแล้วจะเล่าให้เจ้าฟังอย่างละเอียด ตอนนี้พูดออกไปมันไม่มีประโยชน์กับเจ้า"

"ท่านแม่!"

ไม่ว่านางจะถามอย่างไร ฮูหยินเฉินก็ไม่ยอมบอกนาง

พ่อของเฉินฮ่าวปิงคือใคร ฟู่จาวหนิงนั้นรู้อยู่

แต่สิ่งที่นางไม่รู้ตอนนี้ก็คือ อ๋องฉยงเอาเงื่อนไขอะไรมาต่อรองกับองค์จักรพรรดิ

เรื่องนี้ ฟู่จิ้นเชินกลับเหมือนจะเข้าใจอยู่บ้างแล้ว

"แคว้นเจาช่วงหลายปีนี้มีภัยธรรมชาติไม่หยุดหย่อน คลังหลวงว่างเปล่า ยิ่งไปกว่านั้น ทุกสาขาวงการก็ไม่มีความก้าวหน้าใดๆ เลย"

ภัยพิบัติ หายนะจากมนุษย์ พลังแห่งชีพจรแคว้น

ถ้าหากหวังให้โชคชะตาแคว้นเจริญรุ่งเรือง สามารถสืบทอดต่อไปได้ ในฐานะที่เป็นจักรพรรดิ ก็ต้องพิจารณาจากหลายๆ ด้าน

ประชาชน ผลผลิต ความสามารถ

ฟู่จาวหนิงพลิกอ่านต่อ ด้านหลังเขียนไว้ถึงแคว้นเจากับต้าชื่อ

และจากที่เขียนไว้ด้านบน โชคชะตาแคว้นของแคว้นเจากับต้าชื่อเดินมาถึงปลายทางตั้งแต่สามสิบปีก่อนแล้ว

สาเหตุที่เขียนสองแคว้นนี้ไว้ ก็เพราะต้าชื่อกับแคว้นเจาเป็นเพื่อนบ้านกัน มีโชคชะตาบางส่วนซ้อนทับกัน ทั้งสองแคว้นจึงมีชะตากรรมที่ต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

ถ้าหากไม่คิดจะเดินในเส้นทางที่ถูกต้อง จะใช้วิธีการอื่นยกระดับโชคชะตา ก็ต้องหยิบยืมพลัง

เพียงแต่จะยืมพลังอย่างไร ด้านหลังก็ไม่มีต่อแล้ว