อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1516

นางพลิกไปถึงหน้าสุดท้าย และเห็นว่าเหมือนน่าสุดท้ายยังมีอีก แต่ถูกฉีกออกไป

"ด้านหลังน่าจะมีอีกหน้าหนึ่ง" ฟู่จิ้นเชินบอก "นี่เป็นหนังสือไม่สมบูรณ์ที่ได้มาโดยบังเอิญ แต่ตอนที่ข้าได้มาก็มองออกแล้วว่าถูกคนพลิกอ่านไปนานมาก น่าจะมีคนไม่น้อยที่เคยเห็น ข้ารู้สึกว่า องค์จักรพรรดิหรือไท่ซ่างหวงก็น่าจะเคยเห็นหนังสือเล่มนี้ กระทั่งว่า ไท่ซ่างหวงของต้าชื่อก็น่าจะเคยได้อ่าน"

ฟู่จาวหนิงตกตะลึงไป "ทำไมจึงพูดเช่นนี้ล่ะ?"

"ข้ากับแม่เจ้าหลายปีมานี้หนีตายไปทั่ว หลบตะวันออกบ้างตะวันตกบ้าง เจอกับคนมาก็ไม่น้อย ได้ยินเรื่องราวมาก็เยอะ หลายวันนี้พวกเราก็นึกย้อนกลับไปทีละนิดๆ เอาคนกับเรื่องราวที่เป็นประโยชน์จดลงมา ดังนั้นจึงเชื่อมโยงเรื่องที่เหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกันเข้าด้วยกัน"

ฟู่จาวหนิงได้ยินเขาพูดถึงตรงนี้ก็รู้สึกเกินคาดขึ้นมา

ดูท่า แม้พวกเขาจะยังกลับมาได้ไม่นาน แต่ก็ทำเรื่องต่างๆ ไปไม่น้อยเลย

นี่เป็นสิ่งที่ข้าพบมาจากใต้คานห้องรับรองแห่งหนึ่งหลังจากที่นึกเรื่องบางอย่างออก ก่อนหน้านี้พออ่านไปรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ ดังนั้นจึงเก็บซ่อนมันเอาไว้

ฟู่จิ้นเชินยิ้มขืน "ยังดีที่ตอนนั้นซ่อนเอาไว้สินะ? ไม่อย่างนั้นตอนนี้คงจะหาไม่เจอแล้ว"

นั่นก็ใช่

พวกผู้เฒ่าฟู่สองสามสี่ตอนที่พักอยู่ที่นี่ ยึดของของพวกเขาเป็นของตัวเองไปหมด บางอย่างที่พวกเขาคิดว่าไม่มีประโยชน์ก็โยนทิ้ง บางอย่างก็ส่งให้คนอื่นไป

พวกหนังสือไม่สมบูรณ์เหล่านี้ ถ้าตกไปอยู่ในมือพวกเขา พอไม่รู้ว่ามีอะไรพิเศษ ก็คงส่งให้คนอื่นไป หรือถ้าคิดว่าเป็นขยะ ก็คงโยนมันทิ้งไปแล้ว

หลังจากที่นางไล่คนพวกนั้นออกไป เก็บกวาดบ้าน ก็ยังไม่พบว่ามีซ่อนหนังสือไม่สมบูรณ์นี้ไว้ด้วย ดูท่าฟู่จิ้นเชินน่าจะซ่อนของเก่งเหมือนกัน

"แต่ว่า นี่มันเกี่ยวข้องอะไรกับอ๋องฉยงหรือ?"

"หลายสิบปีก่อน แคว้นตงฉิงส่งทูตกลุ่มหนึ่งไปต้าชื่อ หลังจากนั้นตงฉิงก็เกิดเรื่องขึ้น คนเหล่านี้จึงเร่ร่อนกันอยู่ที่โลกภายนอก ไม่มีบ้านเกิดให้กลับไปได้แล้ว ตอนนั้น ต้าชื่อกับแคว้นเจาต่างก็ได้รับประโยชน์จากตงฉิง"

"แล้ว?"

"ข้าในตอนนั้นเคยเจอกับทหารที่ปลดประจำการแล้วของต้าชื่อคนนึง เขาบอกว่า ต้าชื่อกับแคว้นเจายืมโชคชะตาของทางตงฉิงมา ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นการยืมโดยใช้กำลัง ช่วงชิง ตงฉิงถูกชิงโชคชะตาไปจนหมด ดังนั้นตงฉิงจึงล่มสลาย"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน