อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1517

ฟู่จาวหนิงคุยกับฟู่จิ้นเชินไปอีกครึ่งคืน

เดิมทีก็ไม่คิดจะคุยเยอะขนาดนี้ แต่เรื่องเหล่านี้พอคุยขึ้นมาแล้ว มันจะลากดึงออกไปทีละเรื่องๆ ยิ่งคุยก็ยิ่งมีชีวิตชีวา

ตอนท้ายคือเสิ่นเชี่ยวเข้ามาหยุดพวกเขาไว้

"ถึงท่านจะเป็นคนนอนน้อย แต่ก็ต้องดูแลจาวหนิงด้วยสิ ดึกขนาดนี้แล้วนะ" เสิ่นเชี่ยวดูจำใจ

นางยกบะหมี่น้ำเข้ามาสองชาม ด้านบนโป๊ะไข่ดาวไว้ฟองหนึ่ง โรยต้นหอม น้ำแกงใสหอมหวาน ร้อนกรุ่นๆ

ฟู่จาวหนิงเองก็หิวแล้ว กินจนหมดเกลี้ยง

มองดูนางกิน เสิ่นเชี่ยวในใจก็เบิกบานนัก

นี่ถือเป็นครั้งที่พวกเขาเข้ากันได้ดีที่สุดครั้งหนึ่ง ถ้าหากเป็นแบบนี้ตลอดไปได้ก็คงดี

แต่ว่านางเองก็รู้ ทั้งหมดเป็นเพราะฟู่จาวหนิงเป็นคนใจเย็นเวลาเจอกับเรื่องอะไร ถ้านางต้องการจะคุยอะไรจริงๆ นางก็จะปล่อยวางเรื่องบาดหมางเก่าๆ ก่อนหน้าไปก่อน จากนั้นก็คุยเรื่องสำคัญให้เข้าใจ

แต่ถ้าจะบอกว่ายอมรับพวกเขาแล้วอย่างสมบูรณ์สนิทสนม มันก็ยังไม่ใช่

แต่ว่าแค่นี้ก็ดีมากแล้ว ก้าวไปทีละก้าวๆ ได้ก็ดีมากแล้ว

"รีบไปนอนเถอะ มีเรื่องอะไรพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน"

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า หยิบหนังสือไม่สมบูรณ์เล่มนั้น "หนังสือเล่มนี้ข้าขอเอาไปให้เซียวหลันยวนดูหน่อย เรื่องที่คุยกันคืนนี้ ข้าเองก็จะบอกกับเขาไม่ให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียว"

"ได้"

ฟู่จิ้นเชินเองก็ไม่มีความเห็นอะไร

ฟู่จาวหนิงเดินออกไปไม่กี่ก้าว หยุดยืนนิ่ง "ครั้งนี้ข้าขอยกความดีความชอบให้ท่านครั้งหนึ่งแทนเซียวหลันยวน"

ถือว่าเป็นลงแรงชดใช้ความผิดสินะ?

ถึงแม้อาจจะยังไถ่ถอนไม่ได้สมบูรณ์ แต่ค่อยๆ สะสมไปทีละน้อยบางทีอาจจะไถ่จนสมบูรณ์ได้ก็ได้

นางคิดเรื่องเหล่านี้ แล้วก็ผล็อยหลับไป

วันต่อมาพอลุกขึ้นก็รออยู่ในบ้านตระกูลฟู่ไม่ไหวแล้ว รีบร้อนกลับไปจวนอ๋องเจวี้ยน

แต่ว่าพอนางออกจากประตูบ้านตระกูลฟู่ ก็มีคนในที่ว่าการกลุ่มหนึ่งตรงเข้ามา ล้อมบ้านตระกูลฟู่ และขวางนางเอาไว้

ฟู่จาวหนิงหรี่ตาลงเล็กน้อย

"นี่คิดจะทำอะไร?"

หัวหน้าของคนในที่ว่าการพิจารณาตัวนางด้วยสายตาที่ระแวดระวังอย่างมาก พิจารณาตัวนางบนล่างหลายครั้ง แล้วสายตาก็ไปหยุดอยู่บนหน้านาง

ไม่ใช่บอกว่าอ๋องเจวี้ยนติดโรคสกปรกแล้วหรือ? แล้วพระชายาอ๋องเจวี้ยนก็ปรนนิบัติอยู่ข้างกายเขาด้วย น่าจะติดโรคไปด้วยสิ?

แต่ตอนนี้ดูแล้ว หน้าของนางยังคงขาวเนียนเปล่งประกาย ไม่ได้แย่ลงเลยแม้แต่นิดเดียว!