อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1518

พระชายาอ๋องเจวี้ยนถ้าอยู่กับอ๋องเจวี้ยนตลอดแล้วไม่ติดโรคระบาด ถ้าอย่างนั้นอ๋องเจวี้ยนก็ไม่เป็นอะไรอย่างนั้นหรือ?

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ทำไมท่านถึงไม่อยู่ในจวนอ๋องล่ะ?" เขาถาม

ฟู่จาวหนิงเลิกคิ้ว "ข้าออกมาไม่ได้รึ?"

"อ๋องเจวี้ยนอยู่ในคุกไม่ใช่ว่าติดโรคระบาดมาหรือ? เพราะเขาป่วยจนเป็นลม องค์จักรพรรดิจึงอณุญาตให้เขาออกจากคุกใหญ่ คอยพักฟื้นอยู่ในจวนอ๋อง แต่ถ้าหากเขาไม่เป็นไร เช่นนั้นเขาก็ควรกลับไปทบทวนสำนึกผิดต่อในคุกสิ เวลาสองเดือนยังไม่ผ่านไปเลย"

"ป่วยก็ป่วยอยู่ แต่อาการป่วยมันก็มีช่วงที่ดีขึ้นนี่ ตอนนี้อาการป่วยเขาหายแล้ว แต่ว่าร่างกายยังอ่อนแออยู่ คุกใหญ่นั่นก็ไม่ต้องไปแล้วล่ะ ส่วนข้าน่ะ ข้าบอกเมื่อไรกันว่าข้าป่วย? องค์จักรพรรดิไม่ได้บอกว่าให้ข้าออกจากจวนอ๋องเจวี้ยนไม่ได้นี่"

"ไทเฮาก็พักในจวนอ๋องยังไม่กลับวังชั่วคราว หรือว่าพระชายาท่าน?" คนในที่ว่าการขมวดคิ้ว น้ำเสียงเย็นชาลง "นี่เดิมทีเป็นพระราชโองการของฝ่าบาท ตอนนี้ท่านจู่ๆ ก็ออกจากจวนมา ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ท่านแบกรับความผิดชอบนี้ไหวหรือ?"

"เดี๋ยวนะ ข้าแปลกใจ เกิดเรื่องอะไร? จะเกิดเรื่องอะไรรึ? ไหน เล่าให้ข้าฟังหน่อย"

"อ๋องเจวี้ยนติดโรคนั้นไปแล้ว! โรคนั้นมีระบาดสู่คนได้นะ! ท่านอยู่ด้วยกันกับอ๋องเจวี้ยน ถ้าโรคระบาดแพร่ออกมาจากตัวท่าน จนทำร้ายประชาชนในเมืองหลวง ท่านก็จะกลายเป็นคนบาปไปนะ..."

ฟู่จาวหนิงยิ้มๆ

คนในที่ว่าการคนนี้รู้สึกสมองหมุนไม่ค่อยทัน

เป็นไปได้มากว่าคนอื่นคงไม่กล้าเอาเรื่องนี้มาพูดต่อหน้านาง เลยผลักคนคนนี้ออกมา

แล้วคนคนนี้ก็เถรตรงออกมาขวางนางไว้จริงๆ แล้วยังพุดออกมาตรงๆ ว่านางติดโรคระบาด ออกมาแพร่ให้คนอื่นอีก

นี่โง่หรือเปล่า!

"ไอ้โรคนั้นน่ะมันโรคอะไร? เจ้าลองว่ามาให้ชัดเจนหน่อย"

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ตอนนี้ทำเป็นไม่รู้เรื่องจะมีความหมายอะไร? เขารู้กันหมดแล้ว! ยิ่งไปกว่านั้น องค์จักรพรรดิเองก็ออกคำสั่งมาจริง ไม่ให้คนในจวนอ๋องเจวี้ยนออกจากจวนโดยพลการ! ตอนนี้ท่านขัดราชโองการไปแล้วนะ"

"ไอ้โรคที่ว่านั่นข้าก็ยังไม่รู้ ติดแล้วจะเป็นยังไงล่ะ?"

"ได้ยินว่าบนหน้ากับลำตัวอ๋องเจวี้ยนเน่าไปหมดแล้ว! ออกมาพบใครไม่ได้เลย ยิ่งไปกว่านั้นยังเหม็นโฉ่ไปทั้งตัวอีก แค่ไปแตะโดนน้ำที่เฟะไหลออกมาจากตัวเขาก็จะติดโรคระบาดนั่นแล้ว!"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน