อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1523

พระชายาเยว่ไม่สบอารมณ์พระชายาอ๋องเจวี้ยนมาโดยตลอด

ดังนั้นขอแค่สามารถสร้างความลำบากให้กับพระชายาอ๋องเจวี้ยนได้ เรื่องที่ทำให้พระชายาอ๋องเจวี้ยนเจ็บช้ำเจ็บใจได้ พระชายาเยว่ก็ยินดีที่จะทำ

แล้วไอ้เรื่องแค่นี้จ้าวหมิงก็ยังทำได้ไม่ดี แล้วมันจะกลายเป็นอะไรไปได้

"ใต้เท้าเกิง ก่อนหน้านี้ข้าไม่รู้ แค่รู้สึกว่าจะไปหาเรื่องพระชายาอ๋องเจวี้ยนมากเกินไปไม่ได้..."

"จ้าวหมิง เจ้านี่มันโง่เสียจริง แล้วจะไปหาที่พึ่งให้กับอ๋องอี้ได้อย่างไรกัน?" ใต้เท้าเกิงเอียงตามองประชดประชันเขา

อันที่จริงจ้าวหมิงคนนี้ก็ไม่ได้มีความทะเยอทะยานอะไรนัก เป็นเขาที่พาจ้าวหมิงพบ

เพราะอ๋องอี้อายุสิบหกแล้ว หลังจากนี้หากคิดจะมีที่พึ่งพาในวัง ถ้าอยากจะแต่งงานดีดี อยากจะหาภรรยาที่มีพลังอำนาจ อยากจะใช้ชีวิตให้ยาวนานต่อไปในเมืองหลวง เช่นนั้นก้ต้องพยายามหน่อยสิ?

ก่อนหน้านี้อ๋องอี้ยังเด็ก จะอยู่อย่างไร้ตัวตนก็ไร้ตัวตนไป แต่นี่เขาเติบโตแล้ว องค์จักรพรรดิเองก็อายุขนาดนี้แล้ว ไอ้ตำแหน่งบนนั้นไม่ใช่ว่าใกล้จะแย่งชิงกันแล้วหรือไร?

ตอนที่เริ่มช่วงชิงตำแหน่งนั้น ขอแค่เขาเป็นองค์ชาย ใครจะไปสนว่าก่อนหน้านี้ทำตัวไร้ตัวตนหรือเปล่า ทำตัวเป็นไรตัวตนจริงหรือซ่อนคมในฝักไว้?

แต่ก็จะถูกดึงเข้ามาในกระแสวนนี่อยู่ดี

ดังนั้น ตอนนี้จึงต้องรีบหาที่พึ่งใหญ่ไม่ใช่หรือ?

"ข้าจะบอกเจ้าไว้ ตอนนี้พระชายาเยว่เป็นที่โปรดปรานที่สุด พระชายาเยว่เองก็ยังไม่มีทายาทของตัวเอง การจะหันมาดูแลอ๋องอี้ให้มากหน่อยมันเป็นไปได้ แล้วเจ้าในฐานะลุงของอ๋องอวี้ ไม่ควรจะพิจารณาเพื่อเขาหน่อยรึ"

อ๋องเกิงเข้าประชิดตัวจ้าวหมิง รู้สึกว่าตัวเองพูดเรื่องเหล่านี้กับเขาคือเปิดใจมากแล้ว

จ้าวหมิงในเต้นผาง สีหน้าเองก็เปลี่ยนไปแล้ว

"อ๋องอี้อันที่จริงก็เคยคิดถึงวันคืนที่สงบสุข เขาไม่มีความคิดอะไร..." เขาตอบ

ใต้เท้าเกิงประกายตาไหววูบ

ในใจเขารู้สึกไม่เห็นด้วยอย่างมาก คนตระกูลจ้าวนี่ไร้เดียงสาเกินไปไหม?

อ๋องอี้เป็นถึงองค์ชาย ทำไมจึงคิดถึงแต่วันคืนที่สงบสุข?

อยู่ในวงอำนาจแบบนี้ ไม่มีใครปิดประตูปลีกวิเวกไปคนเดียวได้หรอก

"ถ้าอยากมีวันคืนสงบสุข ก็ต้องมีความสามารถนั้นด้วย เจ้าคิดว่าไอ้วันคืนสงบสุขที่ว่ามันเป็นเรื่องง่ายหรือ?"

ก่อนหน้านี้องค์จักรพรรดิยังหนุ่ม จึงไม่คิดจะแต่งตั้งองค์รัชทายาท เหล่าองค์ชายเองก็ยังเล็ก ยังไม่ถึงเวลาที่จะมาห้ำหั่นช่วงชิงกัน สงบสุขก็สงบสุขอยู่หรอก

แต่ตอนนี้มันใกล้จะได้เวลาแล้ว บวกกับแคว้นเจาช่วงหนึ่งปีนี้ก็มีภัยอยู่ต่อเนื่องทุกแห่งหน รายงานภัยะรรมชาติของเมืองเล็กด้านนอกที่ส่งเข้ามาในวังก็มากมายเหมือนเกล็ดหิมะ เหล่าขุนนางใหญ่ที่ละเอียดอ่อนหน่อยก็เริ่มรู้สึกไม่สงบขึ้นแล้ว

หลายวันนี้กระทั่งมีคนแอบวิจารณ์กันถึงว่าโชคชะตาของแคว้นกำลังอ่อนแอลงแล้วหรือเปล่าด้วย ปกติช่วงเวลานี้คือช่วงเวลาที่อำนาจจักรพรรดิจะเปลี่ยนมือ

ต่อให้ผิวเผินจะดูสงบ แต่พวกคนที่มีความสามารถก็ล้วนแอบเตรียมตัวกันขึ้นมาแล้ว ใครจะยังมาอยากมีชีวิตที่สงบสุขอยู่อีก?

จ้าวหมิงนิ่งงันลงครู่หนึ่ง ยิ้มขืนเอ่ยขึ้นว่า "ใต้เท้าเกิง ท่านเองก็รู้ว่าข้าไม่ค่อยมีสมอง ครั้งนี้เองก็ไม่ได้คิดเยอะนัก ทำได้แค่นี้นั่นล่ะ ขอตัวก่อน"

ก่อนหน้านี้เซียวหลันยวนเชื่อว่าฟู่หลินซื่อเป็นคนวางยาเขาอยู่แท้ๆ เอาใจไปวางไว้กับเรื่องค้นหาตัวฟู่หลินซื่อมาตลอด ยิ่งไปกว่านั้นร่างกายอ่อนแอเขาก็ยังติดพิษอีก ต้องพักฟื้นในยอดเขาโยวชิงมาตลอด นอกจากเรื่องค้นหาตัวฟู่หลินซื่อแล้ว ก็ไม่มีเรี่ยวแรงเหลือไปทำเรื่องอื่นอีก

แต่ผลลัพธ์คือฟู่จาวหนิงดันรักษาเขาจนหาย!

พอร่างกายของเซียวหลันยวนดีขึ้นมา แล้วยังเชื่อใจฟู่จาวหนิง ก็เริ่มที่จะขุดคุ้ยความจริงเรื่องการวางยาในอดีต!

แล้วพอขุด ก็ดันขุดเอาตัวหมากที่พวกเขาวางเอาไว้หลายปีออกมาด้วย ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังจับจ้องเขม็ง จนเรื่องหลายเรื่องของลัทธิเทพทำลายล้างดำเนินการต่อไปไม่ได้อีก

คนของพวกเขาเองก็ซ่อนตัวกันขึ้นมา ปล่อยวางการเคลื่อนไหวเอาไว้ก่อน

เสียเวลาซะจริง!

วันมงคลที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ใกล้จะมาถึงแล้ว แต่การเตรียมตัวของพวกเขายังไม่เสร็จสมบูรณ์เลย!

เป็นอย่างนี้ไม่ได้!

ดังนั้นพวกเขาต้องเร่งแล้ว ยังต้องหาคนมาอีกมาก ดึงคนมาให้มากขึ้น ถ้าหากคนไม่พอ พอถึงเวลาแล้วจะทำให้ใต้หล้าปั่นป่วนได้อย่างไร?

ถ้าใต้หล้าไม่ปั่นป่วน พวกเขาจะไปจับสายเลือดมังกรแท้มากขนาดนั้นให้ครบได้อย่างไร?

"แต่ว่าจ้าวหมิงคนนี้ความสามารถก็ทำธรรมดานะ แล้วก็อ๋องอี้อีก เจ้าแท่นบูชาผัง ต้องดึงตัวอ๋องอี้มาจริงหรือ? เขามีประโยชน์อะไร?" ใต้เท้าเกิงไม่เข้าใจอย่างมาก

เซียวจืออี้เป็นคนที่ไร้ตัวตนนะ