อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1524

"เจ้าคิดว่าอ๋องเจวี้ยนไม่มีประโยชน์หรือ?" เจ้าแท่นบูชาผังเอียงตามองใต้เท้าเกิงผาดหนึ่ง "เช่นนั้นก็อธิบายได้ว่าเขาแสร้งทำตัวสำเร็จสินะ"

"อ๋า?" ใต้เท้าเกิงตื่นเต้นขึ้นมา เขาเข้าใจความหมายของเจ้าแท่นบูชาผัง จะบอกว่าอ๋องอี้จริงๆ แล้วเป็นพวกคมในฝักหรือ? "แต่ว่าอ๋องอี้ไม่มีที่พึ่งอะไรเลย ต่อให้เขาไม่คิดอะไรจริงๆ แต่เขาก็ไม่มีกำลังจะทำนี่นา"

แม่ของอ๋องอี้จนตายก็เป็นได้แค่นางสนมธรรมดา นางสนมจ้าว และตระกูลจ้าว ตอนนี้คนที่ได้ดีสุดก็คือจ้าวหมิง แล้วจ้าวหมิงที่สมองไม่มีรอยหยักแบบนั้น ไปอยู่ในวงล้อมที่คนเขากินกัน คนอื่นแค่ถือโอกาสลงมือเขาก็ตายหยังเขียดแล้ว

ไม่ใช่พวกนี่เก่งกลยุทธ์หรือฉลาดอะไรนักด้วย

จ้าวหมิงได้ดีมาถึงตอนนี้ก็เพราะไม่ได้ขวางหูขวางตาใครเท่านั้น แล้วยังไม่เตะตาใคร เป็นคนค่อนข้างซื่อสัตย์ด้วย

ขยันขันแข็งแบบนี้ไปก็ยังพอได้อยู่

"ก็เพราะเขาไม่มีพลังนี่ล่ะ แต่ในฐานะองค์ชายกลับยังรอดมาได้ถึงป่านนี้ ยังรักษาความไร้ตัวตนแบบตอนเด็กๆ เอาไว้ได้ นี่ก็อธิบายได้แล้วว่าเขาฉลาดแค่ไหน"

เจ้าแท่นบูชาผังหลังจากที่ครั้งหนึ่งสังเกตเห็นอ๋องอี้โดยไม่ตั้งใจ ก็เริ่มจับจ้องเขามาตลอด

ยิ่งจับจ้องก็ยิ่งรู้สึกว่าอ๋องอี้ที่อายุยังน้อยคนนี้ไม่ธรรมดา

เขาไม่ได้บอกกับใต้เท้าเกิง

จุดที่สำคัญที่สุดคือ สถานการณ์ของอ๋องอี้เดิมทีก็ไม่ค่อยดีนัก องค์ชายไกลปืนเที่ยงแบบนี้ ตัวเขาเองก็น่าจะรู้อยู่ ว่าถ้าพอเหล่าพี่น้องของเขาเริ่มช่วงชิงตำแหน่งนั่น เขาเองก็จะถูกตัดออกก่อนเพื่อนได้ตลอดเวลา

นี่เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ในราชวงศ์

ความสัมพันธ์ของเหล่าพี่น้ององค์ชายไม่ได้แน่นแฟ้นขนาดนั้น

แต่ว่า ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เขาเองก็ส่งคนไปแล้วห้ากลุ่ม ใช้วิธีการต่างๆ ชักชวนเขามา แต่ก็ไม่สำเร็จเลยสักครั้ง

นี่อธิบายได้ว่า สมองของอ๋องอี้นั้นตื่นตัวอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังแน่วแน่ในเส้นทางของตัวเองด้วย เข้าใจว่าตนเองต้องการอะไร

"เรื่องครั้งนี้จ้าวหมิงทำได้ไม่ดี เจ้าเองก็อย่าไปโทษเขาเลย ให้โอกาสเขาหน่อย แล้วค่อยหาโอกาสคุยกับเขา ดีที่สุดคือเข้าไปใกล้ชิดกับอ๋องอี้เสียหน่อย ลองหาข่าวดูว่าอ๋องอี้คิดจะทำอะไร"

เขาเหลือบมองไทเฮาอยู่ไกลๆ ผาดหนึ่ง

อดพูดไม่ได้เลย ไทเฮาเหมือนจะอวบขึ้นหน่อย อยู่ในจวนอ๋องเจวี้ยนแค่ครึ่งเดือนเอง ไทเฮาก็กินจนอวบขึ้นแล้ว

อธิบายได้ว่าใช้ชีวิตในจวนอ๋องเจวี้ยนค่อนข้างดีเลยทีเดียว

"จริงหรือ? ใบหน้าของไทเฮาไม่ได้เน่าเฟะหรือ?" องค์จักรพรรดิถามเสียงสั่น

เดิมทีไทเฮากลับมาวังเขาควรจะรีบไปต้อนรับ ถึงอย่างไรยังต้องแสดงความกตัญญู ชื่อเสียงความกตัญญูของเขายังต้องมีอยู่

ถ้าหากไทเฮากลับมาแล้วเขาไม่สนไม่หือไม่อือ นั่นก็ไม่สมเหตุสมผลสิ?

แต่องค์จักรพรรดิตอนนี้ก็กลัวนี่นา