อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1529

ผู้ดูแลก็ตกตะลึงไป

มองไปทางต่งฮ่วนจือ เขาก็เอ่ยขึ้นมาอย่างระมัดระวังว่าถึงเรื่องที่เฉินฮ่าวปิงกำชับไว้กับเขาก่อนหน้า

"แต่แม่นางเฉินบอกว่า เรื่องที่นางจัดงานเลี้ยงน้ำชาที่นี่ จะให้ประชายาอ๋องเจวี้ยนรู้ไม่ได้ แล้วถ้าหากพระชายาอ๋องเจวี้ยนบังเอิญเข้ามาล่ะก็ จะต้องห้ามนางเอาไว้ ไม่อย่างนั้นท่านจะลำบากเอา ถ้าหากพระชายาอ๋องเจวี้ยนโกรธ แล้วไปบอกกับผู้อาวุโสจี้ ผู้อาวุโสจี้จะหันมาโทษท่าน..."

คำพูดเหล่านี้ เฉินฮ่าวปิงจงใจมาหาเขาแล้วบอกกับเขาโดยเฉพาะ ตอนที่พูดก็ดูจริงจังมาก ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าละเลย

อย่างอื่นยังว่าง่ายหน่อย แต่ถ้าทำให้ผู้อาวุโสจี้กับต่งฮ่วนจือศิษย์อาจารย์มาทะเลาะกัน นี่มันจะผิดหนักเอา

ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังไม่หวังให้พันธมิตรโอสถเมืองหลวงทางนี้มีเรื่องอะไรด้วย

แม่นางเฉินเองก็อยู่เป็น หลังจากมาถึงให้สินบนกับผู้ดูและพนักงานอย่างพวกเขา

วันนี้ตอนเช้าก็มีพนักงานคนหนึ่งทำผิดพลาด เดิมทีต้องถูกต่งฮ่วนจือด่าจนเลือดซิบ พวกเขารู้ว่าต่งฮ่วนจือในด้านอื่นนั้นใจดีมาก แต่ถ้าเป็นเรื่องงานในพันธมิตรล่ะก็ ดูแลจัดการได้เข้มงวดสุดๆ

แต่แม่นางเฉินก็เข้ามาช่วยพูดให้ ต่งฮ่วนจือจึงปล่อยพนักงานคนนั้นไป

พวกเขาล้วนมองออก ว่าต่งฮ่วนจือดูเหมือนจะมองแม่นางเฉินเหมือนเป็นลูกสาวตัวเอง ยิ่งไปวก่นันยังโปรดปรานมากอีกด้วย

หลังจากนี้ถ้ามีเรื่องอะไร แม่นางเฉินแค่ไปพูดต่อหน้าต่งฮ่วนจือ ก็ยังมีภาษีมากกว่าพวกเขาเยอะ

พระชายาอ๋องเจวียนถึงแม้จะเป็นศิษย์ปิดสำนักของผู้อาวุโสจี้ แต่นางก็ไม่เคยมายุ่งเรื่องของพันธมิตรโอสถ ยิ่งไปกว่านันยังไม่รู้ว่าถูกพันธมิตรวางเอาไว้ตำแหน่งไหนด้วย

พูดได้ว่า นางเป็นแค่ศิษย์ของผู้อาวุโสจี้เท่านั้น แต่ต่งฮ่วนจือเป็นคนที่ดูแลพันธมิตรโอสถอย่างแท้จริง เป็นคนที่อยู่ในตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ของแต่ละสาขาพันธมิตรโอสถไปแล้ว

ผู้จัดการใหญ่ในพันธมิตรโอสถ อันที่จริงก็เท่ากับเจ้าแท่นบูชาของกลุ่มสำนักนั่นล่ะ

ดังนั้น ฟู่จาวหนิงกับต่งฮ่วนจือถึงแม้จะเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสจี้ทั้งคู่ และล้วนเป็นคนของพันธมิตรโอสถใต้หล้า แต่ตัวตนฐานะในพันธมิตรโอสถนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

พวกเขายอมฟังคำพูดของแม่นางเฉินมากกว่าคำพูดของพระชายาอ๋องเจวี้ยนหรือ?

พูดได้ครึ่งเดียว เสียงของต่งฮ่วนจือก็หายไป

ฟู่จาวหนิงปฏิเสธไม่พาเฉินฮ่าวปิงเข้าไปร่วมในวงชนชั้นสูง ยิ่งไม่ต้องพูดเรื่องให้นางพักในจวนอ๋องเจวี้ยนเลย ตอนที่พูดด้านต่างๆ กับนางก็ไม่มีเกรงใจ นี่ถือว่าไม่ถูกกันแล้วกระมัง

"ต่อให้ไม่ถูกกัน" เขาเอ่ยต่อ "ศิษย์น้องหญิงก็ไม่ใช่คนที่จะโกรธใครง่ายๆ นางไม่น่าจะสนใจเรื่องเล็กน้อยนี่หรอก"

"จริงหรือ?" ผู้ดูแลไม่ค่อยกล้ายืนยัน "แต่ว่าแม่นางเฉินบอกไว้อย่างนี้จริงๆ ตอนนี้พระชายาอ๋องเจวี้ยนก็เดินไปที่เรือนหลังแล้วด้วย หลักๆ คือข้าเพิ่ง..."

พอพูดถึงตรงนี้สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปแล้ว

ฟู่จาวหนิงถ้าไม่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องพวกนี้จริง เช่นนั้นเมื่อครู่ที่หลอกนางไปเช่นนั้น ปิดๆ บังๆ อย่างนั้นก็ไม่ถือว่าทำผิดกับนางกระมัง?

"เมื่อครู่เจ้าทำไม?" ต่งฮ่วนจือมองปฏิกิริยาเช่นนี้ของเขาก็รู้สึกไม่ค่อยดีแล้ว

"ข้าเพิ่งไปขวางไม่ให้พระชายาอ๋องเจวี้ยนไปเรือนหลัง แล้วยังบอกว่าที่เรือนหลังกำลังตากวัตถุดิบยาอยู่ไม่ค่อยสะดวกนัก" ผู้ดูแลดูท้อแท้ขึ้นมาเสียแล้ว