อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1530

เรือนหลังมีการตากวัตถุดิบยาอยู่จริง แต่ก็ไม่ได้เกินจริงเหมือนที่เขาพูด ยังมีที่ให้ลงเท้ายืนได้

"นางเดินไปแล้วหรือ?"

"ขอรับ ผู้จัดการใหญ่ ท่านไปดูหน่อยดีไหม? จะได้ไม่เกิดเรื่อง"

"ที่ฮ่าวปิงเชิญมาก็ล้วนเป็นสาวน้อยกันทั้งนั้น คนอายุอย่างข้าเข้าไปพวกนางจะอึดอัดเอานะ"

ต่งฮ่วนจือรู้สึกลำบากใจหน่อยๆ

"บางทีตอนนี้พระชายาอ๋องเจวี้ยนคงจะยังเดินไปไม่ถึงสวนดอกไม้นั่น ถ้าอย่างไรผู้จัดการใหญ่ลองไปดูหน่อย หรือถ้าสกัดพระชายาอ๋องเจวี้ยนเอาไว้ได้คือดีที่สุด ถึงอย่างไรนางก็แค่มารับวัตถุดิบยาเท่านั้น ไม่น่าจะสนใจอะไรกับงานเลี้ยงน้ำชา" ผู้ดูแลเอ่ยขึ้น

ต่งฮ่วนจือคิดถึงเรื่องที่ฟู่จาวหนิงกับเฉินฮ่าวปิงไม่ลงรอยกันก่อนหน้านี้ ก็รู้สึกว่าอย่าให้พวกนางสองคนเจอกันจะดีที่สุด จึงรีบออกไป

ฟู่จาวหนิงมาถึงเรือนหลัง แล้วก็เห็นพื้นที่ไม่น้อยกำลังตากวัตถุดิบยา ในอากาศเองก็เต็มไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพร

ในพันธมิตรโอสถมีพนักงานอยู่ไม่น้อย ตอนนี้เห็นกำลังวุ่นอยู่กับหน้าที่ของแต่ละคน

พวกเขาควรจะรู้จักนางหมดแล้ว พอเห็ฯนางก็ล้วนหยุดมือมาคารวะถามไถ่

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน"

"คารวะพระชายา"

"ไม่ต้องมากพิธีหรอก ทำงานของพวกเจ้าเถอะ" ฟู่จาวหนิงโบกมือให้กับพวกเขา ให้พวกเขาไปทำงานกันต่อ

แต่ว่านางไม่เห็นผู้อาวุโสจี้ พอถามพนักงานคนหนึ่ง ก็บอกว่าผู้อาวุโสจี้อยู่ที่สวนสมุนไพรทางนั้น

"พวกเราปลูกวัตถุดิบยาบางส่วนไว้ที่นี่ มีคนคอยดูแลเป็นพิเศษ แต่ว่าช่วงนี้ส่วนใหญ่จะหิมะตกเป็นเวลานาน อากาศเองก็เย็นมาก วัตถุดิบยามากมายล้วนแข็งตายกันหมด ผู้อาวุโสจี้พอมาถึงจึงไปที่สวนสมุนไพรทางนั้น"

พนักงานคนนี้ชี้ทางให้กับฟู่จาวหนิง