อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1533

อวิ๋นจูมีตัวตนฐานะเช่นนี้ แต่ในจิตใต้สำนึกก็ยังรู้สึกดูถูกตัวตนแบบนี้อยู่

ถ้าหากเฉินฮ่าวปิงเป็นแบบเดียวกับนาง นางก็จะรู้สึกแอบสะใจ

ไม่ใช่แค่นางเท่านั้น คนอื่นเองก็ไม่สมควรจะได้เข้าสังคมเช่นกัน ดังนั้นก็อย่าไปตำหนิคนที่มีปัญหาเหมือนกันเลย ทุกคนก็อยู่ในบึงโคลนเหมือนกัน มันก็ต้องเหม็นเน่าไปด้วยกันนั่นล่ะ

เฉินฮ่าวปิงในใจความโกรธหลั่งทะลัก

คนคนนี้มาทำให้เรื่องวุ่นวายหรือไรกัน? ในเมื่อยอมเข้ามาเพราะเห็นแก่หน้าลุงต่งแล้ว ก็ควรจะมาเชื่อมสัมพันธ์กันดีดีสิ?

คุณหนูคนอื่นท่าทีก็ดีออกจะตาย แล้วยังให้หน้ากับสิ่งของที่นางนำออกมาด้วย น่ายกย่องจะตาย

แต่อวิ๋นจูคนนี้...

"พี่หญิงคนนี้ล้อเล่นกันเสียแล้ว ข้าเรียกเขาว่าลุงต่งแล้วนะ แล้วเขาจะมาเป็นพ่อข้าได้อย่างไรกัน? พ่อของข้าไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง ข้ากับแม่เพิ่งมาจากต้าชื่อกัน" เฉินฮ่าวปิงพยายามสะกดความโกรธไว้

นี่เป็นครั้งแรกที่นางจัดงานเลี้ยงเล็กๆ จะทำพังไม่ได้

"อย่างนั้นหรือ? เจ้ากับแม่ของเจ้าหนีตามคุณชายต่งมาสินะ? ข้าได้ยินว่าคุณชายต่งเป็นศิษย์พี่ของพระชายาอ๋องเจวี้ยน วันนี้เจ้าได้เชิญพระชายาอ๋องเจวี้ยนมาไหม?"

อวิ๋นจูอดคิดไปถึงฟู่จาวหนิงไม่ได้

นางทั้งกลัวทั้งเกลียดฟู่จาวหนิง

ถ้าไม่ใช่ฟู่จาวหนิงขี้หึงเสียขนาดนั้น นางตอนนี้ก็น่าจะอยู่ข้างกายอ๋องเจวี้ยนแล้ว เรื่องนี้นางเองก็จัดการลำบาก อ๋องฉยงช่วงนี้ก็หน้าถมึงทึงใส่นางตลอด นางเองก็รู้สึกว่าอนาคตของตัวเองไม่แน่นอนเอาเสียเลย ไม่รู้ควรทำอย่างไรดี

ฟู่จาวหนิงยืนฟังอยู่ตรงนั้นพักหนึ่ง คิดไม่ถึงว่า พวกนางยังเอ่ยถึงตัวนางด้วย

นางเดิมทีคิดจะก้าวขาออกไปแล้ว แต่พอได้ยินอวิ๋นจูเอ่ยชื่อนางขึ้นมา นางก็ยืนนิ่งไว้

ต่งฮ่วนจือเองก็ตามขึ้นมาแล้ว พอเห็นพวกเขายืนอยู่ตรงนี้ กำลังจะเข้ามาคุยด้วย ฟู่จาวหนิงก็หันหน้าเข้ามาส่งสายตาให้เขา ยกนิ้วขึ้นมายันที่มุมปาก

"ชู่ว"

นางอยากจะลองฟัง ว่าเฉินฮ่าวปิงตอนนี้จะพูดอะไรถึงนาง

ต่งฮ่วนจือขมวดคิ้ว มองไปทางนั้น รู้สึกว่าบางอย่างไม่ค่อยปกติ ฮ่าวปิงคงไม่ได้พูดอะไรถึงศิษย์น้องหญิงแย่ๆ หรอกใช่ไหม?

เฉินฮ่าวปิงเองก็ไม่คิดว่าอวิ๋นจูจะพูดถึงฟู่จาวหนิงขึ้นมา

นางเดิมทีก็อดกลั้นกับฟู่จาวหนิงอยู่แล้ว พอได้ยินเฉินฮ่าวปิงพูดถึงฟู่จาวหนิง สีหน้านางก็เย็นลงมา

"ข้าใกล้ชิดกับลุงต่ง ส่วนศิษย์น้องหญิงของเขาข้าไม่ค่อยสนิทนัก ยิ่งไปกว่านั้น ข้าเองก็อยากจะรู้จักกับพวกพี่หญิง แต่ไม่ได้อยากจะใฝ่สูงไปคบหากับพระชายาอะไรแบบนั้น"

ทุกคนพอได้ยินนางพูดเช่นนี้ก็ประหลาดใจ

อวิ๋นจูดูมีชีวิตชีวาขึ้นทันที "เจ้าเกลียดพระชายาอ๋องเจวี้ยนหรือ?"

"ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้น" เฉินฮ่าวปิงสีหน้าเย็นชาลง "แต่ก็ไม่มีใครกำหนดว่าข้าต้องชอบพระชายาอ๋องเจวี้ยนนี่นา?"

"ก็ไม่มีหรอก คนแบบนาง ใครจะไปชอบกัน?" อวิ๋นจูจู่ๆ รู้สึกถูกชะตาเฉินฮ่าวปิงขึ้นมาแล้ว

คนที่เกลียดฟู่จาวหนิงเหมือนกับนาง นางไม่รังเกียจด้วยก็ได้

เฉินฮ่าวปิงเองก็ประหลาดใจ "เจ้าเกลียดนางหรือ?"

อวิ๋นจูคนนี้ หรือว่าจะบาดหมางกับฟู่จาวหนิงมา? ฟู่จาวหนิงคนนั้นชอบทำให้คนรังเกียจเสียจริง

อวิ๋นจูพยักหน้า ตรงไปตรงมาสุดๆ "ใช่ ถูกต้อง ข้าเกลียดนาง"

พวกนางรู้แล้วว่าอวิ๋นจูเป็นใคร

"แม่นางอวิ๋นก่อนหน้านี้เคยเข้าไปในจวนอ๋องเจวี้ยนแล้วกระมัง? แต่ก็ถูกอ๋องเจวี้ยนไล่ออกมา..."

อวิ๋นจูไม่อยากเข้าไปเสียที่ไหน แต่นางอยากเข้าไปก็เข้าไปไม่ได้ต่างหาก!

อ๋องเจวี้ยนขนาดราชโองการก็ยังไม่เห็นในสายตา ไล่คนออกมาตรงๆ พูดเหมือนกับตัวเองรังเกียจเสียอย่างนั้น

"เจ้าพูดไร้สาระอะไร? เขาถูกจักรพรรดิจับขังคุก ข้าก็ไม่อยากไปรับใช้ในคุกนี่!" อวิ๋นจูถลึงตามองนาง นางไม่อยากจะอยู่กับอ๋องเจวี้ยนเพื่อรับโทษในคุก!

"เฮอะ" เสียงหัวเราะเบาๆ เสียงหนึ่งดังลอดเข้ามาในหูพวกนาง

อวิ๋นจูพอได้ยินเสียงนี้ ตัวก็แข็งขึ้นทันที

นางฟังออกว่านี่เป็นเสียงของฟู่จาวหนิง!

ฟู่จาวหนิงหมุนตัวออกมาจากหลังต้นไม้ เดินตรงไปหาพวกนาง ในหม้อดินบนเตาถ่านเดือดพล่าน นางได้กลิ่นหอมหลายชนิด

งานเลี้ยงน้ำชา?

นี่ดูเป็นเอกลักษณ์เสียจริง

น้ำชาโอสถเหล่านี้ล้วนเป็นของดี ในอากาศหนาวเย็นเช่นนี้ ดื่มสักแก้ว ก็ทำให้ร่างกายอบอุ่นกระตุ้นการไหลเวียนเลือดได้ เป็นประโยชน์กับร่างกายจริงๆ

กลิ่นที่นางดมสามารถแยกแยกออกมาได้ ด้านในมีวัตถุดิบยาแพงๆ อยู่ไม่น้อยเลย

ต่งฮ่วนจือถ้าเลือกคนจากพวกคนใหญ่โตที่ชอบมาพันธมิตรโอสถ ก็น่าจะรู้ถึงความล้ำค่าของน้ำชาโอสถนี้ ดังนั้นเพื่อน้ำชาโอสถที่ให้เปล่าแบบนี้ ก็เลยยอมให้ลูกสาวมาเข้าร่วมงานเลี้ยงนี้กระมัง

"ท่านทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?!" เฉินฮ่าวปิงเองก็ดีดตัวขึ้นยืนเช่นกัน