อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1534

เฉินฮ่าวปิงพอเห็นฟู่จาวหนิงปรากฏตัวที่นี่ ไฟโกรธจะระงับต่อไปได้อย่างไร พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงบนหัว

นี่มันเกินไปหน่อยไหม?

ตอนที่นางไปขอความช่วยเหลือถึงประตูบ้าน ฟู่จาวหนิงปฏิเสธนาง

นางตอนนี้พึ่งพาตัวเอง ฟู่จาวหนิงก็ยังวิ่งแจ้นตามมาหลอกมาหลอนอีก นี่คิดจะทำให้พังใช่ไหม?!

"ที่นี่คือพันธมิตรโอสถ ไม่ใช่จวนเฉิน ข้ามาที่นี่แล้วแปลกตรงไหน?" ฟู่จาวหนิงย้อนถาม

นางรู้สึกขำกับปฏิกิริยาแบบนี้ของเฉินฮ่าวปิง

จะว่าไป คนอย่างเฉินฮ่าวปิงมาอยู่ในพันธมิตรโอสถต่างหากที่แปลก นางไม่ใช่คนของพันธมิตรโอสถ แล้วก็ไม่ใช่แขกของพันธมิตรโอสถ ตอนนี้มาทำท่าทำทางเป็นเจ้าของแบบนี้ เพื่ออะไรกัน?

"ท่านเกลียดข้าขนาดนี้เลยหรือ?" เฉินฮ่าวปิงเบ้าตาแดงรื้น รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ แล้วยังมองไปทางต่งฮ่วนจือ

"ข้ามาหาอาจารย์ของข้า เจ้าคิดว่าข้ามาหาเจ้าหรือ?"

ฟู่จาวหนิงพอเห็นท่าทางนางแบบนี้ก็รู้สึกไม่น่าสนใจ นางเองก็ขี้เกียจจะทะเลาะกับเฉินฮ่าวปิงด้วย

พูดจบประโยคนี้ นางก็เตรียมจะเดินผ่านสวนดอกไม้เล็กไปยังสวนสมุนไพร ต่งฮ่วนจือเห็นท่าทางนางแบบนี้ก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา

และไม่รู้ว่านางโกรธหรือเปล่า

ถึงแม้ฟู่จาวหนิงจะเป็นศิษย์น้องหญิงของเขา แต่ก็เป็นถึงพระชายาอ๋องเจวี้ยนเลยนะ

ยิ่งไปกว่านั้นต่อให้เป็นศิษย์น้องหญิง นั่นก็ยังมีตัวตนในใจท่านอาจารย์สูงกว่าเขามากนัก

ต่งฮ่วนจือตอนนี้ก็ยังกลัวท่านอาจารย์อยู่

"ศิษย์น้องหญิง ข้าพาเจ้าไปดีกว่า" เขารีบเดินนำหน้านำทาง

ท่านอาจารย์ไม่สนใจเรื่องพวกนี้ แต่ก็ค่อนข้างไม่เห็ฯด้วยกับการที่เขาคอยดูแลสองแม่ลูกฮูหยินเฉินมาโดยตลอด

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน