อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1542

อ๋องฉยงอยู่ในวังราชนิเวศน์มานานไม่ได้ออกไปไหน

แต่วันนี้ในที่สุดเขาก็หาที่อยู่ของฮูหยินเฉินพบแล้ว

อวิ๋นจูกลับไปเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในพันธมิตรโอสถเมื่อสองวันก่อนกับเขา และหยิบโคมไฟงานปักใบหนึ่งให้เขาดู เขาจำได้ นี่ต้องเป็นฝีมือของฮูหยินเฉินแน่นอน

ร้านงานปักจิ่นเยว่ เป็นร้านในนามของจวนชินอ๋องเซียว

ฮูหยินเฉินเองก็ได้ข่าวนี้ จึงเลือกร้านงานปักจิ่นเยว่

นางพาเฉินฮ่าวปิงเข้าไปในร้านงานปัก ผู้จัดการจึงเชิญพวกนางขึ้นไปชั้นบน

"ทั้งสองท่านนั่งดื่มชากันก่อน มีคนชอบงานปักของพวกท่านมาก อยากจะเข้ามาพูดคุยกับพวกท่านด้วยตนเอง กำลังจะมาถึงแล้ว" ผู้จัดการร้านบอก

"ไม่ใช่ฮูหยินอาวุโสเจี่ยหรือ?"

หลานชายของฮูหยินอาวุโสเจี่ยเป็นท่านโหวคนหนึ่ง ฮูหยินเฉินสองวันก่อนทำความรู้จักไว้ เดิมทีคิดว่ามาที่นี่แล้วจะได้เจอกับฮูหยินอาวุโสเจี่ยเสียอีก

เพราะก่อนหน้านี้สาวใช้คนหนึ่งบอกว่า วันนี้ฮูหยินอาวุโสจะมาที่ร้านงานปักด้วยตนเอง

ตอนนี้ทำไมฟังแล้วเหมือนไม่ใช่เลย?

ผู้จัดการก็ไม่พูดอะไรมาก ให้พวกนางรอ ส่วนตัวเองก็ถอยออกไปแล้ว

ไม่นานนัก พวกของฮูหยินเฉินก็ได้ยินเสียงฝีเท้า ด้านนอกมีคนพูดขึ้นว่า "พวกเจ้าเฝ้าอยู่ที่นี่"

"่ขอรับ"

มีคนขานรับ

ชายคนที่พูดก้าวเข้าประตูมา มองไปยังแม่ลูกทั้งสองคน จากนั้นจึงลงกลอนที่ประตู

ฮูหยินเฉินพอเห็นเขา ก็ลุกพรวดขึ้นมา จากนั้นจึงแข็งทื่อไปแล้ว

"ท่านแม่?"

เฉินฮ่าวปิงถูกนางทำจนตกใจ แต่ก็ลุกตาม มองไปทางคนที่เข้ามา

นางเองก็รู้สึกว่าคนคนนี้คุ้นหน้าเหลือเกิน

คนที่มาอายุราวสี่สิบ รูปร่างกลางๆ แต่ใบหน้าก็ยังดูหล่อเลหา ตอนนี้ถึงวัยกลางคน ตอนที่ยังหนุ่มจะต้องเป็นชายรูปงามแน่นอน

คนที่มาก็คืออ๋องฉยง

อ๋องฉยงยืนอยู่ตรงหน้าพวกนางทั้งสองคน เหลือบมองฮูหยินเฉินผาดหนึ่ง จากนั้นจึงวางสายตาไปบนตัวเฉินฮ่าวปิง

เขาพิจารณาตัวเฉินฮ่าวปิง ยิ้มขึ้นมา

"เชื้อของข้าไม่เลวเลย ลูกสาวก็ยังหน้าตาดี"

ฮูหยินเฉินสองมือกำลังสั่นเทา

"ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?" นางสูดหายใจลึก

ดูท่าสาวใช้ข้างกายของฮูหยินอาวุโสเจี่ย จะเป็นคนที่นางส่งมา ไม่ได้มีคนจะจ่ายเงินหนักๆ ซื้องานปักของนางเลย แล้วยังบอกอีกว่าหลังจากฮูหยินอาวุโสชอบงานของนางก็จะให้คุณหนูฮูหยินในจวนมาคุยกับนาง ไม่แน่อาจจะขายได้ชุดใหญ่

หลอกลวงกันทั้งนั้น

"ไม่เจอกันหลายปีเลย อาเซียง เจ้าเจอข้าไม่ดีใจบ้างเลยหรือ?" อ๋องฉยงบอกกับนาง เดินมานั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ กดไปที่มือพวกนางทั้งสองคน "นั่งลงก่อนเถอะ จะยืนทำไมกัน?"

"ท่านแม่ เขาคือใครหรือ?" เฉินฮ่าวปิงเองก็เสียงสั่น

"เขาเป็นพ่อของเจ้าจริงๆ" ฮูหยินเฉินเอ่ยขึ้นมาอย่างหมดเรี่ยวแรง "และเป็นอ๋องฉยงด้วย"

"ข้าคือลูกสาวของอ๋องฉยง..."

เฉินฮ่าวปิงนั่งลงมา ทั้งตกตะลึงทั้งดีใจ

นางไม่สนว่าก่อนหน้านี้จะเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้จู่ๆ นางก็มีตัวตนฐานะนี้ขึ้นมา ทำให้ในใจนางสงบลงมาทันที

นางคือลูกสาวของอ๋อง ตัวตนฐานะนางไม่ได้ต่ำต้อย!

นางคือลูกสาวอ๋องฉยง แล้วทำไมยังต้องไปพึ่งพาต่งฮ่วนจือเพื่อเข้าวงสังคมหญิงชั้นสูงในเมืองหลวงกัน?

ขอแค่ยกตัวตนฐานะนางออกมา ก็น่าจะมีคนเข้ามาเชื่อมสัมพันธ์กับนางแล้วไหม?!

พระชายาอ๋องฉยงคงไม่แจ้นจากเมืองฉยงโจวมาไล่สังหารพวกนางหรอกกระมัง!

"ท่านพ่อ แล้วท่านมาหาพวกเราโดยเฉพาะหรือ?" เฉินฮ่าวปิงมองอ๋องฉยงแล้วถามขึ้นทันที

นางเรียกพ่อออกมาอย่างง่ายดาย ทำเอาอ๋องฉยงเลิกคิ้วขึ้น

"ก็ใช่นั่นล่ะ ตอนนั้นข้าบอกกับแม่เจ้า ว่าให้หนาสถานที่แล้วซ่อนตัวปิดบังชื่อสักสองสามปี รอให้โอกาสมาถึง ข้าจะมารับพวกเจ้า ผลคือนางกลับเอาแต่จะพาเจ้าหนี ข้าหาพวกเจ้าถึงสามปี"

อ๋องฉยงมองฮูหยินเฉิน "เจ้าหนีอะไร?"

"ท่านถามว่าข้าหนีอะไรหรือ? พระชายาอ๋องฉยงยอมรับพวกเราแม่ลูกหรือไรกัน?"

"ต่อมานางไม่ได้ส่งคนมาไล่สังหารพวกเจ้าแล้ว แต่พวกเจ้าก็ยังไม่ยอมปรากฏตัว ข้าได้ยินว่า เจ้าไปหาชายคนใหม่รึ?"

มาสวมเขาให้เขาหรือไร?